II GSK 1921/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosław Trzecki Sędzia NSA Małgorzata Rysz (spr.) Sędzia del. WSA Tomasz Smoleń Protokolant Anna Ważbińska-Dudzińska po rozpoznaniu w dniu 1 kwietnia 2022 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Spółki A od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 lipca 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 462/18 w sprawie ze skargi Spółki A na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Spółki A na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 675 (sześćset siedemdziesiąt pięć) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z 16 lipca 2018 r. (sygn. akt VI SA/Wa 462/18) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej zwany "WSA"), działając na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329; dalej zwanej "ppsa"), oddalił skargę Spółki A (dalej zwanego "Skarżącą") na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej zwanego "GITD") z [...] grudnia 2017 r. (nr [...]) w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.

WSA orzekał w następującym stanie sprawy.

W dniu [...] kwietnia 2017 r. na drodze krajowej nr 94 została przeprowadzona kontrola drogowa zespołu pojazdów, którym w imieniu Skarżącej wykonywano krajowy transport drogowy rzeczy przy użyciu próżnego nieczyszczonego pojazdu - cysterny po towarze niebezpiecznym UN 1202 (paliwo do silników diesla). Podczas kontroli ustalono, że w przewodzie rurowym elastycznym służącym do napełniania i rozładunku znajdowały się pozostałości po towarze niebezpiecznym UN 1202 (paliwo do silników diesla). Przebieg i wyniki kontroli udokumentowano protokołem kontroli z [...] kwietnia 2017 r.

W związku z wynikami kontroli zostało wszczęte postępowanie administracyjne. W toku tegoż postępowania Skarżąca w piśmie z 25 kwietnia 2017 r. wyjaśniła, że pozostałości po paliwie do silników diesla, których obecność stwierdzono podczas kontroli, wystąpiły w śladowych ilościach, wynikających z braku możliwości dokładniejszego oczyszczenia pojazdu. Wskazała również, że nie ma możliwości, by w przewodach rurowych, po dokonaniu przewozu paliwa ciekłego, panowała bezwzględna próżnia.

Decyzją z [...] maja 2017 r. Podkarpacki Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (dalej zwany "WITD") nałożył na Skarżącą karę pieniężną w wysokości 2000 zł. Jednak na skutek odwołania Skarżącej, GITD decyzją z [...] lipca 2017 r. uchylił decyzję WITD i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia, wskazując na konieczność uzupełnienia materiału dowodowego przez ustalenie ilości towaru niebezpiecznego znajdującego się w przewodach rurowych elastycznych służących do napełniania i rozładunku cysterny, w tym w drodze przesłuchania inspektora, który przeprowadził kontrolę.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy WITD decyzją [...] października 2017 r. nałożył na Skarżącą karę pieniężną w wysokości 2000 zł za naruszenie opisane w lp. 3.7 załącznika do ustawy z 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1834 ze zm.), tj. wykonywanie przewozu towaru niebezpiecznego w cysternie niespełniającej wymagań określonych w Umowie europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR), sporządzonej w Genewie dnia 30 września 1957 r. (Dz. U. z 2017 r., poz. 1119; dalej zwanej "ADR").

Skarżąca złożyła odwołanie od tej decyzji. Zarzuciła m.in. naruszenie art. 77 § 1 i art. 78 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257; dalej zwanej "kpa") przez brak zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, w tym przez nieprzeprowadzenie dowodu z zeznań świadka A. K. (kierowcy skontrolowanego pojazdu) na okoliczność stanu przewodów rurowych podczas przeprowadzenia kontroli. Skarżąca stwierdziła w szczególności, że skontrolowany pojazd został opróżniony, a przewody oczyszczone, natomiast wystąpienie śladowych ilości skroplonej cieczy w przewodach rurowych cysterny nie dowodzi braku należytej staranności przy wykonywaniu opróżniania i oczyszczania przewodów rurowych po wykonaniu transportu, gdyż skroplenie nastąpiło po ich oczyszczeniu.

Decyzją z [...] grudnia 2017 r. GITD utrzymał w mocy decyzję WITD z 23 października 2017 r., wskazując jako podstawę rozstrzygnięcia m.in. art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 4, art. 11, art. 13. art. 59, art. 107 ust. 1 i 2 oraz ust. 4 pkt 1 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych oraz lp. 3.7 załącznika do tej ustawy, a także przepisy: 1.4.1.1, 1.4.2.2.1, 4.3.4.2.2, 5.4.1.1.6.2.2 załącznika A do ADR. GITD stwierdził w szczególności, że przepis 4.3.4.2.2 umowy ADR wskazuje, że przewody rurowe podczas wykonywania przewozu drogowego po dokonanym rozładunku towaru niebezpiecznego powinny być opróżnione. Tymczasem ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że w przewodzie rurowym elastycznym do napełniania i rozładunku skontrolowanego pojazdu podczas kontroli znajdowały się pozostałości po wcześniej przewożonym ww. towarze niebezpiecznym, co potwierdza protokół kontroli z [...] kwietnia 2017 r., protokół z przesłuchania świadka oraz dokumentacja fotograficzna znajdująca się w aktach sprawy. GITD ocenił, że z uwagi na powyższe WITD słusznie nałożył na Skarżącą karę pieniężną w wysokości 2000 zł stosownie do treści art. 107 ust. 1 i 2 oraz ust. 4 pkt 1 ustawy przewozie towarów niebezpiecznych i lp. 3.7 załącznika do tej ustawy. GITD za niezasadny uznał zarzut nieprzeprowadzenia dowodu z przesłuchania kierowcy, bowiem pozostawanie towaru niebezpiecznego UN 1202 w przewodzie rurowym elastycznym do napełniania i rozładunku zostało stwierdzone przy pomocy innych dowodów, tj. protokołu kontroli, protokołu oględzin pojazdu i dokumentacji fotograficznej. GITD wskazał, że oględziny pojazdu zostały przeprowadzone w obecności kierującego, a ustalenia z oględzin zostały zawarte w protokole oględzin pojazdu, który został podpisany przez kierującego. Natomiast okoliczność przebiegu czynności związanych z opróżnieniem i oczyszczeniem pojazdu nie ma, zdaniem GITD, znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. W ocenie GITD, gdyby kierujący po rozładunku towaru odczekał przez czas potrzebny na spłynięcie towaru ze ścian cysterny i jej przewodów oraz ponownie dokonał opróżnienia cysterny, to w przewodach nie zebrałyby się pozostałości towaru niebezpiecznego. GITD uznał, że w przedmiotowej sprawie nie było podstaw do odstąpienia na podstawie art. 109 ust. 1 pkt 1 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych od nałożenia kary pieniężnej, gdyż nie ma podstaw do stwierdzenia, że Skarżąca nie miała wpływu na powstanie naruszenia. GITD wskazał przy tym, że możliwość zwolnienia strony z odpowiedzialności za zaistniałe naruszenie odnosi się wyłącznie do zdarzeń, które mogły nastąpić w sposób nieoczekiwany nadzwyczajny, natomiast zebrany materiał dowodowy nie wskazuje, aby takie zdarzenia miały miejsce w niniejszej sprawie.

Skarżąca złożyła do WSA skargę na tę decyzję.

WSA oddalił skargę.

Zdaniem WSA, GITD zasadnie przyjął, że Skarżąca nie dokonała opróżnienia przewodów rurowych, skoro obecność przewożonej substancji mogła być zauważona w toku czynności kontrolnych. Dlatego WSA uznał, że organy zasadnie zakwalifikowały widoczne pozostałości po towarze niebezpiecznym UN 1202 (paliwo do silników diesla) jako naruszenie z art. 107 ust. 1 i 2 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych w zw. lp. 3.7 załącznika do tej ustawy, za które została przewidziana kara 2000 zł.

WSA zgodził się z oceną organów, że w przedmiotowej sprawie nie znajdował zastosowania art. 109 ust. 1 pkt 1 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych. Zdaniem WSA, organy prawidłowo przyjęły, że powstanie opisywanego uchybienia nie mieściło się wśród okoliczności, na których powstanie przewoźnik nie miał wpływu bądź nastąpiły wskutek zdarzeń, którym Skarżąca nie mogła zapobiec, a zatem pod przesłanki z art. 109 ust. 1 pkt 1 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych wyłączające odpowiedzialność strony. WSA wskazał, że na Skarżącej jako uczestniku przewozu towarów niebezpiecznych spoczywa ciężar wykazania, że dołożyła należytej staranności i nie miała wpływu na naruszenie prawa, bowiem sprawą przedsiębiorcy jest takie zorganizowanie działalności prowadzonego przez siebie przedsiębiorstwa, by nie dochodziło do naruszenia obowiązującego prawa. WSA podzielił stanowisko GITD, że stwierdzone uchybienie było wynikiem niedokładnego oczyszczenia przewodu, a zatem brakiem staranności pracowników Skarżącej wykonujących czynności związane z przewozem towarów niebezpiecznych.

W ocenie WSA, nie mógł odnieść zamierzonego przez Skarżącą skutku zarzut nieprzesłuchania kierowcy. WSA podzielił bowiem stanowisko GITD, że okoliczność przebiegu czynności związanych z opróżnieniem i oczyszczeniem pojazdu nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, skoro dokumentacja fotograficzna i protokół oględzin oraz zeznania inspektora potwierdzają fakt nieopróżnienia przewodów z resztek przewożonej substancji.

Zdaniem WSA, organy administracji wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej, co koresponduje z treścią art. 7 i art. 77 kpa. WSA ocenił, że stan faktyczny opisany w decyzji nie wymagał czynienia dodatkowych ustaleń.

Skarżąca złożyła skargę kasacyjną od wyroku WSA, zaskarżając to orzeczenie w całości. Wniosła o rozpoznanie sprawy na rozprawie, uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA do ponownego rozpoznania, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.

Skarżąca zarzuciła wyrokowi WSA naruszenie:

- przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 109 ust. 1 pkt 1 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych przez jego błędną wykładnię i niezastosowanie, pomimo że Skarżąca podjęła inicjatywę dowodową celem wykazania, że dołożyła należytej staranności w realizacji czynności związanych z opróżnieniem przewodów rurowych i nie miała wpływu na pozostanie śladowych ilości cieczy w tych przewodach, co czyni odmowę zastosowania powyższego przepisu za co najmniej przedwczesną;

- przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 kpa polegające na braku wszechstronnego rozpatrzenia zarówno przez WSA, jak i organy administracyjne wydające decyzje w niniejszej sprawie wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowej oceny materiału dowodowego oraz pominięciu przez WSA, że organy administracji w niniejszej sprawie nie zebrały całości materiału dowodowego pomimo stosownej inicjatywy dowodowej Skarżącej, co doprowadziło do oparcia decyzji o niepełny materiał dowodowy bez uwzględnienie interesu społecznego i słusznego interesu Skarżącej.

W uzasadnieniu Skarżąca wskazała argumenty mające przemawiać za trafnością zarzutów postawionych w petitum skargi kasacyjnej.

Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pełnomocnik Skarżącej poparł skargę kasacyjną, a pełnomocnik GITD (radca prawny) wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej zgodnie z art. 183 § 1 ppsa, a zatem w zakresie wyznaczonym w podstawach kasacyjnych przez stronę wnoszącą omawiany środek odwoławczy, z urzędu biorąc pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art. 183 § 2 tej ustawy, a które w niniejszej sprawie nie występują. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę wnoszącą skargę kasacyjną naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając sprawę na rozprawie (art. 15zzs4 ust. 2 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych - tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 2095 ze zm.), przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, uznał, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Zarzuty skargi kasacyjnej zostały oparte na obu podstawach wskazanych w art. 174 ppsa, tj. naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zakres rozpoznania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny autor skargi kasacyjnej wyznaczył zarzucając WSA naruszenie błędną wykładnię i niezastosowanie art. 109 ust. 1 pkt 1 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych, a także uchybienie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 kpa.

Zgodnie z art. 7 kpa w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Z kolei art. 77 § 1 kpa stanowi, że organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa wynika, że sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne (niż dające podstawę do wznowienia postępowania) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że naruszenie wskazanych przepisów postępowania polegało na niezebraniu całego materiału dowodowego oraz nierozpatrzeniu w sposób wszechstronny wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowej oceny materiału dowodowego - w zakresie możliwości zastosowania w okolicznościach tej sprawy art. 109 ust. 1 pkt 1 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych, który stanowi, że nie nakłada się kary pieniężnej, o której mowa w art. 107 i art. 108, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że odpowiednio uczestnik przewozu lub podmiot prowadzący kursy nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek działania osób trzecich lub wskutek zdarzeń i okoliczności, którym podmiot nie mógł zapobiec. Zdaniem autora skargi kasacyjnej, dla ustalenia czy Skarżąca dołożyła należytej staranności przy opróżnieniu rzeczonych przewodów i czy fakt występowania w nich cieczy nie był skutkiem jej zaniedbań - należało przeprowadzić dowód z zeznań świadka w osobie kierowcy skontrolowanego pojazdu, gdyż dysponował on niezbędną wiedzą na okoliczność opróżnienia i oczyszczenia przewodów rurowych.

Zakres ustaleń faktycznych - w kwestii objętej zarzutami skargi kasacyjnej - był determinowany przez treść normy prawnej wywodzonej z art. 109 ust. 1 pkt 1 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych. W zaskarżonym wyroku WSA przyjął, że w świetle tej normy to na uczestniku przewozu towarów niebezpiecznych spoczywa ciężar wykazania, że dołożył należytej staranności i nie miał wpływu na naruszenie prawa, bowiem sprawą przedsiębiorcy jest takie zorganizowanie działalności prowadzonego przez siebie przedsiębiorstwa, by nie dochodziło do naruszenia obowiązującego prawa. WSA uznał też, że okoliczności, o których mowa w przywołanym przepisie w zasadzie odnoszą się do sytuacji i zdarzeń nieoczekiwanych, nadzwyczajnych, których nie można przewidzieć i którym nie można zapobiec. W skardze kasacyjnej wprawdzie postawiono zarzut błędnej wykładni art. 109 ust. 1 pkt 1 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych, ale z uzasadnienia tego środka odwoławczego nie wynika, na czym miało polegać wadliwe odczytanie przez WSA treści wskazanej normy, ani jak należało - zdaniem Skarżącej - tę normę odczytać. Na s. 4 skargi kasacyjnej wskazano jedynie, że wymaga się, aby to strona wykazała okoliczności wskazane w art. 109 ust. 1 pkt 1 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych. Takie stanowisko jest jednak zbieżne z tym, które wyraził WSA. W takiej sytuacji nie ma podstaw do przyjęcia, że Skarżąca zakwestionowała skutecznie wykładnię wskazanego przepisu przyjętą w zaskarżonym wyroku.

W świetle wykładni art. 109 ust. 1 pkt 1 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych, przyjętej w zaskarżonym wyroku i niezakwestionowanej skutecznie w skardze kasacyjnej, zastosowanie tego przepisu wymagało ustalenia, że uczestnik przewozu nie miał wpływu na powstanie naruszenia prawa, do którego doszło wskutek działania osób trzecich lub wskutek nadzwyczajnych i nieoczekiwanych zdarzeń i okoliczności, którym uczestnik ten nie mógł zapobiec, przy czym to sprawą tegoż uczestnika przewozu jest takie zorganizowanie działalności prowadzonego przez siebie przedsiębiorstwa, aby nie dochodziło do naruszenia obowiązującego prawa.

W sprawie nie jest sporne (na co zwrócono uwagę również na s. 3 skargi kasacyjnej), że w skontrolowanym pojeździe w przewodzie rurowym elastycznym służącym do napełniania i rozładunku znajdowały się pozostałości po towarze niebezpiecznym UN 1202 (paliwo do silników diesla). Okoliczność ta wynika ze zgromadzonych w sprawie dowodów w postaci protokołu oględzin pojazdu z [...] kwietnia 2017 r. i protokołu zeznań świadka - funkcjonariusza przeprowadzającego kontrolę pojazdu. W skardze kasacyjnej nie zakwestionowano oceny WSA i organów administracji, że taki stan rzeczy stanowił naruszenie określone w lp. 3.7 załącznika do ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych tj. wykonywanie przewozu towaru niebezpiecznego w cysternie niespełniającej wymagań określonych w ADR, a konkretnie w przepisie 4.3.4.2.2 tej umowy, z którego wynika, że przewody rurowe podczas wykonywania przewozu drogowego po dokonanym rozładunku towaru niebezpiecznego powinny być opróżnione. Autor skargi kasacyjnej podnosi natomiast, że nie zebrano w sposób prawidłowy dowodów, które pozwoliłyby na odstąpienie od ukarania Skarżącej na podstawie art. 109 ust. 1 pkt 1 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych.

Naczelny Sąd Administracyjny opowiada się za poglądami konsekwentnie prezentowanymi w orzecznictwie sądowym, że organ nie jest obarczony nieograniczonym obowiązkiem poszukiwania faktów mających istotne znaczenie do rozpatrzenia sprawy. Powinnością strony jest przyczynianie się do zbierania materiału dowodowego sprawy, zwłaszcza w sytuacji, gdy przeprowadzenie dowodu z urzędu przez organ jest niemożliwe albo w sytuacji, gdy tylko stronie znane są okoliczności faktyczne lub posiada ona stosowne dokumenty, którymi nie dysponuje lub nie może dysponować organ. W świetle przyjętej w sprawie wykładni art. 109 ust. 1 pkt 1 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych w sprawie należało ustalić, czy Skarżąca nie miała wpływu na powstanie naruszenia prawa, do którego doszło wskutek działania osób trzecich lub wskutek nadzwyczajnych i nieoczekiwanych zdarzeń i okoliczności, którym Skarżąca nie mogła zapobiec. Podkreślić należy, że istotną przesłanką dla uwolnienia się przedsiębiorcy od odpowiedzialności za delikt administracyjny, z powołaniem się na zdarzenia lub okoliczności, o których mowa w omawianym przepisie, jest wykazanie należytej staranności, a w szczególności wywiedzenie, iż pomimo takiego wzorca postępowania zdarzenia będącego przyczyną naruszenia prawa nie można było przewidzieć, a jego następstwom nie można było zapobiec (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 marca 2015 r., sygn. akt II GSK 178/14).

W toku postępowania administracyjnego Skarżąca nie przedstawiła dowodów, które wskazywałyby, że nie ponosi odpowiedzialności za to, że w trakcie wykonywanego przez nią przewozu przewody rurowe nie zostały należycie opróżnione. Skarżąca podnosiła jedynie, że fakt pozostawania w przewodach rurowych pozostałości towaru niebezpiecznego był wynikiem skroplenia, które nastąpiło już po opróżnieniu tych przewodów, na dowód czego wnioskowała o przesłuchanie świadka - kierowcy skontrolowanego pojazdu.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, takie stanowisko Skarżącej nie jest prawidłowe, a oferowany środek dowodowy nie prowadziłby do wykazania okoliczności istotnych w świetle przyjętej w sprawie wykładni art. 109 ust. 1 pkt 1 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych. Stosownie do przepisu 4.3.4.2.2 ADR Skarżąca, wykonując przewóz po rozładowaniu cysterny, miała obowiązek uprzedniego opróżnienia przewodów rurowych z pozostałości towaru niebezpiecznego. Obowiązkowi temu nie sprostała, skoro w trakcie kontroli ustalono, że w przewodach rurowych znajdował się przewożony wcześniej towar niebezpieczny - i to nie w ilości śladowej, skoro fakt ten można było wyraźnie stwierdzić w czasie kontroli (zob. protokół oględzin pojazdu oraz znajdujące się aktach sprawy wydruki fotografii). Domagając się przesłuchania kierowcy, Skarżąca wskazywała, że dowód ten powinien zostać przeprowadzony na okoliczność opróżnienia i oczyszczenia przewodów rurowych. Ze zgromadzonych w sprawie dowodów (w tym podpisanego przez kierowcę protokołu oględzin pojazdu) wynikało jednak wyraźnie, że przewody rurowe nie zostały opróżnione i oczyszczone, gdyż stwierdzono w nich podczas kontroli pozostałości po towarze niebezpiecznym. Co się zaś tyczy kwestii skraplania, to nie można przyjąć, że tego rodzaju zjawisko ma charakter nieoczekiwany i nadzwyczajny. Przed rozpoczęciem przewozu cysterną po jej rozładunku Skarżąca, działając jako profesjonalista z należytą starannością, powinna zatem uwzględnić to zjawisko i jego wpływ na możliwość zalegania w przewodach rurowych pozostałości towaru niebezpiecznego.

W takim stanie rzeczy nie było podstaw do zastosowania art. 109 ust. 1 pkt 1 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika bowiem, że do stwierdzonego naruszenia (wykonywania przewozu w sytuacji, gdy przewody rurowe cysterny nie zostały opróżnione) doszło wskutek działania osób trzecich lub wskutek zdarzeń i okoliczności, którym Skarżąca nie mogła zapobiec.

Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ppsa oddalił skargę kasacyjną.

O kosztach postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 ppsa w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 265), zasądzając od Skarżącej na rzecz GITD 675 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego udzielonego przez radcę prawnego, który wziął udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym i nie prowadził sprawy w postępowaniu przed WSA.

PG