II FZ 13/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Maciej Jaśniewicz po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 stycznia 2024 r. sygn. akt III SA/Wa 2649/23 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi M. D. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 6 października 2023 r. nr [...] w przedmiocie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 29 stycznia 2024 r., sygn. akt III SA/Wa 2649/23, w sprawie ze skargi M. D. (dalej: "Skarżąca") na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 6 października 2023 r. w przedmiocie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 220 § 1 i 3 ustawy z 30 sierpnia 2020 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") odrzucił skargę. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że Skarżąca została wezwana do wykonania zarządzenia z 6 grudnia 2023 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 200,- zł. Wezwanie to, wraz z pouczeniem o terminie siedmiu dnia na wykonanie i o sankcji odrzucenia, zostało doręczone Skarżącej w dniu 27 grudnia 2023 r., w trybie art. 73 i n. p.p.s.a. (por. zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach sądowych, k. 45). Z adnotacji z 19 stycznia 2024 r. z dokumentów księgowych Sądu wynika, że do dnia wydania zaskarżonego postanowienia (tj. do 19 stycznia 2024 r.) nie zidentyfikowano wpłaty do niniejszej sprawy. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a. zobligowany był do odrzucenia skargi.

Skarżąca wniosła zażalenie na powyższe postanowienie wnosząc o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu. Wskazała na nieprawidłowości w doręczaniu przesyłek pocztowych przez które przesyłka polecona wysłana 11 grudnia 2023 r. z Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie została jej doręczona w miejscu zamieszkania. Skarżąca nie miała też możliwości odebrania w jej terminie, ponieważ listonosz nie pozostawił awiza w skrzynce pocztowej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy wyjaśnić, że przedmiotem niniejszego postępowania jest kwestia odrzucenia skargi z uwagi nieopłacenie wpisu od niej przez Skarżącą. Z art. 230 § 1 i 2 p.p.s.a. wynika, że od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały, przy czym jednym z tego rodzaju pism jest skarga. Oznacza to, że w chwili wniesienia pisma wszczynającego postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji (m.in. skargi) powstaje obowiązek uiszczenia wpisu sądowego. Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W sprawie były zatem podstawy do wezwania Skarżącej do uiszczenia w terminie siedmiu dni wpisu sądowego od złożonej skargi, pod rygorem odrzucenia tejże skargi. Wspomniany rygor wynika z kolei z art. 220 § 3 p.p.s.a. Bezsporne jest, że Skarżąca wpisu nie uiściła. Sporna jest natomiast kwestia doręczenia Skarżącej zarządzenia wzywającego do uzupełnienia braków fiskalnych pisma.

Fikcja prawna doręczenia przewidziana w art. 73 p.p.s.a. jest skuteczna w tym znaczeniu, że pociąga za sobą wszelkie skutki doręczenia. Doręczenie jest oparte na domniemaniu, według którego zawiadomienie o złożeniu pisma w urzędzie pocztowym dotarło do rąk adresata. Oznacza to, że skuteczność doręczenia dokonanego w tym trybie zależy w szczególności od prawidłowego zawiadomienia adresata o pozostawieniu pisma, które może być odebrane. Stosownie do § 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 6 maja 2020 r. w sprawie szczegółowego trybu i sposobu doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym (Dz.U. z 2020 r. poz. 819 ze zm., dalej: "rozporządzenie"), pismo sądowe jest wysyłane jako przesyłka polecona za potwierdzeniem odbioru, do której dołącza się formularz potwierdzenia odbioru, zgodnie ze wzorem zamieszczonym w załączniku nr 1 do rozporządzenia. W przypadku niezastania adresata w domu, doręczający sporządza zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki, wskazując w nim placówkę pocztową operatora lub urząd gminy, z którego przesyłkę należy odebrać w ciągu siedmiu dni, licząc od dnia następnego po dniu pozostawienia zawiadomienia. Zawiadomienie to pozostawia w drzwiach mieszkania adresata lub w oddawczej skrzynce pocztowej (§ 6 ust. 2 rozporządzenia). Po pozostawieniu zawiadomienia o możliwości odbioru przesyłki we właściwej placówce pocztowej operatora lub właściwym urzędzie gminy, doręczający dokonuje adnotacji o niedoręczeniu przesyłki na formularzu potwierdzenia odbioru oraz adnotacji "awizowano dnia" na stronie adresowej niedoręczonej przesyłki i składa swój podpis, następnie oddaje przesyłkę niezwłocznie do właściwej placówki pocztowej operatora lub właściwego urzędu gminy (§ 7 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia). Jeżeli osoba uprawniona nie zgłosi się po odbiór przesyłki złożonej w placówce pocztowej operatora w terminie, o którym mowa w § 7 ust. 3 rozporządzenia, placówka pocztowa operatora: 1) sporządza powtórne zawiadomienie o możliwości jej odbioru w terminie kolejnych siedmiu dni, licząc od dnia następnego po dniu pozostawienia zawiadomienia, które doręczający niezwłocznie pozostawia w drzwiach adresata lub w oddawczej skrzynce pocztowej; 2) zaznacza dokonanie powtórnego zawiadomienia na adresowej stronie niedoręczonej przesyłki z adnotacją "awizowano powtórnie dnia" i podpisem; 3) przechowuje przesyłkę przez okres siedmiu dni, licząc od dnia następnego po dniu pozostawienia powtórnego zawiadomienia (§ 8 ust. 2 rozporządzenia). Przesyłkę niepodjętą placówka pocztowa operatora opatruje na stronie adresowej adnotacją "nie podjęto w terminie" oraz odciskiem datownika i wraz z formularzem potwierdzenia odbioru odsyła sądowi wysyłającemu niezwłocznie po upływie ostatniego dnia do odbioru przesyłki (§ 10 rozporządzenia).

Dokument urzędowy, jakim jest zwrotne potwierdzenie wraz z adnotacjami urzędowymi zamieszczonymi na przesyłce, jeżeli został sporządzony w przepisanej formie przez uprawniony do tego podmiot, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. Korzysta więc on z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone, zaś jednym ze sposób obalenia tego domniemania jest skuteczne przeprowadzenie postępowania reklamacyjnego (por. np. wyrok NSA z 28.01.2015 r., sygn. akt I FSK 1029/14 oraz postanowienia NSA: z 27.09.2012 r., sygn. akt II OZ 811/12 i z 17.11.2015 r., sygn. akt II FZ 857/15).

Z akt sprawy (k. 45) wynika w sposób nie budzący wątpliwości, gdzie doręczyciel umieścił zawiadomienie o pozostawieniu pisma w placówce pocztowej na okres wskazany w art. 73 § 1 p.p.s.a. Na przesyłce zawierającej wezwanie do uzupełnienia braków fiskalnych naniesiono adnotację: "zwrot – nie podjęto w terminie", jak również wskazano, że pierwsze awizo nastąpiło 13 grudnia 2023 r., zaś drugie w dniu 21 grudnia 2023 r., natomiast zwrot przesyłki nastąpił 28 grudnia 2023 r. Jeżeli z adnotacji czynionych przez doręczyciela na kopercie zawierającej przesyłkę jednoznacznie wynika, że nie odebrano przesyłki mimo prawidłowego jej awizowania, nie mogą powstać wątpliwości co do prawidłowości doręczenia zastępczego (zob. np. wyrok NSA z 17.11.2017 r., sygn. akt I GSK 1944/15).

W rozpoznawanej sprawie Skarżąca, kwestionując dwukrotne pozostawienie awiza, przedstawiła jedynie własne przypuszczenia w sprawie wadliwości doręczenia przesyłki, przy jednoczesnym braku potwierdzenia zakończenia przeprowadzenia postępowania reklamacyjnego. Wobec braku wykazania zakończenia stosownej procedury i wyjaśnień u operatora pocztowego, Skarżąca nie może wiarygodnie powoływać się na brak awizacji, gdyż twierdzenia w tym zakresie w okolicznościach faktycznych sprawy uznać należy za gołosłowne (por. np. wyrok NSA z 6.11.2015 r., sygn. akt II FSK 2398/15).

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.