II GSK 133/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca Sędzia NSA Andrzej Skoczylas (spr.) Sędzia del. WSA Cezary Kosterna po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Komendanta Stołecznego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 września 2018 r. sygn. akt VI SA/Wa 884/18 w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. Sp. k. w W. na decyzję Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 września 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 884/18, po rozpoznaniu skargi A. Sp. z o.o. Sp. k. w W. na decyzję Komendanta Stołecznego Policji z dnia 9 marca 2018 r. w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia, 1/ uchylił zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta Rejonowego Policji Warszawa IV z dnia 23 sierpnia 2017 r.; 2/ umorzył postępowanie administracyjne oraz 3/ zasądził na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Komendant Stołeczny Policji, zaskarżając orzeczenie w całości i domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji, ewentualnie uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznania skargi. Ponadto organ wniósł o zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego w wysokości 1687,50 zł mając na uwadze w szczególności niezbędny nakład pracy pełnomocnika Skarżącego, w tym również przed Sądem I instancji oraz jego wkład w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych.

Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329; powoływanej dalej jako: p.p.s.a.) zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:

I. przepisów postępowania, tj.:

1) art. 134 § 1 p.p.s.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez przekroczenie przez Sąd I instancji zaskarżonym rozstrzygnięciem granic niniejszej sprawy, polegające na wywodzie, że zgromadzony w aktach administracyjnych materiał dowodowy, w tym opisane prawomocne orzeczenie Sądu karnego, potwierdzają normatywność kontrolowanego zespołu pojazdów, gdy tymczasem orzeczenie Sądu karnego dotyczyło ustaleń co do normatywności zespołu pojazdów w zakresie szerokości podanej w przepisie art. 64 ust 1 pkt 3 lit. b) ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1260 ze zm.; zwanej dalej: p.r.d.), obowiązującego w chwili czynu, a nie normatywności w zakresie długości tego zespołu pojazdów, który to wymiar został określony w art. 62 ust. 4a pkt 1 tej ustawy i wchodził w zakres przedmiotu postępowania administracyjnego;

2) art. 141 § 4 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 3 p.p.s.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na przyjęciu, iż w rozpatrywanej sprawie wystąpiła obiektywna przyczyna bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego, gdy tymczasem z całokształtu materiałów sprawy wynika, iż postępowanie to nie stało się bezprzedmiotowe, gdyż nadal istnieje jego przedmiot tj. przewóz pojazdem nienormatywnym ładunku innego niż ładunek niepodzielny, który podlega sankcjonowaniu w ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym;

3) art. 141 § 4 p.p.s.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez zamieszczenie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wywodu wskazującego, iż w przypadku przewozu maszyny w postaci koparki organy Inspekcji Transportu Drogowego nie mają wątpliwości co do niepodzielności tego ładunku, gdy tymczasem Sąd powinien w tym zakresie opierać się na legalnej definicji ładunku niepodzielnego, a nie na stanowisku innego organu administracji zaprezentowanym w innej sprawie;

4) art. 141 § 4 p.p.s.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez zamieszczenie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku niezrozumiałego wywodu wskazującego, iż przewożony ładunek nie miał charakter podzielnego a to dlatego, iż od kombajnu zbożowego odłączono (dla celów transportu) następujące elementy: heder, stół do rzepaku, wózek do hedera oraz 4 sztuki ogumienia, gdy tymczasem z legalnej definicji ładunku niepodzielnego nie wynika taka interpretacja.

II. prawa materialnego, tj.:

1) art. 87 Konstytucji RP przez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy wymienia on wyczerpująco katalog źródeł powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej, wśród którego trudno doszukiwać się stanowisk organów administracji, w tym powołanego w zaskarżonym wyroku stanowiska organów Inspekcji Transportu Drogowego;

2) art. 62 ust. 4a pkt 1 p.r.d. przez jego niezastosowanie, gdy tymczasem przekroczenie wymiarów pojazdu, o których mowa w tym przepisie, tj. jego długości było podstawą stwierdzenia jego nienormatywności w postępowaniu administracyjnym;

3) art. 64 ust 1 pkt 3 lit. b) p.r.d. obowiązującego w chwili czynu, przez jego zastosowanie, gdy tymczasem był on podstawą ustaleń i orzekania postępowania wykroczeniowego, a nie postępowania administracyjnego;

4) art. 2 pkt 35a p.r.d., przez jego niezastosowanie i tym samym przyjęcie, iż kontrolowany zespół pojazdów był pojazdem normatywnym, gdy tymczasem z ustalonego stanu faktycznego wynika, iż zespół ten nie charakteryzował się normatywnością gdyż przekroczył ustawowy parametr długości;

5) art. 2 pkt 35b a contrario p.r.d., poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na nieuprawnionym przyjęciu, iż za ładunek podzielny nie może być uznane kilka elementów kombajnu, gdy tymczasem z definicji legalnej określonej w tym przepisie wynika, iż elementy takie bez wątpienia należy uznać za ładunek podzielny;

6) art. 2 pkt 35b p.r.d., poprzez jego błędną wykładnię polegającą na nieuprawnionym przyjęciu, iż o tym, czy ładunek jest podzielny czy też nie, należy wnioskować ze stanowiska organów Inspekcji Transportu Drogowego;

7) art. 64 ust. 2 p.r.d. poprzez jego niezastosowanie, polegające na uznaniu, iż w niniejszej sprawie nie został naruszony zakaz określony w tym przepisie, pomimo zaistnienia przesłanek w nim określonych.

Argumentację na poparcie zarzutów postawionych w petitum skargi kasacyjnej przedstawiono w jej uzasadnieniu.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżący wniósł o jej oddalenie w całości oraz o zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zarzuty skargi kasacyjnej nie są uzasadnione i dlatego skarga nie może być uwzględniona.

Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dodać należy, że w przypadku oparcia skargi kasacyjnej na naruszeniu prawa procesowego (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) wnoszący skargę kasacyjną musi mieć na uwadze, że dla ewentualnego uwzględnienia skargi kasacyjnej niezbędne jest wykazanie wpływu naruszenia na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Ze wskazanych przepisów wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

Wychodząc z tego założenia, należy na wstępie zaznaczyć, że wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny ogranicza swoje rozważania do oceny zagadnienia prawidłowości dokonanej przez sąd I instancji wykładni wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa. Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw. Natomiast istota sporu prawnego rozpatrywanej sprawy, a także sposób sformułowania zarzutów oraz ich wzajemne powiązanie powodują konieczność łącznego ich rozpatrzenia.

Ocenę zarzutów naruszenia przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) rozpocząć należy od wskazania, że – zgodnie z zasadą związania i dyspozycyjności – zakres kontroli przed NSA wyznacza sam autor skargi kasacyjnej, wskazując które normy prawa i w jaki sposób zostały naruszone. Skarga kasacyjna jest wysoce sformalizowanym i profesjonalnym środkiem prawnym zaskarżenia wyroków wojewódzkich sądów administracyjnych, co znalazło swój wyraz również w przymusie adwokacko-radcowskim, tj. obowiązku sporządzenia skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika. O skuteczności zaś zarzutów naruszenia przepisów postępowania nie decyduje każde naruszenie przepisów postępowania, lecz tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez "wpływ", o którym mowa tym przepisie, rozumieć należy istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej a zaskarżonym orzeczeniem sądu pierwszej instancji, który to związek przyczynowy nie musi być realny, jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy (zob. wyrok NSA z 15 grudnia 2010 r., sygn. akt II FSK 1333/09; to i kolejne cytowane orzeczenia dostępne na stronie internetowej w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Oznacza to, że podstawą skargi kasacyjnej nie może być każde uchybienie przepisom postępowania, a jedynie takie, które w sposób istotny wpłynęło na wydane rozstrzygnięcie. Obowiązkiem strony wnoszącej skargę kasacyjną, wynikającym z art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a., jest więc nie tylko wskazanie podstaw kasacyjnych, lecz również ich uzasadnienie, co w odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisów postępowania powinno się wiązać z uprawdopodobnieniem istnienia wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy oraz obowiązkiem wykazania i uzasadnienia, że następstwa zarzucanych uchybień były na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia w taki sposób, że w sytuacji, gdyby do nich nie doszło, wyrok sądu pierwszej instancji byłby inny.

W pierwszej kolejności należy zauważyć, iż pomimo ich mnogości i rozbudowania, zarzuty sformułowane w skardze kasacyjnej w znacznej części powtarzają się w tym znaczeniu, że w istocie zmierzają do podważenia tych samych ocen wyrażonych przez Sąd pierwszej instancji, będących wynikiem przeprowadzonej przez ten Sąd kontroli legalności zaskarżonej decyzji.

Powyższe dotyczy w szczególności licznych zarzutów dotyczących naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. W ocenie NSA zarzuty te nie są trafne. W tym kontekście należy wskazać, iż w orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli (por. wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2012 r. sygn. akt II OSK 1485/11, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Treść uzasadnienia powinna umożliwić zarówno stronom postępowania, jak i - w razie kontroli instancyjnej - Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, prześledzenie toku rozumowania sądu i poznanie racji, które stały za rozstrzygnięciem o zgodności bądź niezgodności z prawem zaskarżonego aktu. Tworzy to po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, że w razie wniesienia skargi kasacyjnej nie powinno budzić wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż zaskarżony wyrok został wydany po gruntownej analizie akt sprawy i że wszystkie wątpliwości występujące na etapie postępowania administracyjnego zostały wyjaśnione (por. wyrok NSA z dnia 25 stycznia 2013 r. sygn. akt II OSK 1751/11, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Uzasadnienie zaskarżonego wyroku Sąd I instancji realizuje powyższe wymagania. Wynika z niego, jaki stan faktyczny został w tej sprawie przyjęty przez Sąd, dokonano też jego oceny, jak również zawarto rozważania dotyczące wykładni i zastosowania przepisów prawa materialnego i procesowego. To, że strona skarżąca nie zgadza się z dokonaną przez Sąd oceną prawną, nie oznacza, że został naruszony przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. i nie uprawnia do czynienia takiego zarzutu. Za pomocą tego zarzutu nie można bowiem zwalczać zaaprobowanej przez Sąd podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, czy też stanowiska co do wykładni lub zastosowania prawa materialnego (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 27 lipca 2012 r., sygn. akt I FSK 1467/11 oraz z dnia 13 maja 2013 r., sygn. akt II FSK 358/12, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl), a taką próbę podejmuje strona skarżąca kasacyjnie, polemizując ze stwierdzeniami zawartymi w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Dodatkowo NSA w niniejszym składzie podziela stanowisko judykatury, iż Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku wypełniając przesłanki wynikające z treści art. 141 § 4 p.p.s.a. nie ma obowiązku odnosić się osobno do każdego argumentów podniesionych pismach procesowych sprawy, może je oceniać całościowo. Najistotniejsze jest to aby z wywodów Sądu wynikało dlaczego w sprawie doszło albo nie doszło do naruszenia prawa wskazanego w skardze (por. wyrok NSA z 18 listopada 2016 r., sygn. akt II GSK 702/15; wyrok NSA z 19 czerwca 2018 r., sygn. akt II GSK 2336/16; wyrok NSA z 18 kwietnia 2018 r., sygn. akt II GSK 2671/16; wyrok NSA z 4 października 2018 r., sygn. akt II GSK 2983/16 - publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie organu, wywody zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku są w wystarczającym stopniu zrozumiałe i jasne. Nie jest także wadą uzasadnienia powoływanie przez WSA orzeczeń sądowoadministracyjnych, które zapadły w sprawach o podobnych, ale nie identycznych stanach faktycznych jak w niniejszej sprawie. Nie chodzi przy tym o to – jak sugeruje autor skargi kasacyjnej – że Sąd interpretujący był w jakikolwiek sposób związany stanowiskiem wyrażonym np. w konkretnym wyroku sądu dotyczącym przewozu koparek, ale o uwzględnienie, że WSA powołując się na konkretne orzeczenie wydane w innej sprawie, podziela wyrażone w nim poglądy i powołuje je jako własne przez wykazanie podobieństwa okoliczności faktycznych ze sprawą niniejszą.

W tej sytuacji, nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego kasacyjnie, jakoby w niniejszej sprawie miało dojść do naruszenia art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a w zw. z art. 145 § 3 p.p.s.a.

Dodatkowo w tym kontekście należy wskazać, iż w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreślano wielokrotnie, że powyższe przepisy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a oraz art. 145 § 3 p.p.s.a.) ma charakter ogólny (blankietowy), podobnie jak art. 146 § 1, art. 147, czy art. 149 § 1, art. 151 p.p.s.a. Tego typu przepisy nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Strona skarżąca kasacyjnie chcąc powołać się na zarzut naruszenia tego przepisu zobowiązana jest bezpośrednio powiązać omawiany zarzut z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów, którym – jej zdaniem – Sąd pierwszej instancji uchybił w toku rozpoznania sprawy. Naruszenie wymienionych przepisów jest zawsze następstwem uchybienia innym przepisom, czy to procesowym, czy też materialnym (por. wyroki NSA: z dnia 30 kwietnia 2015 r., sygn. akt I OSK 1701/14, z dnia 29 kwietnia 2015 r., sygn. akt I OSK 1595/14, z dnia 29 kwietnia 2015 r., I OSK 1596/14, z dnia 24 kwietnia 2015 r., sygn. akt I OSK 1088/14, z dnia 8 kwietnia 2015 r., sygn. akt I OSK 71/15, z dnia 9 stycznia 2015 r., sygn. akt I OSK 638/14, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Mając powyższe uwagi na względzie, zarzut zawarty w pkt I.2. petitum skargi kasacyjnej, również okazał się niezasadnym.

Chybiony jest sformułowany w pkt I.1 petitum skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. Przepis ten przewiduje, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Skarżący kasacyjnie organ naruszenia tego przepisu, tj. wyjścia poza granice sprawy upatruje natomiast w ustaleniu przez sąd w zaskarżonym wyroku, że: "zgromadzony w aktach administracyjnych materiał dowodowy, w tym opisane prawomocne orzeczenie Sądu karnego, potwierdzają normatywność [pic]kontrolowanego zespołu pojazdów, gdy tymczasem orzeczenie Sądu karnego dotyczyło ustaleń co do normatywności zespołu pojazdów w zakresie szerokości podanej w przepisie art. 64 ust. 1 pkt 3 lit. b) ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym obowiązującego w chwili czynu, a nie normatywności w zakresie długości tego zespołu pojazdów, który to wymiar został określony w art. 62 ust. 4a pkt 1 tej ustawy i wchodził w zakres przedmiotu postępowania administracyjnego".

W tym kontekście należy zaznaczyć, iż zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stwierdzenia oraz ocena sądu pierwszej instancji nie oznaczają wyjścia poza granice sprawy.

Według Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji w pełni zasadnie przyjął, że Sąd karny za niewiarygodne uznał zeznania policjanta dokonującego pomiarów zespołu pojazdów (T. B.), akcentując, iż świadek ten nie potrafił określić jaki jest dopuszczalny błąd pomiarowy przy użyciu takiego narzędzia pomiarowego, jakim się posługiwał podczas kontroli. Nie był w stanie też wskazać w jaki sposób pojazd odjechał z miejsca kontroli.

Zdaniem NSA nie ma zatem wątpliwości, iż wskazana wyżej okoliczność ma znaczenie nie tylko przy pomiarze szerokości, ale także długości pojazdu.

Z powyższych względów prawidłowa jest również konstatacja WSA, iż w konkluzji Sąd karny wywiódł, iż żaden z wymiarów tego zespołu pojazdów nie przekroczył żadnej z wielkości podanych w przepisie art. 64 ust. 1 pkt 3 lit. b) p.r.d., a w konsekwencji ruch przedmiotowego pojazdu był dozwolony bez konieczności pilotowania przez pilota.

W świetle powyższych uwag jako bezzasadny należało ocenić, zawarty w punkcie I.1 petitum skargi zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a.

Niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 87 Konstytucji RP. Przepis ten zawiera enumeratywne wyliczenie źródeł prawa w naszym kraju stanowiąc, że źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są: Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz rozporządzenia (ust. 1). Źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są na obszarze działania organów, które je ustanowiły, akta prawa miejscowego (ust. 2).

Jak wynika z powyższego art. 87 Konstytucji RP zawiera dwie jednostki redakcyjne (ust. 1 i 2). Zarzut kasacji niewskazujący precyzyjnie naruszonego, zdaniem wnoszącego kasację, przepisu prawnego, jest wadliwy już z powodu tego niewskazania. Niezależnie od tego podkreślić należy, że zaskarżony wyrok został oparty na powszechnie obowiązujących przepisach prawa, a odwołanie się do argumentacji oraz stanowisk sądów administracyjnych oraz organów administracji (w tym organów Inspekcji Transportu Drogowego) w podobnych stanach faktycznych nie może być uznane za naruszenia art. 87 Konstytucji RP. Zarzut naruszenia art. 87 Konstytucji RP, poprzez orzekanie na podstawie przepisów spoza katalogu źródeł prawa wymienionych w art. 87 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, jest więc oczywiście bezpodstawny.

Zamierzonego skutku nie mogły także odnieść pozostałe zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego określone w pkt II.2-7 skargi kasacyjnej (art. 2 pkt 35a, art. 2 pkt 35b, art. 64 ust. 1 pkt 3 lit. b) p.r.d.; art. 64 ust. 2 p.r.d., art. 62 ust. 4a pkt 1 p.r.d.). Przede wszystkim w samych zarzutach, jak i w uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej Autor nie przedstawił w zasadzie żadnej argumentacji na poparcie podniesionych zarzutów prawa materialnego, ponieważ argumenty zawarte w rozbudowanym zarzucie, jak i uzasadnieniu skargi kasacyjnej odnoszą się tylko do kwestii niewłaściwego odniesienia się przez Sąd I instancji do stanu faktycznego sprawy i jego oceny, a więc naruszenia prawa procesowego.

Kasator podkreśla bowiem jedynie, iż wskazane przepisy prawa materialnego nie zostały zastosowane, gdy z ustalonego przez organ stanu faktycznego wynika, iż zespół ten nie charakteryzował się normatywnością gdyż [pic]przekroczył ustawowy parametr długości, a zatem wadliwie WSA uznał, iż w niniejszej sprawie nie został naruszony zakaz określony w art. 64 ust. 2 p.r.d., pomimo zaistnienia przesłanek w nim określonych. Wadliwie oparł się również na ustaleniach sądu karnego. W tym miejscu wymaga podkreślenia, że zarzut naruszenia prawa materialnego nie może być skutecznie uzasadniony próbą zakwestionowania sądowej oceny uchybień procesowych organu w zakresie ustaleń faktycznych sprawy. W sytuacji, gdy - jak wskazano wyżej przy odniesieniu się do zarzutów dotyczących prawa procesowego – oceny tej skutecznie nie podważono, zarzut kasacyjny naruszenia prawa materialnego nie może być uznany za usprawiedliwiony jedynie na skutek dokonania przez Autora rozpoznawanej skargi kasacyjnej odmiennej od przyjętej przez Sąd I instancji kwalifikacji dowodów i wysnucie na tej podstawie innych wniosków co do stanu faktycznego (zob. wyrok NSA z dnia 16 czerwca 2005 r., sygn. akt OSK 832/04 oraz wyrok NSA z dnia 14 listopada 2019 r., sygn. akt II GSK 3222/17, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zdaniem NSA nie można także upatrywać naruszenia prawa materialnego (art. 2 pkt 35b p.r.d.) poprzez odwołanie się przez Sąd I instancji do utrwalonej praktyki innego organu administracji (ITD) przy rozstrzyganiu spraw tego samego rodzaju w takich samych stanach faktycznych i prawnych. W doktrynie zasadnie podkreśla się bowiem, że długotrwała i stabilna praktyka organów administracji stanowi źródło uzasadnionych oczekiwań jednostki wobec organów administracji (J. Lemańska, Zwyczaj (utrwalona praktyka) jako źródło uzasadnionych oczekiwań w: J. Lemańska, Uzasadnione oczekiwania w perspektywie prawa krajowego i regulacji europejskich, Warszawa 2016). Natomiast kasator nie zakwestionował tez WSA wskazując np., iż praktyka ITD w omawianych sprawach jest inna (por. np. wyrok WSA w Warszawie z 29.05.2015 r., VI SA/Wa 3051/14, LEX nr 2003287).

Dodatkowo wskazywana przez Kasatora rozbieżna wykładnia omawianych przepisów (art. 2 pkt 35b p.r.d.) przez wyspecjalizowane w sprawach transportu organy administracji powoduje, że trudno jest kwestionować stanowisko przyjęte w zaskarżonym wyroku, skoro art. 7a k.p.a. nakazuje rozstrzygać na korzyść strony wątpliwości co do treści normy prawnej. Zasada przyjaznej interpretacji przepisów może znaleźć zastosowanie właśnie do tych postępowań administracyjnych, których przedmiotem pozostaje nałożenie na stronę obowiązku (np. kary administracyjnej), bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia (H. Knysiak-Sudyka, Ocena regulacji art. 7a, 7b i 8 Kodeksu postępowania administracyjnego - czy ustawodawca stworzył nowe zasady ogólne postępowania administracyjnego?, CASUS 2019, nr 2, s. 6-11).

Organ nie wykazał przy tym w decyzji okoliczności, które pozwalałyby uznać, ze zachodzą przesłanki określone w art. 7a § 2 pkt 1 i 2 k.p.a. Należy pamiętać, jak to słusznie podkreśla się w orzecznictwie NSA, iż "nie jest dopuszczalne - w celu odmowy zastosowania zasady rozstrzygania wątpliwości prawnych na korzyść strony - powołanie się na abstrakcyjny i nieokreślony interes publiczny. Wyłączenia zasady określonej w art. 7a § 1 k.p.a. wymaga nie każdy (skonkretyzowany i zdefiniowany) interes publiczny, ale wyłącznie ważny interes publiczny. Organ powinien zatem ocenić wagę i znaczenie występującego w sprawie interesu publicznego jako ważnego interesu publicznego". Przepis art. 7a § 2 pkt 1 k.p.a. wskazuje przy tym przypadki ważnego interesu publicznego jako "istotne interesy państwa, a w szczególności jego bezpieczeństwa, obronności lub porządku publicznego". Organy administracji publicznej powinny jednak nadawać temu pojęciu możliwie najwęższe znaczenie, mając na uwadze cel i funkcje omawianej zasady, in dubio pro libertate (Wyrok NSA z 23.04.2020 r., II OSK 1795/19, LEX nr 3156015). Natomiast samo prowadzenie działalności związanej z transportem i ruchem drogowym nie przesądza automatycznie o tym, że mamy do czynienia z ważnym interesem państwa, w szczególności w zakresie jego bezpieczeństwa, obronności lub porządku publicznego.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzuty skargi za nieusprawiedliwione i oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.

Wniosek o zasądzenie od skarżącego kasacyjnie organu kosztów postępowania nie podlegał uwzględnieniu, gdyż odpowiedź na skargę kasacyjną została złożona po upływie 14 dni od doręczenia pełnomocnikowi skarżącej skargi kasacyjnej, a więc po upływie terminu określonego w art. 179 p.p.s.a. (por. np. wyrok NSA z 28 września 2017 r., II FSK 2396/15 oraz wyrok NSA z 14 września 2021 r., II OSK 2173/19 - publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).