II FZ 12/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Dumas po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia D. S. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 8 stycznia 2025 r. sygn. akt I SA/Po 728/24 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi D. S. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 24 września 2024 r. nr 0112-KDWL.4011.96.2024.1.JK w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie.

Postanowieniem z 8 stycznia 2025 r., I SA/Po 728/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę D. S. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 24 września 2024 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych.

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że w rozpoznawanej sprawie Skarżący za pośrednictwem profesjonalnego pełnomocnika w osobie radcy prawnego oraz doradcy podatkowego pismem z 21 października 2024 r. wniósł skargę na interpretację wskazaną w sentencji niniejszego orzeczenia. Wraz ze skargą nie przedłożono dokumentu pełnomocnictwa procesowego.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 27 listopada 2024 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi (w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania) pod rygorem odrzucenia skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi.

W terminie otwartym do uzupełnienia braku pełnomocnik skarżącego nadesłał uwierzytelniony odpis pełnomocnictwa procesowego datowany na 20 października 2024 r. W ocenie Sądu pierwszej instancji nie można było jednak w rozpatrywanej sprawie uznać, aby pełnomocnictwo z 20 października 2024 r. upoważniało pełnomocnika skarżącego do występowania w niniejszej sprawie. Z omawianego dokumentu wynika, że skarżący udzielił pełnomocnictwa występującemu w niniejszej sprawie pełnomocnikowi do reprezentowania go "w sprawie podatkowej przed wszystkimi sądami administracyjnymi, osobami i organami z prawem udzielenia substytucji". Kierując się powyższym Sąd stwierdził, że złożone pełnomocnictwo nie może zostać uznane za pełnomocnictwo ogólne w rozumieniu art. 36 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. —Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, ze zm., dalej "P.p.s.a."). Pełnomocnictwo nie upoważnia bowiem pełnomocnika do występowania w imieniu skarżącego we wszystkich jego sprawach przed sądami administracyjnymi. W dokumencie pełnomocnictwa wprost wskazano na udzielenie pełnomocnictwa do reprezentacji w "sprawie podatkowej" bez jednak jakiegokolwiek jej określenia. W konsekwencji udzielone pełnomocnictwo nie może zostać również uznane za pełnomocnictwo do prowadzenia poszczególnych spraw, o którym mowa w art. 36 pkt 2 P.p.s.a. ponieważ nie sprecyzowano jednak w żaden sposób jakiej konkretnie dotyczy ono sprawy podatkowej, w szczególności nie podano w nim daty oraz numeru interpretacji indywidualnej wskazanej w sentencji niniejszego orzeczenia.

Kierując się powyższym Sąd uznał, że pełnomocnik skarżącego mimo wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi nie przedłożył dokumentu pełnomocnictwa procesowego, z którego treści wynikałoby upoważnienie do reprezentowania skarżącego w niniejszej sprawie. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 58 § 3 i art. 16 § 2 P.p.s.a. Sąd odrzucił skargę.

W zażaleniu na powyższe postanowienie Skarżący zarzucił naruszenie art. 36 w zw. z art. 37 § 1 P.p.s.a. poprzez nieprawidłowe zastosowanie w wyniku czego prawidłowo wysłane pełnomocnictwo do prowadzenia poszczególnych spraw uznano za nieprawidłowe.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.

Istota sporu na etapie postępowania zażaleniowego w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny zasadności odrzucenia skargi z uwagi na nieuzupełnienie braku formalnego skargi w postaci pełnomocnictwa.

Zgodnie z art. 37 § 1 P.p.s.a., pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa, a na podstawie art. 46 § 3 P.p.s.a. - do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który przedtem nie złożył pełnomocnictwa. Niezłożenie wraz ze skargą pełnomocnictwa jest brakiem formalnym podlegającym uzupełnieniu, a konsekwencją nieuzupełnienia wskazanego braku formalnego skargi jest jej odrzucenie, o czym stanowi art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Przepis ten stanowił podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji, odrzucającego skargę Skarżącego, właśnie z powodu nieuzupełnienia braków skargi w wyznaczonym terminie. Warunkiem zastosowania tego przepisu jest jednak prawidłowe doręczenie stronie wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi. Wezwanie do uzupełnienia braków pisma powinno być tak jasne i niedwuznaczne, aby u strony, do której zostało skierowane, nie powstała wątpliwość co do przedmiotu wezwania i rygorów grożących w razie niezastosowania się do jego treści. Dlatego też, gdy wezwanie do usunięcia braków formalnych pisma budzi wątpliwości co do treści, nie można z tego wyprowadzać skutków niekorzystnych dla strony. Innymi słowy, niezachowanie któregokolwiek z tych wymagań pozbawia wezwanie sankcji (por. postanowienie SN z dnia 9 czerwca 1999 r., III RN 6/99, OSNP 2000, Nr 9, poz. 343; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lipca 2015 r., I GSK 781/15).

Należy stwierdzić, Strona została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi poprzez: złożenie "pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi (art. 37 § 1 w związku z art. 35 § 1 ppsa)" (k. 21 akt). W odpowiedzi na wezwanie, wniesionej w terminie, Strona nadesłała pełnomocnictwo do reprezentowania "w sprawie podatkowej przed wszystkimi sądami administracyjnymi, osobami i organami z prawem udzielenia substytucji". W świetle powyższego i treści wezwania można uznać, że Strona skarżąca zastosowała się do wezwania do uzupełnienia braków skargi. Należy podkreślić, że wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi nie wskazywało na konieczność uszczegółowienia pełnomocnictwa w zakresie konkretnej sprawy sądowoadministracyjnej, w której pełnomocnik miałby działać.

W doktrynie prezentowane jest stanowisko, zgodnie z którym "pełnomocnictwo operujące ogólnym pojęciem sądów bez wskazania wybranej kategorii z art. 175 ust. 1 Konstytucji RP oraz niewskazujące konkretnej sprawy lub przedmiotu postępowania należy traktować jako pełnomocnictwo ogólne do prowadzenia spraw przed sądami administracyjnymi, o którym mowa w art. 36 pkt 1 p.p.s.a." (M. Niezgódka-Medek [w:] B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. IX, Warszawa 2024, art. 36; por. postanowienie NSA z 13.04.2015 r., II FZ 342/15, LEX nr 1712840; wyrok NSA z 13.12.2016 r., I OSK 250/15, LEX nr 2230825). Z uwagi na powyższe, analizując złożone pełnomocnictwo należy stwierdzić, że skoro zawiera ono w sobie umocowanie do reprezentacji strony przed sądami administracyjnymi i nie zawiera zawężenia jego zakresu do działania w konkretnie wskazanej sprawie albo do poszczególnej czynności, to należy je zakwalifikować jako pełnomocnictwo ogólne. W konsekwencji należy ocenić, że nie ziściły się przesłanki odrzucenia skargi, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. ponieważ uzupełniono braki formalne skargi w wyznaczonym terminie, co czyni zażalenie uzasadnionym

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.