II GSK 1563/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia NSA Krystyna Anna Stec Sędzia del. WSA Beata Sobocha-Holc (spr.) Protokolant Konrad Piasecki po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2022 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A.N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 marca 2018 r. sygn. akt VI SA/Wa 1960/17 w sprawie ze skargi A.N. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie wprowadzonych do obrotu wyrobów niezgodnych z wymaganiami 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od A.N. na rzecz Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego

Wyrokiem z 8 marca 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 1960/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A.N. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z [...] lipca 2017 r. w przedmiocie nakazu wycofania z obrotu i nakazu powiadomienia konsumentów o stwierdzonych niezgodnościach wyrobów w dwóch dziennikach o zasięgu ogólnopolskim.

Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy:

Kontroli poddano kamizelki, tj. ostrzegawczą dla dzieci (szkolna z klipsem), ostrzegawczą dla dzieci (dziecięca zapinana z przodu) oraz odblaskową dla dzieci (z trzema pasami), wprowadzone do obrotu przez A.N. (dalej "skarżąca").

Badania laboratoryjne w Centralnym Instytucie Ochrony Pracy – Państwowym Instytucie Badawczym w Warszawie (dalej "Instytut Badawczy" lub "CIOP") wykazały, że kamizelki odblaskowe nie spełniają wymagań w zakresie normy, przy czym badania ww. kamizelki odblaskowej dla dzieci (z trzema pasami) przeprowadzono zgodnie z oznakowaniem wyrobu, natomiast ww. kamizelek ostrzegawczych dla dzieci (szkolnej z klipsem oraz zapinanej z przodu) zgodnie z przeznaczeniem i niewielkimi rozmiarami.

Ponadto w odniesieniu do kamizelki ostrzegawczej dla dzieci (zapinanej z przodu) i kamizelki ostrzegawczej dla dzieci (szkolnej z klipsem) stwierdzono, że na etykiecie wyrobu błędnie podano numer normy, a na wszywce oraz instrukcji użytkowania podano błędny numer normy, piktogram i oznaczenie skuteczności.

W związku z powyższym Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej stwierdził, że ww. kamizelka odblaskowa dla dzieci (z trzema pasami) nie spełnia zasadniczych wymagań określonych w § 15 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 grudnia 2005 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla środków ochrony indywidualnej (Dz. U. z 2005 r. Nr 259, poz. 2173, dalej "rozporządzenie"), a kamizelki ostrzegawcze (szkolna z klipsem oraz zapinana z przodu) nie spełniają zasadniczych wymagań określonych w § 14 ust. 1 i 2 oraz § 15 rozporządzenia.

W toku sprawy skarżąca, której przekazano ww. sprawozdania z badań kamizelek, zakwestionowała wyniki tych badań. Powołała się na zlecenie badań kamizelek w innej jednostce, tj. w Instytucie Transportu Samochodowego.

Decyzją z [...] maja 2017 r. Prezes UOKiK nakazał:

1) na podstawie art. 41c ust. 3 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności (Dz. U. z 2016 r., poz. 655; dalej "ustawa o systemie") wycofanie z obrotu kamizelki odblaskowej dla dzieci (z trzema pasami), model [...], [...], kod [...], niezgodnej z § 15 rozporządzenia;

2) na podstawie art. 41c ust. 3 pkt 1 ustawy o systemie wycofanie z obrotu kamizelki ostrzegawczej dla dzieci (szkolnej z klipsem), model [...], [...], kod [...], niezgodnej z § 15, § 36 ust. 1 i § 39 ust. 1 w związku z § 6 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia;

3) na podstawie art. 41c ust. 3 pkt 1 ustawy o systemie wycofanie z obrotu kamizelki ostrzegawczej dla dzieci (dziecięcej zapinanej z przodu), model [...], [...], kod [...], niezgodnej z § 15, § 36 ust. 1 i § 39 ust. 1 w związku z § 6 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia;

4) na podstawie art. 41c ust. 3 pkt 4 ustawy o systemie powiadomienie konsumentów w dwóch gazetach (dziennikach) o zasięgu ogólnopolskim w formie ogłoszenia o wielkości min. 7/7 cm, o treści: "A.N. prowadząca działalność gospodarczą pod firmą [...] w B. informuje, że wprowadzone do obrotu: kamizelka odblaskowa dla dzieci (z trzema pasami), model [...], [...], kod [...]; kamizelka ostrzegawcza dla dzieci (szkolna z klipsem), model [...], [...], kod [...] i kamizelka ostrzegawcza dla dzieci (zapinana z przodu), model [...], [...] kod [...], są niezgodne z wymaganiami określonymi w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 21 grudnia 2005 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla środków ochrony indywidualnej, z uwagi na nieprawidłowe wizualne sygnalizowanie obecności użytkownika w sytuacjach zagrożenia w warunkach oświetlenia dziennego. Ponadto w przypadku kamizelki ostrzegawczej dla dzieci (szkolnej z klipsem), model [...], [...], kod [...] i kamizelki ostrzegawczej dla dzieci (zapinanej z przodu), model [...], [...] kod [...], nie przedstawiono deklaracji zgodności WE oraz certyfikatu oceny typu WE. Ogłoszenie publikuje się w związku z decyzją Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów [...] z dnia [...] maja 2017 r.". Powyższe ogłoszenie powinno zostać zamieszczone w terminie 14 dni od dnia doręczenia niniejszej ww. decyzji;

5) na podstawie art. 41c ust. 4 ustawy o systemie odkupienie kamizelki odblaskowej dla dzieci (z trzema pasami), model [...], [...], kod [...]; kamizelki ostrzegawczej dla dzieci (szkolnej z klipsem), model [...], [...], kod [...]; kamizelki ostrzegawczej dla dzieci (dziecięcej zapinanej z przodu), model [...], [...], kod [...], na żądanie osób, które faktycznie nimi władają.

Na podstawie art. art. 41c ust. 9 ustawy o systemie decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności, a na podstawie art. 41c ust. 2 pkt 3 ustawy o systemie umorzono postępowanie w przedmiocie niezgodności kamizelki ostrzegawczej dla dzieci (szkolnej z klipsem), model [...], [...], kod [...] oraz kamizelki ostrzegawczej dla dzieci (dziecięcej zapinanej z przodu), model [...], [...], kod [...], z zasadniczymi wymaganiami określonymi w § 14 ust. 1 i 2 rozporządzenia.

W ocenie organu, przedmiotem badań laboratoryjnych przeprowadzonych w Instytucie Badawczym była kamizelka oznaczona na wszywce nazwą > Kamizelka odblaskowa dla dzieci < modelem [...] oraz danymi skarżącej (PHU [...], A.N., ul. [...], [...] B.), co potwierdza sprawozdanie z badań [...], protokoły pobrania próbki i próbki kontrolnej Nr [...]. Z dokumentów kontroli wynika, że wyrób ten został zakupiony od B. LTD. I wyprodukowany przez C. CO. LTD., co potwierdzałby fakt oznaczenia go modelem [...]. Wyjaśnienia strony w tym względzie odnoszą się do kamizelki ostrzegawczej dla dzieci model [...], symbol [...] (wkładanej przez głowę), a nie do wszywki wyrobu poddanego badaniom w Instytucie Badawczym.

W odniesieniu do przekazanych (przez skarżącą) sprawozdań z badań laboratoryjnych organ ustalił, że nie dotyczą one wyrobów będących przedmiotem prowadzonego postępowania. Nadto badania wyrobów zostały przeprowadzone na zlecenie A. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w B., która nie jest stroną postępowania. Dowodem w tym postępowaniu mogą być tylko wyniki badań próbek kontrolnych pochodzących z tej samej partii oraz przechowywanych w warunkach uniemożliwiających zmianę ich jakości i cech charakterystycznych. Następnie organ powtórzył wyniki badań laboratoryjnych (wyżej cytowane) przeprowadzonych w Instytucie Badawczym; dokonał też analizy dokumentów przedstawionych przez stronę (por. strona 20 i nast. decyzji pierwszoinstancyjnej w sprawie), uznając w konkluzji, że nie wnoszą nic nowego do prowadzonego postępowania.

Decyzją z [...] lipca 2017 r. Prezes UOKiK odmówił wstrzymania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji i utrzymał w mocy ww. decyzję.

Według organu, Centralny Instytut Ochrony Pracy – Państwowy Instytut Badawczy w Warszawie posiada stosowną akredytację przyznaną przez Polskie Centrum Akredytacji (nr akredytacji: AB 038) i jest jednostką notyfikowaną w obszarze m.in. Dyrektywy Rady 89/686/EWG z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do wyposażenia ochrony osobistej, implementowanej do polskiego porządku prawnego przez rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 21 grudnia 2005 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla środków ochrony indywidualnej, co wynika z zapisów umieszczonych na pierwszej stronie każdego sprawozdania z badań laboratoryjnych, sporządzonych przez Instytut. Za niezrozumiały został więc uznany zarzut skarżącej, co do przedstawienia przez ww. laboratorium "certyfikatu akredytacji udzielonego na cokolwiek, a nie certyfikatu akredytacji w zakresie łączącym się tematycznie z badaniami wyrobów sprzedawanych przez skarżącą". Oparcia w dokumentacji nie znalazło także stwierdzenie skarżącej, że wyniki zamieszczone w sprawozdaniach z badań: [...] z [...] czerwca 2016 r. i [...] z [...] lipca 2016 r. (stanowiące podstawę stwierdzenia niezgodności ww. wyrobów z wymaganiami), nie są objęte akredytacją.

Organ zaznaczył również, że podstawę prawną wydania zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy o systemie, a nie przewodnik Komisji Europejskiej "Guide to application of the Directive 89/686/EEC". Organ przywołał tę publikację w uzasadnieniu decyzji, ale nie oparł na niej rozstrzygnięcia.

Zdaniem organu, prawidłową identyfikację kamizelki odblaskowej dla dzieci (z trzema pasami) model [...] potwierdzają protokoły pobrania próbki podstawowej i kontrolnej Nr [...], sprawozdania z badań [...] oraz zdjęcia wyrobu, a przede wszystkim wszywki, na której umieszczono oznaczenie modelu, numer certyfikatu i dane osobowe skarżącej jako importera.

WSA w Warszawie oddalił skargę na powyższą decyzję.

Sąd uznał, że organ poczynił w wyniku kontroli ustalenia, że sporne kamizelki importowane i wprowadzone do obrotu przez skarżącą nie spełniają wymagań w zakresie wartości współczynnika luminacji świetlnej, co stanowiło dostateczną przesłankę stwierdzenia, że wyroby były niezgodne z wymaganiami ww. rozporządzenia i z tego powodu stwarzały zagrożenie dla bezpieczeństwa konsumentów, z uwagi na nieprawidłowe wizualne sygnalizowanie obecności użytkownika w sytuacjach zagrożenia w warunkach oświetlenia dziennego.

Próbki tych wyrobów (trzy ww. modele kamizelek – odblaskowa dla dzieci z trzema pasami oraz ostrzegawcze dla dzieci: szkolna z klipsem i dziecięca zapinana z przodu) zostały pobrane do badań laboratoryjnych w toku kontroli przeprowadzonej w jednostce D. przez inspektorów WIIH; zakwalifikowane do środków ochrony indywidualnej zostały przekazane do CIOP celem wykonania badań laboratoryjnych, które wykazały wzmiankowaną niezgodność – modelu z trzema pasami ([...]) z § 15 rozporządzenia, a modeli kamizelek ostrzegawczych z § 15, § 36 ust. 1, § 39 ust. 1 w zw. z § 6 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia. Organ w zaskarżonej decyzji oparł się na tych badaniach, jako odnoszących się do próbek wyrobów pobranych w toku kontroli, zatem jedynie miarodajnych dla czynionych w tej sprawie ustaleń i ocen. Zdaniem WSA, podejmowanemu rozstrzygnięciu nie mogły służyć wyniki badania innych kamizelek/próbek takich samych, ale innych wyrobów przez inną jednostkę badawczą (Instytut Transportu Samochodowego w Warszawie); dodatkowo przeprowadzone na zlecenie innego niż skarżąca podmiotu. Organ prawidłowo nie uwzględnił tych wyników jako dowodu w sprawie.

Sąd za niezasadny uznał zarzut przyjęcia jako dowodu sprawozdania z badań CIOP "w zakresie wyrobu, którego skarżąca nie była sprzedawcą, ani importerem", a mianowicie kamizelki odblaskowej dla dzieci model [...]. WSA przyjął, że ustalenia organu oparte były na wyczerpującej dokumentacji pokontrolnej WIIH, a następnie na sprawozdaniach z badań wykonanych przez CIOP, gdzie (w szczególności w dokumentacji pokontrolnej) skontrolowane i zbadane wyroby zostały opisane w sposób, który nie pozostawiał wątpliwości co i kiedy było przedmiotem kontroli i badań. Oprócz ww. kamizelek ostrzegawczych dla dzieci (model [...] i [...]) przedmiotem tym była też kamizelka odblaskowa dla dzieci model [...] – wszystkie oznaczone – jak prawidłowo ustalił organ – danymi skarżącej ("Importer: PHU [...] A.N. B. ..."). Organ wykazał, że ten ostatni model kamizelki skarżąca zakupiła od B. CO. LIMITED, co wynikało też z akcentowanej w odpowiedzi na skargę faktury z [...] lipca 2015 r., przekazanej przez skarżącą w toku kontroli, gdzie odnotowano zakup przez nią od tego podmiotu 5000 sztuk kamizelek odblaskowych dla dzieci, model [...]. Skoro skontrolowane i zbadane w CIOP wyroby miały wszywki z oznaczeniem skarżącej (w tym model [...]), skarżąca nie mogła twierdzić o nieistnieniu kamizelki odblaskowej dla dzieci model [...], a jej uwaga w skardze, że oznaczenie wyrobu modelem [...], które potwierdza protokół pobrania próbki i próbki kontrolnej, nie jest oznaczeniem wykonanym przez firmę skarżącej, było gołosłowne; w żaden sposób nie współgrało ze zgromadzonym w sprawie szerokim materiałem dowodowym.

Zdaniem WSA, kontrolę wyrobów i pobranie próbek przeprowadzono w jednostce D. z zachowaniem reguł kontrolnych. Ustalenia pokontrolne stanowiły dopiero podstawę wszczęcia postępowania w sprawie wprowadzonych do obrotu lub oddanych do użytku wyrobów niezgodnych z zasadniczymi i szczegółowymi lub innymi wymaganiami. Skarżąca jako podmiot, który wprowadził te wyroby do obrotu i wobec której wszczęto postępowanie, była jego stroną z gwarancją realizowania w tym postępowaniu swoich uprawnień. Z akt sprawy nie wynikało, żeby organ naruszył te uprawnienia; w szczególności organ doręczył skarżącej sprawozdania z badań laboratoryjnych, skarżąca miała też możliwość zajmowania stanowiska w sprawie i przedstawiania własnych dowodów. Strona nie wyjaśniła, na jakiej podstawie i w jaki sposób miałby przebiegać w okoliczność ustalonego stanu faktycznego sprawy postulowany w skardze czynny udział skarżącej w kontroli "a przede wszystkim w procesie badawczym przez CIOP w Warszawie".

W ocenie Sądu, z zaskarżonej decyzji nie wynika, żeby organ w jakikolwiek sposób wiązał skarżącą "regulacjami niewystępującymi w obrocie prawnym w urzędowym języku polskim"; przywołanie w decyzji przewodnika Komisji Europejskiej "Guide to aplication of the PPE Directive 89/686/EEC" nie zmieniło tej oceny.

Zdaniem WSA, badania laboratoryjne spornych kamizelek zostały wykonane przez jednostkę akredytowaną we właściwym zakresie i trybie. CIOP legitymuje się stosowną akredytacją (nr AB 038) przyznaną przez Polskie Centrum Akredytacji i jest jednostką notyfikowaną w obszarze m.in. Dyrektywy Rady 89/686/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do wyposażenia ochrony osobistej, a także przez ww. ustawę o systemie oceny zgodności. Organ wyjaśnił, że akredytacja jest wymogiem, jaki ma spełniać laboratorium, a nie stosowana przez to laboratorium metoda badawcza, zaś praktyka wykonywania przez jednostki oceniające zgodność części badań metodami nieakredytowanymi jest zgodna z zasadami akredytacji. Sąd uznał, że stanowisko organu odnośnie do przeprowadzonych przez CIOP badań laboratoryjnych spornych kamizelek, także co do kompetencji tej jednostki w tym zakresie działań i wykorzystania tych badań w sprawie, było wyczerpujące i uzasadnione szczegółową argumentacją.

WSA wskazał, że wyniki badań kamizelek w Instytucie Transportu Samochodowego nie mogły zostać przez organ uznane za skuteczny przeciwdowód, gdyż w Instytucie tym zbadano materiał pochodzący z innych niż uczynił to CIOP próbek kontrolnych, pozyskanych w innych okolicznościach, zatem nietożsamych z materiałem zbadanym w tej sprawie, a w konsekwencji nie dającym się porównywać w kontekście ocen, które doprowadziły organ do podjęcia skarżonego obecnie do Sądu rozstrzygnięcia, skierowanego do skarżącej.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła skarżąca, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zarzuciła naruszenie przepisów:

I. prawa materialnego:

1. art. 19 ust. 1 w zw. z art. 23 w zw. z art. 5 pkt 11 w zw. art. 40h ust. 1 ustawy o systemie, jak również art. 2 pkt 10 rozporządzenia (WE) nr 765/2008 z dnia 9 lipca 2008 r. ustanawiające wymagania w zakresie akredytacji i nadzoru rynku odnoszące się do warunków wprowadzania produktów do obrotu i uchylające rozporządzenie (EWG) Nr 339/93 przez błędną wykładnię (w tym przez zaniechanie dokonania wykładni systemowej i racjonalnej) polegającą na wadliwym przyjęciu, że o posiadaniu przez daną osobę statusu jednostki badającej, decyduje przedstawienie certyfikatu akredytacji udzielonego na "cokolwiek", a nie certyfikatu akredytacji w zakresie łączącym się tematycznie z badaniami wyrobów sprzedawanych przez skarżącą;

2. § 34 ust. 1 rozporządzenia w zw. z art. 4, 5, 6 ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim, poprzez wiązanie skarżącej regulacjami niewystępującymi w obrocie prawnym w urzędowym języku polskim,

3. art. 40g i 40h ustawy o systemie poprzez dokonanie dywersyfikacji podstawy badań laboratoryjnych stanowiących podstawę faktyczną zaskarżonej decyzji,

4. art. 41c ust. 3 pkt 4 ustawy o systemie poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i nakazanie skarżącej powiadomienia konsumentów o stwierdzonych niezgodnościach, w sytuacji, gdy kontrolowana kamizelka odblaskowa dla dzieci z trzema pasami model [...] nie była nigdy produktem sprzedawanym przez skarżącą, a wszystkie modele kamizelek spełniają wymogi rozporządzenia;

II. postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to:

1. art. 7, 9 i art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735; dalej "k.p.a.") poprzez zaniechanie zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, w szczególności pominięcie wyników badań tożsamych wyrobów przedstawionych przez skarżącą,

2. art. 7, 75 § 1 i 77 k.p.a. poprzez przyjęcie jako dowodu Sprawozdania z badań wykonanych przez CIOP w Warszawie w zakresie wyrobu, którego skarżąca nie była sprzedawcą, ani importerem, a także wyrobów, które były przechowywane w warunkach umożliwiających zmianę ich jakości oraz cech charakterystycznych, oraz zaniechanie ustalenia w trakcie kontroli w jakich warunkach przechowywane były badane kamizelki u sprzedawcy poddanego kontroli, a także u jego poprzednika, który zakupił je od skarżącej,

3. art. 10 k.p.a. oraz art. 40e ust. 1 ustawy o systemie poprzez uniemożliwienie skarżącej czynnego udziały w kontroli, a przede wszystkim w procesie badawczym przez CIOP w Warszawie, a w konsekwencji brak możliwości obrony swoich praw;

III. art. 141§ 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, polegające na sporządzeniu uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia bez wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz niedostatecznego wyjaśnienia podstawy prawnej tego rozstrzygnięcia.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której orzeka Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

Spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w przedmiocie nakazu wycofania produktu z obrotu towarów stwierdził, że decyzja ta nie jest niezgodna z prawem, co uzasadniało oddalenie skargi strony na tą decyzję na podstawie art. 151 p.p.s.a. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że – najogólniej rzecz ujmując – niewadliwe przeprowadzone przez organ administracji ustalenia faktyczne uzasadniały – zdaniem Sądu I instancji – po pierwsze, przyjęcie ich za podstawę wyrokowania w rozpatrywanej sprawie, po drugie, zaakceptowanie dokonanej na ich podstawie oceny, że wyroby wprowadzane przez skarżącą do obrotu, a mianowicie kamizelki odblaskowe dla dzieci (z trzema pasami), model [...], [...], kamizelki ostrzegawcze dla dzieci (szkolna z klipsem), model [...], [...], kamizelki ostrzegawcze dla dzieci (dziecięce zapinane z przodu), model [...], [...] nie spełniają wymogów zgodności z zasadniczymi wymaganiami określonymi w przepisach wydanych na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy o systemie oceny zgodności – tj. odpowiednio wymagań wynikających z § 15 (kamizelka odblaskowa dla dzieci (z trzema pasami), model [...], [...]), § 15, § 36 ust. 1 i § 39 ust. 1 w zw. z § 6 ust. 1 pkt 2 (kamizelka ostrzegawcza dla dzieci (szkolna z klipsem), model [...], [...] oraz kamizelka ostrzegawcza dla dzieci (dziecięca zapinana z przodu), model [...], [...]) rozporządzenia Ministra Gospodarski z dnia 21 grudnia 2005 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla środków ochrony indywidualnej, co w konsekwencji uzasadniało wydanie przez organ administracji publicznej decyzji o nakazie: wycofania z obrotu wymienionych produktów oraz powiadomienia o tym konsumentów w dwóch gazetach o zasięgu ogólnopolskim, a także odkupienia kamizelek na żądanie osób, które faktycznie nimi władają.

Zarzuty skargi kasacyjnej wyznaczające – zgodnie z zasadą dyspozycyjności – granice kontroli zgodności z prawem zaskarżonego wyroku nie uzasadniają twierdzenia, że rezultat tej kontroli powinien wyrazić się w krytycznej ocenie wyroku Sądu I instancji, której konsekwencją powinno być jego uchylenie. Wyrok ten bowiem odpowiada prawu.

W sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania (por. wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2012 r., II GSK 819/11, LEX nr 1217424; wyrok NSA z dnia 26 marca 2010 r., II FSK 1842/08, LEX nr 596025; wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2014 r., II GSK 402/13, LEX nr 1488113). Zarzuty naruszenia przepisów postępowania służą m.in. kwestionowaniu ustaleń i ocen w zakresie stanu faktycznego sprawy, co oznacza, że nieskuteczność tych zarzutów powoduje, że Naczelny Sąd Administracyjny w procesie kontroli instancyjnej przyjmuje jako niezakwestionowany punkt odniesienia stan faktyczny i jego ocenę przyjęte przez Sąd I instancji.

Zgodności z prawem kontrolowanego wyroku Sądu I instancji z całą pewnością bowiem, nie podważa – zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego – zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., polegający na sporządzeniu uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia bez wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz niedostatecznego wyjaśnienia podstawy prawnej tego rozstrzygnięcia.

Przypomnieć należy, że art. 141 § 4 p.p.s.a. określa niezbędne elementy uzasadnienia wyroku, a do jego naruszenia może dojść, gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów wymienionych w tym przepisie, w tym jeżeli w ramach przedstawienia stanu sprawy sąd nie wskaże, jaki stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania i z jakiego powodu lub jeżeli nie wyjaśni podstawy materialnoprawnej rozstrzygnięcia. Przy tym naruszenie to musi być na tyle istotne, aby mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a. W tym kontekście należy wskazać, że w orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. w sytuacji, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się również i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli (por. wyrok NSA z 9 stycznia 2020 r., II GSK 2966/17). Zarzut uchybienia wymogom z art. 141 § 4 p.p.s.a. jest uzasadniony w sytuacji, gdy sąd pierwszej instancji nie wyjaśni w sposób umożliwiający kontrolę wyroku, dlaczego nie stwierdził (lub stwierdził) w rozpatrywanej sprawie naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w stopniu, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Najistotniejsze jest, aby z treści uzasadnienia wyroku wynikało, dlaczego sąd uznał, że w sprawie nie doszło lub doszło do naruszenia prawa i dlaczego skarga została uwzględniona lub oddalona.

Przyjmuje się, że jeżeli uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia wskazuje, jaki stan faktyczny sprawy został przyjęty, wówczas powołany przepis nie może stanowić wystarczającej podstawy kasacyjnej (por. uchwała składu 7 sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. II FPS 8/09, ONSAiWSA 2010 r., Nr 3, poz. 39). Błędnej oceny okoliczności faktycznych, czy też wadliwości argumentacji dotyczącej wykładni lub zastosowania prawa materialnego nie można utożsamiać z brakami uzasadnienia wyroku. Poprzez zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego. Powołany przepis dotyczy składników, zakresu i kompletności uzasadnienia, nie zaś oceny stanu faktycznego oraz prawnego.

Odnosząc powyższe do kwestionowanego orzeczenia, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku realizuje powyższe wymagania. Wynika z niego, jaki stan faktyczny został w sprawie przyjęty przez WSA, jak również zawarte są w nim rozważania dotyczące zastosowania odpowiednich przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. WSA wyjaśnił, z jakich powodów uznał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Wyjaśnienie to umożliwia kontrolę instancyjną orzeczenia. Okoliczność zaś, że autor skargi kasacyjnej nie podziela stanowiska WSA czy też jego ocena, że uzasadnienie wyroku jest niepełne i nieprzekonujące, nie stanowi skutecznej przesłanki uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Wobec powyższego omawiany zarzut okazał się chybiony.

W ramach zarzutów procesowych skarżąca kasacyjnie wskazała na naruszenie art. 7, art. 9, art. 10 art. 75 § 1 i art. 77 k.p.a. W ocenie skarżącej do naruszeń tych doszło, bowiem organ zaniechał wyczerpującego zebrania materiału dowodowego poprzez pominięcie przedstawionych przez nią wyników badań wyrobów, a także poprzez przyjęcie dowodu z badań CIOP w zakresie wyrobu, którego skarżąca nie była sprzedawcą ani importerem, a także wyrobów, które przechowywane były w warunkach umożliwiających zmianę ich jakości, ponadto uniemożliwił jej czynnego udziału w kontroli.

Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że złożona skarga kasacyjna, pomimo że została sporządzona przez adwokata nie wypełnia wymagań normatywnych dotyczących elementów konstrukcyjnych, jakimi musi cechować się ten środek zaskarżenia. Zarzucając bowiem naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy należy powiązać naruszenie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego z naruszeniem przez sąd pierwszej instancji odpowiednich przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, czego w niniejszej skardze kasacyjnej nie uczyniono. Uchybienie przez sąd przepisom regulującym postępowanie organów administracji publicznej ma charakter pośredni i wynikać może jedynie z uchybienia przez sąd pierwszej instancji przepisom p.p.s.a. Oznacza to, że procedując wojewódzki sąd administracyjny nie stosuje przepisów k.p.a., lecz kontroluje, czy postępowanie organów odpowiadało tym przepisom.

Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej, należy podzielić stanowisko, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, że organ wyjaśnił sprawę do rozstrzygnięcia i poprawnie ją rozważył, a uczynił to w sposób nie uchybiający zasadom procedury administracyjnej. W szczególności przedstawiony w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stan faktyczny sprawy znajduje potwierdzenie w zebranych w sprawie dowodach, które zostały wskazane i omówione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a ocena ich wiarygodności nie nasuwa zastrzeżeń. Należy także podkreślić, że ustalenie stanu faktycznego obejmuje tylko te fakty, które są istotne z punktu widzenia rozpatrywanej sprawy, zwłaszcza przesłanek przepisu materialnoprawnego mającego w niej zastosowanie.

Odnosząc się do przedstawionych przez skarżącą sprawozdań badań laboratoryjnych, przeprowadzonych na zlecenie A. sp. z.o.o. sp. k. z siedzibą w B. przez Instytut Transportu Samochodowego w Warszawie, wskazać należy, że badania te dotyczą innych wyrobów (w przypadku dwóch pierwszych kamizelek również wprowadzonych na rynek przez innego przedsiębiorcę) i nie mogły stanowić dowodu w prowadzonym przez Prezesa UOKiK postępowaniu. Należy także podkreślić, że dokumenty jakie przedstawiła w toku postępowania administracyjnego dotyczą wyrobów wyprodukowanych przez różnych przedsiębiorców. Skoro mamy do czynienia z różnymi wytwórcami, nie może być mowy o tożsamości wyrobów. Fakt, że skarżąca dla potrzeb handlowych ujednolica nazwy kupowanych przez siebie wyrobów nie oznacza, że wyroby te stają się tożsame. W konsekwencji przedłożone przez skarżącą wyniki badań kamizelek w Instytucie Transportu Samochodowego nie mogły zostać przez organ uznane za skuteczny przeciwdowód, gdyż w Instytucie tym zbadano materiał pochodzący z innych niż uczynił to CIOP próbek kontrolnych, pozyskanych w innych okolicznościach, zatem nietożsamych z materiałem zbadanym w tej sprawie, a w rezultacie nie dającym się porównywać w kontekście ocen, które doprowadziły organ do podjęcia skarżonego do Sądu rozstrzygnięcia.

Niezasadny jest również zarzut naruszenia przepisów postępowania odnośnie do kamizelki odblaskowej dla dzieci, model [...], [...], kod [...]. Z akt sprawy wynika, że wszystkie kamizelki były oznaczone danymi skarżącej ("Importer: PHU [...] A.N., B., ul. Ul. [...], [...] B."). Pośrednio fakt wprowadzenia do obrotu spornego modelu kamizelki potwierdza przekazana przez skarżącą w toku kontroli faktura [...] z dnia [...] lipca 2015 r., z której wynika, że A.N. prowadząca działalność gospodarczą pod firmą PHU [...] w B., zakupiła od B. CO. LIMITED., [...], [...], [...], [...], [...], [...], 5000 sztuk kamizelek odblaskowych dla dzieci, model [...], [...]; kod [...] (z trzema pasami), 3000 sztuk kamizelek ostrzegawczych model [...], [...]; kod [...] (szkolnych z klipsem) oraz 1530 sztuk kamizelek ostrzegawczych dla dzieci, model [...], [...]; kod [...] (zapinanych z przodu).

Odnosząc się natomiast do zarzutu zaniechania ustalenia przez Inspekcję Handlową w jakich warunkach były przechowywane kamizelki należy stwierdzić, że organy kontroli nie mają obowiązku badania z urzędu, w jakich warunkach przechowywane są wyroby wprowadzone do obrotu. Ponadto, skarżąca nie uprawdopodobniła, aby sposób przechowywania kamizelek przed ich pobraniem do badań był nieprawidłowy lub miał wpływ na ich właściwości. Choć w procedurze administracyjnej regułą jest, że to na organie spoczywa ciężar udowodnienia faktów istotnych dla rozstrzygnięcia, jednakże na stronie ciąży obowiązek współdziałania z organem i przedstawienia konkretnych dowodów na poparcie swoich twierdzeń zwłaszcza, gdy postępowanie zmierza do nałożenia na nią obowiązków, a nieudowodnienie konkretnego faktu może prowadzić do wydania decyzji dlań niekorzystnej (m.in. wyrok NSA z 5 marca 2015 r., sygn. akt: II GSK 188/14).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego na uwzględnienie nie zasługuje zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. oraz art. 40 e ust. 1 ustawy o systemie oceny zgodności. Należy zauważyć, że zarzut ten nie został sformułowany w sposób staranny, albowiem przepis art. 10 k.p.a. składa się z trzech paragrafów. Niemniej jednak uzasadnienie tego zarzutu pozwala Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu na dokonanie jego oceny.

Naruszenie art. 10 k.p.a. skarżąca powiązała z art. 40 e ust. 1 ustawy o systemie oceny zgodności, zgodnie z którym kontrolę przeprowadza się w obecności kontrolowanego lub osoby przez niego upoważnionej. W przedmiotowej sprawie kontrola prowadzona była u przedsiębiorcy D. sp. z o.o. z siedzibą w P.. To temu podmiotowi, jako kontrolowanemu przysługiwały wszelkie prawa i na nim spoczywały obowiązki w trakcie kontroli. Przypomnieć również należy, że "kontrola działalności gospodarczej nie jest sama w sobie postępowaniem administracyjnym'" (postanowienie WSA w Łodzi z 10 kwietnia 2015 r., sygn. akt II GSK 1858/13 ). Myli się więc skarżąca twierdząc, że jej prawa zostały naruszone wskutek tego, że nie uczestniczyła w pobieraniu prób kontrolnych i badań laboratoryjnych.

Naczelny Sąd Administracyjny za nieusprawiedliwiony uznaje zarzut błędnej wykładni art. 19 ust. 1 w zw. z art. 23 w zw. z art. 5 pkt 11 w zw. z art. 40h ust. 1ustawy o systemie oceny zgodności oraz art. 2 pkt 10 rozporządzenia (WE) nr 765/2008.

Podkreślając, że błędna wykładnia prawa materialnego, o której mowa w pkt 1 art. 174 p.p.s.a., to wadliwe zrekonstruowanie normy prawnej z konkretnego przepisu (przepisów) prawa, wyrażające się w mylnym zrozumieniu jego (ich) treści (w tym, poprzez wadliwą klaryfikację znaczeń), a przez to w wadliwym ustaleniu jego (ich) sensu normatywnego przez sąd administracyjny I instancji, co – aby zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię mógł być rozpatrzony – wymaga wykazania na czym dokładnie polegała błędna wykładnia przepisu prawa, którego zarzut kasacyjny dotyczy oraz jaka powinna być jego wykładnia prawidłowa, co jednocześnie oznacza potrzebę podjęcia merytorycznej polemiki ze stanowiskiem wyrażonym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku odnośnie do tego rodzaju kwestii spornej – a więc innymi słowy wymaga przeciwstawienia stanowisku nieprawidłowemu stanowiska, które zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną jest prawidłowe – a ponadto podkreślając znaczenie konsekwencji wynikających z zasady dyspozycyjności obowiązującej w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnych, o czym mowa była na wstępie (por. w tej mierze również np. wyrok NSA z dnia 13 października 2017 r., sygn. akt II FSK 1445/17), trzeba stwierdzić, że omawiany zarzut kasacyjny nie może odnieść skutku oczekiwanego przez stronę skarżącą.

Z uzasadnienia kontrolowanego wyroku nie wynika bowiem, aby w odniesieniu do przywołanych przepisów prawa (poza art. 2 pkt 10 rozporządzenia nr 765/2008) – których dotyczy zarzut ich błędnej wykładni – Sąd I instancji podejmował jakiekolwiek zabiegi interpretacyjne, a w konsekwencji, aby wyraził pogląd, który strona skarżąca uznaje jednocześnie za nieprawidłowy. To zaś prowadzi do wniosku, że skoro na gruncie omawianego zarzutu kasacyjnego strona kwestionuje pogląd nieistniejący, albowiem w odniesieniu do przywołanych przepisów prawa Sąd I instancji nie wypowiadał się co do rozumienia ich treści oraz ustalenia ich sensu normatywnego, to z oczywistych wręcz względów omawiany zarzut nie mógł być uznany za skuteczny.

Natomiast, co do ww. art. 2 pkt 10 rozporządzenia nr 765/2008, to wskazać należy, że pomimo dokonanej w wyroku Sądu I instancji wykładni tego przepisu, w skardze kasacyjnej skarżąca nie przedstawia żadnej polemiki w tym zakresie. Kwestionuje natomiast fakt, że badania kamizelek odbyły się poza zakresem akredytacji.

Podnoszenie takich zarzutów w oparciu o podstawy wymienione w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. nie jest skuteczne w przypadkach, gdy strona chce zakwestionować wadliwe, jej zdaniem, ustalenia stanu faktycznego. Wykazywanie naruszenia prawa materialnego nie polega bowiem na kwestionowaniu przez stronę ustaleń w zakresie okoliczności sprawy. Próba zwalczenia ustaleń faktycznych nie może nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego. Może być ona skuteczna tylko w ramach drugiej podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Tymczasem w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. kasator postawił zarzut dotyczący ustaleń faktycznych podnosząc, że "badania te wykonano poza zakresem akredytacji, a zamieszczone w tych Sprawozdaniach wyniki nie są objęte akredytacją".

Również nieusprawiedliwiony jest zarzut naruszenia § 34 ust. 1 rozporządzenia, zgodnie z którym producent lub jego upoważniony przedstawiciel przed rozpoczęciem seryjnej produkcji środków ochrony indywidualnej innych niż wymienione w ust. 3 powinien przedstawić egzemplarz wzoru środka ochrony indywidualnej do oceny typu WE, o której mowa w § 38, powiązany z art. 4, art. 5, art. 6 ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim, poprzez wiązanie skarżącej regulacjami niewystępującymi w obrocie prawnym w urzędowym języku polskim.

Zauważenia wymaga, że podstawę prawną wydania decyzji Prezesa UOKiK stanowiły przepisy k.p.a. oraz ustawy o systemie oceny zgodności, co jednoznacznie wynika z sentencji rozstrzygnięcia (art. 41c ust. 3 pkt 1, ust. 3 pkt 4, ust. 4 i ust. 9 oraz art. 41c ust. 2 pkt 3 ustawy), a nie przewodnik Komisji Europejskiej "Guide to application of the PPE Directive 89/686/EEC z 19 października 2015 r. Ponadto, co istotne skarżąca nie wykazała, w jaki sposób została "związana" regulacjami niewystępującymi w obrocie prawnym w języku polskim.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut naruszenia art. 40h i art. 40g ustawy o systemie oceny zgodności. Należy zauważyć, że zarzut ten nie został sformułowany w sposób prawidłowy. Zarówno art. 40h i art. 40g ustawy składają się z kilku ustępów, skarżąca zaś nie wskazuje, które normy wymienionych przepisów zostały naruszone przez organ a następnie przez Sąd I instancji. Niemniej jednak uzasadnienie tego zarzutu pozwala Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu na dokonanie jego oceny.

Wbrew temu co podnosi skarżąca z akt sprawy (sprawozdania z badań laboratoryjnych) wynika, że wszystkie trzy modele kamizelek były poddane badaniom na zgodność z normą PN-EN 1150:2001 - Odzież ochronna - Odzież o intensywnej widzialności do użytku pozazawodowego - Metody badań i wymagania. Badanie dwóch modeli kamizelek zgodnie z ich przeznaczeniem i niewielkimi rozmiarami przeprowadzone zostało z uwagi na błędne przywołanie w przekazanej przez skarżącą dokumentacji normy PN-EN ISO 20471:2013 Odzież o intensywnej widzialności - Metody badania i wymagania, tym niemniej powinny one spełniać wymagania dla normy PN-EN 1150:2001. Zasadnie też badania kamizelek — ze względu na niewielkie rozmiary i oznakowanie ("Kamizelka ostrzegawcza dla dzieci") poddano badaniom na zgodność z normą PN-EN 1150:2001. Norma PN-EN 1150:2001 - Odzież ochronna - Odzież o intensywnej widzialności do użytku pozazawodowego - Metody badań i wymagania - określa użytkowe wymagania optyczne dla odzieży o wysokich parametrach widzialności, przeznaczonej do noszenia przez dorosłych i młodzież w warunkach pozazawodowych. To właśnie ta norma dotyczy odzieży, która ma za zadanie sygnalizować wizualnie obecność użytkownika na drogach miejskich. Z uwagi na powyższe prawidłowo dokonano oceny kamizelki odblaskowej dla dzieci (z trzema pasami), model [...], [...] zgodnie z oznakowaniem (w tym przypadku podano w oznakowaniu numer normy PN-EN 1150:2001), a dwóch pozostałych kamizelek, zgodnie z przeznaczeniem i niewielkimi rozmiarami.

Według Naczelnego Sądu Administracyjnego, za pozbawiony usprawiedliwionych podstaw trzeba również uznać zarzut naruszenia art. 41c ust. 3 pkt 4 ustawy o systemie oceny zgodności, na gruncie którego – jak wynika to ze sposobu, w jaki zarzut ten został skonstruowany oraz uzasadniony – strona skarżąca zmierza do wykazania, że w rozpatrywanej sprawie doszło do niewłaściwego zastosowania wskazanego przepisu prawa, jako wzorca kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji z tego powodu, że kontrolowana kamizelka odblaskowa dla dzieci z trzema pasami model [...] nie była nigdy produktem sprzedawanym przez skarżącą, a wszystkie modele kamizelek spełniają wymogi rozporządzenia.

Podkreślając w punkcie wyjścia, że w rozpatrywanej sprawie ustalenia faktyczne nie zostały skutecznie zakwestionowane – w kontekście argumentacji prezentowanej w pkt. II uzasadnienia skargi kasacyjnej, w tym zwłaszcza argumentacji odnoszącej się do tego, że kamizelka odblaskowa dla dzieci z trzema pasami model [...] nie była produktem sprzedawanym przez skarżącą, a także, że kamizelki spełniają wymogi rozporządzenia – zastosowanie sankcji określonej w art. art. 41c ust. 3 pkt 4 ustawy o systemie oceny zgodności, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego jest prawidłowe.

W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265) orzekł, jak w sentencji wyroku.