II FSK 855/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Grzegorz Krzymień (sprawozdawca), Sędzia NSA Stanisław Bogucki, Sędzia WSA (del.) Nina Półtorak, Protokolant Dariusz Rosiak, po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2014 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. K. i P. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 14 grudnia 2011 r., sygn. akt III SA/Po 648/11 w sprawie ze skargi M. K. i P. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Pile z dnia 28 kwietnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2007 r. oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 14 grudnia 2011 r., sygn. akt III SA/Po 648/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę M. i P. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Pile z dnia 28 kwietnia 2011 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2007 r. Jak wskazano w powyższym wyroku, decyzją z dnia 3 grudnia 2010 r. Prezydent Miasta P. – działając na podstawie art. 2-4 i art. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r., Nr 95, poz. 613 ze zm., dalej "p.o.l.") oraz art. 245 § 1 pkt. 1 w zw. z art. 240 § 1 pkt. 5, art. 21 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005r nr 8 poz. 60 ze zm., dalej "O.p.") – uchylił w całości swoją decyzję z dnia 22 stycznia 2007 r. w sprawie podatku od nieruchomości za 2007 r. i ustalił nową wysokość zobowiązania podatkowego za ten okres. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji podniósł, iż podatnicy są właścicielami działki nr [...] w P. o powierzchni [...] m2 (zgodnie z danymi z ewidencji gruntów). Na podstawie informacji podatników z dnia 5 grudnia 2003 r. do opodatkowania przyjęto tę nieruchomość jako "grunty pozostałe". W dniu 26 lutego 2009 r. do organu wpłynął wniosek o umorzenie podatku wraz z dokumentami związanymi z prowadzeniem przez podatników działalności gospodarczej. W ewidencji działalności gospodarczej P. K. figuruje jako podmiot prowadzący działalność od dnia 1 września 1995 r. na terenie całego kraju. W ocenie organu w sprawie zaszły podstawy do wznowienia postępowania wskazane w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Organ podatkowy nie posiadał bowiem wiedzy o prowadzeniu działalności gospodarczej przez podatnika w dacie wydawania decyzji za 2007 r. Organ podniósł, iż zgodnie z art. 1 a ust. 1 pkt. 3 p.o.l. za grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej uważa się obiekty będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę przesądza zatem o związaniu danego obiektu z działalnością gospodarczą i decyduje o zastosowaniu wyższej stawki podatku. Sporny grunt jest zakwalifikowany do kategorii Bp – zurbanizowane tereny niezabudowane, nie jest on zatem przeznaczony pod zabudowę mieszkaniową. Ponadto sam Skarżący oświadczył, iż przed nabyciem nieruchomości wnioskował o wydanie warunków zabudowy na obiekt magazynowo – handlowy, co sugeruje chęć nabycia spornej działki w celu prowadzenia na niej działalności handlowej.

Decyzją z dnia 28 kwietnia 2011 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Pile utrzymało w mocy powyższą decyzję, podzielając generalnie ustalenia faktyczne i rozważania prawne organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy podkreślił, iż Skarżący jest przedsiębiorcą i posiadaczem spornej działki, a zgodnie z orzecznictwem sądowym sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę przesądza już o związaniu danego obiektu z działalnością gospodarczą i decyduje o zastosowaniu wyższej stawki podatku.

Oddalając skargę Sąd pierwszej instancji stwierdził, że organy podatkowe obu instancji zebrały i oceniły materiał dowodowy w wyczerpujący sposób, uzasadniając odpowiednio konieczność przyjęcia dla spornej nieruchomości podwyższonej stawki podatkowej związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, organy podatkowe winny w każdej konkretnej sprawie dokonywać precyzyjnych ustaleń faktycznych w zakresie tego, czy dany podmiot zakupił i posiada określoną nieruchomość jako przedsiębiorca czy jako osoba fizyczna (np. gdy grunt zakupiono pod budowę domku jednorodzinnego). Głównym kryterium w tym zakresie winno być badanie celu, jakiemu służy dana nieruchomość. Wprawdzie z aktu notarialnego z dnia 22 stycznia 2001 r. dotyczącego umowy kupna – sprzedaży działki nie wynika fakt pozyskania tego gruntu przez strony na cele związane z działalnością gospodarczą, nie wpisano też tego gruntu do ewidencji środków trwałych przedsiębiorstwa skarżącego P. K., jednakże – jak zasadnie wskazały organy – decyzją z dnia 11 września 2000 r. ustalono warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie obiektu magazynowo – handlowego na terenie spornej działki (decyzja obowiązywała przy tym do dnia 11 września 2002 r.). Wynika stąd, iż w momencie kupowania działki Skarżący uznawał się za potencjalnego inwestora, zamierzającego wybudować na niej obiekty związane bezpośrednio z prowadzeniem działalności gospodarczej. Sporny grunt był ponadto klasyfikowany od 2003 r. w rejestrze gruntów do kategorii Bp – zurbanizowane tereny niezabudowane. W toku postępowania podano, iż w dniu 26 marca 2010 r. strona wystąpiła do Wydziału Architektury Urzędu Miasta P. o wydanie wypisu nieruchomości w celu wystąpienia z wnioskiem o wydanie warunków zabudowy dla budowy domku jednorodzinnego, jednakże wskazać należy, iż niniejsza sprawa dotyczy kwestii wymiaru podatku od nieruchomości za 2007 r. W ocenie Sądu pierwszej instancji organy zasadnie uznały wobec tego na podstawie ustalonego stanu faktycznego na 2007 r. istnienie przesłanek do zaliczenia spornej działki do nieruchomości związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Od powyższego orzeczenia Skarżący wnieśli skargę kasacyjną żądając jego uchylenia i przekazania sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, a także zasądzenia zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

I. na podstawie art. 174 pkt. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej w skrócie "P.p.s.a.", naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

1) art. 134 § 1 P.p.s.a. oraz art. 106 § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 240 § 1 O.p. sprowadzające się do stwierdzenia, że Sąd pierwszej instancji nie będąc związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną nie wyszedł poza ich granicę, mimo że w przedmiotowej sprawie powinien był to uczynić i zbadać zasadność wznowienia przez organ postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 O.p., co w konsekwencji spowodowało pominięcie przez Sąd przedmiotowej okoliczności i niedostrzeżenie rozbieżności zaistniałych w stanie faktycznym sprawy, a wskazujących na bezzasadność wznowienia postępowania, co w konsekwencji doprowadziło do nieuchylenia decyzji organów administracji obu instancji,

2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 120 i 122 w zw. z art. 187 § 1 O.p., polegające na oddaleniu zamiast uwzględnienia skargi, a w konsekwencji nieuchyleniu decyzji organów administracji obu instancji, pomimo, iż nie zebrano i nie rozważono całego materiału dowodowego w niniejszej sprawie, w tym nie wyjaśniono i nie udowodniono należycie okoliczności rzeczywistego wykorzystania nieruchomości przez skarżących i celu w jakim została ona nabyta,

3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. polegające na oddaleniu zamiast uwzględnienia skargi, a w konsekwencji nieuchyleniu decyzji organów administracji obu instancji, pomimo, iż nie zebrano i nie rozważono całego materiału dowodowego w niniejszej sprawie, w tym nie wyjaśniono i nie udowodniono należycie podstaw wznowienia postępowania,

II. Na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

1) art. 1a ust. 1 pkt 3 p.o.l. poprzez błędną wykładnię przepisu polegającą na niewłaściwym uznaniu, że nieruchomość Skarżących stanowi grunt związany z prowadzeniem działalności gospodarczej bez względu na jej faktyczne wykorzystanie i bez względu na fakt, iż stanowi on przedmiot wspólności małżeńskiej niewchodzącej w skład przedsiębiorstwa jednego z małżonków, a w konsekwencji nieuchyleniu decyzji organów administracji obu instancji,

2) art. 2 ust. 1 pkt 1 p.o.l. w zw. z uchwałą nr [...] Rady Miasta P. z dnia 30 listopada 2004r. w sprawie podatku od nieruchomości poprzez niewłaściwe zastosowanie przepisów polegające na opodatkowaniu nieruchomości Skarżących według najwyższych stawek jako gruntu związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej, a w konsekwencji nieuchyleniu decyzji organów administracji obu instancji.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że zaskarżona decyzja została wydana w trybie wznowienia postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 O.p., a zatem dla oceny jej legalności konieczne było ustalenie jaką wiedzą dysponował organ podatkowy pierwszej instancji w dniu 22 stycznia 2007 r. (w dniu wydania ostatecznej decyzji), a Sąd pierwszej instancji powinien w tym zakresie działać na podstawie art. 134 § 1 P.p.s.a. oraz art. 106 § 3 P.p.s.a. Powyższe doprowadziło w konsekwencji również do naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 120 i 122 w zw. z art. 187 § 1 O.p. - w stanie faktycznym sprawy powstały nie wyjaśnione przez Sąd sprzeczności. Sąd przyjął bowiem, iż już w dacie zakupu (tj. w dniu 22 stycznia 2001r.) przedmiotowa nieruchomość winna była być traktowana jako związana z działalnością gospodarczą (z uwagi na wydane warunki zabudowy), co w konsekwencji niewątpliwie z urzędu było wiadome również organowi wydającemu zaskarżoną decyzję - w takiej sytuacji uznać należałoby, iż komercyjny charakter przedmiotowej nieruchomości znany był organowi już w 2001 r. Ustalenie takie stoi jednak w sprzeczności z możliwością wznowienia postępowania z uwagi na to, iż organ rzekomo powziął wiedzę w tym zakresie dopiero w 2009 r. W ocenie Skarżących wskazane, nieusunięte przez Sąd pierwszej instancji, wątpliwości świadczą jednoznacznie o wadliwości wydanego orzeczenia.

W zakresie zarzutu naruszenia art. 1a ust. 1 pkt 3 p.o.l. autor skargi kasacyjnej podniósł, że sporna nieruchomość została nabyta do majątku wspólnego małżonków, a działalność gospodarczą prowadzi jedynie Skarżący. Nieruchomość w P. nigdy nie była wykorzystywana w celu prowadzenia działalności gospodarczej, nie weszła w skład przedsiębiorstwa, nie została wpisana do ewidencji środków trwałych, a wnioskiem z dnia 26 marca 2010r. Skarżący wystąpili do Wydziału Architektury Urzędu Miasta P. o wydanie wypisu i wyrysu dot. spornej nieruchomości na potrzeby wystąpienia o wydanie warunków zabudowy na budowę domu jednorodzinnego - co jednoznacznie wskazuje na mieszkalne przeznaczenie nabytej nieruchomości. W przypadku podatników będących osobami fizycznymi i jednocześnie przedsiębiorcami, ustalenie czy zachodzą podstawy do opodatkowania nieruchomości według najwyższych stawek wymaga zbadania w jakim zakresie nieruchomość podlegająca opodatkowaniu jest wykorzystywana przez podatnika. Należy bowiem uznać za uzasadnione wyłączenie spośród nieruchomości związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą tych będących w posiadaniu przedsiębiorcy - osoby fizycznej, które nie zostały nabyte w ramach działalności przedsiębiorstwa i nie są wykorzystywane na jego potrzeby. Autor skargi kasacyjnej podniósł, że nieruchomość należąca do małżeństwa na zasadzie współwłasności, gdzie tylko jeden z małżonków jest przedsiębiorcą, nie może być obciążona podwyższoną stawką podatku od nieruchomości. W ocenie Skarżących automatyzm w kwalifikowaniu nieruchomości należącej do małżonków, jako związanej z prowadzoną działalnością gospodarczą tylko na bazie samego formalnego faktu prowadzenia działalności gospodarczej przez jednego z małżonków, bez jakikolwiek odniesienia do rzeczywistości i faktycznego wykorzystania nieruchomości (która nawet nie została wpisana do ewidencji środków trwałych przedsiębiorstwa), jest świadectwem nadinterpretacji art. 1a ust. 1 pkt 3 p.o.l. służącej jedynie nadmiernemu fiskalizmowi, prowadzonemu bez względu na istnienie faktycznych podstaw do opodatkowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego podlega oddaleniu na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej w skrócie "P.p.s.a."). Choć rozpoznawana sprawa dotyczy bezpośrednio określenia Skarżącym zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2007 r., to zasadniczy przedmiot sporu stanowi w niej kwestia, czy należący do Skarżących grunt powinien być zakwalifikowany jako związany z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r., Nr 95, poz. 613 ze zm., dalej "p.o.l."), a w konsekwencji czy stanowi przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości za ww. rok podatkowy w oparciu o art. 2 ust. 1 pkt 3 p.o.l.

Przechodząc do oceny zarzutów skargi kasacyjnej, należy stwierdzić, że wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej Sąd pierwszej instancji wyjaśnił zaistniałą w sprawie podstawę wznowienia zawartą w art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja Podatkowa (Dz. U. Nr 137 poz. 926 ze zm., dalej w skrócie "O.p."), wskazując na nowe okoliczności i dowody, o których organ podatkowy dowiedział się w 2009 r., tj. po wydaniu decyzji pierwotnej. Nową okolicznością były: informacja o prowadzeniu przez Skarżącego działalności gospodarczej, a także decyzja z dnia 11 września 2000 r., którą ustalono warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie obiektu magazynowo-handlowego na terenie nabytej w 2001 r. działki (decyzja obowiązywała do dnia 11 września 2002 r.). Wynikało z tego, że w momencie kupowania działki Skarżący uznawał się za potencjalnego inwestora, zamierzającego wybudować na niej obiekty związane bezpośrednio z prowadzeniem działalności gospodarczej. Sporny grunt był ponadto klasyfikowany od 2003 r. w rejestrze gruntów do kategorii Bp - zurbanizowane tereny niezabudowane. W umowie sprzedaży działki z dnia 22 stycznia 2001 r. nie zaznaczono faktu pozyskania tego gruntu przez Skarżącego na cele związane z działalnością gospodarczą, nie wpisano też tego gruntu do ewidencji środków trwałych przedsiębiorstwa Skarżącego. W deklaracji złożonej przy nabyciu działki również nie zostało przez Skarżącego zaznaczone, że grunt ten jest związany z prowadzeniem działalności gospodarczej. Organ podatkowy nie miał zatem w dacie wydawania decyzji wymiarowej podstaw do tego, żeby kwestionować przeznaczenie gruntu nabytego przez Stronę w dniu 22 stycznia 2001 r., które Skarżący określił w deklaracji. Organ podatkowy nie miał również do tego podstaw w kolejnych latach podatkowych, czego skutkiem było wydanie przez ten organ decyzji wymiarowych, w tym decyzji za rok podatkowy, którego dotyczy niniejsza sprawa.

Dopiero 26 lutego 2009 r. do organu podatkowego wpłynęło pismo Strony z wnioskiem o umorzenie podatku od nieruchomości. W toku postępowania Skarżący złożyli dokumenty (informacje o udzielonej pomocy publicznej), z których wynikało, że prowadzą działalność gospodarczą jako osoby fizyczne. Organ podatkowy powziął zatem wątpliwość co do prawidłowości złożonej przez podatników informacji i wydawanych na ich podstawie decyzji ustalających wymiar podatku od nieruchomości. Sam zresztą Skarżący w piśmie z dnia 24 marca 2010 r. zauważył, że przed nabyciem nieruchomości złożył wniosek o wydanie warunków zabudowy na obiekt magazynowo-handlowy, ponieważ chciał wiedzieć, co może tam w przyszłości wybudować. W powiązaniu z faktem, że Skarżący w owym czasie prowadził działalność gospodarczą, powyższe wskazuje na to, że nabył on nieruchomość, aby wykorzystać ją w przyszłości na prowadzenie działalności gospodarczej. Wydając decyzję wymiarową w podatku od nieruchomości za rok podatkowy, którego dotyczy sprawa, organ podatkowy nie podjął jej zatem w oparciu o informację, że Skarżący prowadzi działalność gospodarczą oraz o dowód z dokumentu w postaci decyzji z dnia 11 września 2000 r., którą ustalono warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie obiektu magazynowo-handlowego na terenie nabytej w 2001 r. działki (decyzja obowiązywała do dnia 11 września 2002 r.), ponieważ dowodu tego nie było wówczas w aktach sprawy. Z powyższych względów bezzasadne okazały się zarzuty dotyczące naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 134 § 1 i art. 106 § 3 P.p.s.a. w związku z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Kwestia podstaw wznowienia postępowania została w zaskarżonym wyroku wystarczająco omówiona.

Odnosząc się następnie do kolejnych zarzutów, dotyczących postępowania dowodowego, prowadzonego przez organy podatkowe w ramach wznowionego postępowania, należy podkreślić, że z uwagi na to, iż niniejsza sprawa dotyczy roku podatkowego 2007, podjęcie przez Skarżących w 2010 r. starań dotyczących wydania dla przedmiotowej nieruchomości warunków zabudowy w zakresie budowy domu jednorodzinnego, nie ma jakiegokolwiek znaczenia. Należy przy tym zauważyć, że zarzuty naruszenia przepisów postępowania (tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 134 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 120 i art. 122 w związku z art. 187 § 1 O.p.) zostały sformułowane bardzo ogólnie (Skarżący stwierdzili, że polegają "na oddaleniu zamiast uwzględnienia skargi, a w konsekwencji nieuchyleniu decyzji organów obu instancji, pomimo, że nie zebrano i nie rozważono całego materiału dowodowego w sprawie, w tym nie wyjaśniono i nie udowodniono należycie okoliczności rzeczywistego wykorzystania nieruchomości przez Skarżących i celu w jakim została ona nabyta"). W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zostało natomiast wyrażone jedynie przekonanie i niczym nie poparta sugestia, że "Sąd przyjął, iż w dacie zakupu (tj. w dniu 22 stycznia 2001 r.) przedmiotowa nieruchomość winna była być traktowana jako związana z działalnością gospodarczą (z uwagi na wydane warunki zabudowy), co w konsekwencji niewątpliwie z urzędu było wiadome również organowi wydającemu zaskarżoną decyzję – w takiej sytuacji uznać należałoby, iż komercyjny charakter przedmiotowej nieruchomości znany był organowi już w 2001 r. Ustalenie takie stoi jednak w sprzeczności z możliwością wznowienia postępowania z uwagi na to, iż organ rzekomo powziął wiedzę w tym zakresie dopiero w roku 2009". W tej sytuacji zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 134 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 120 i art. 122 w związku z art. 187 § 1 O.p. nie może odnieść zamierzonego skutku. W świetle art. 174 pkt 2 P.p.s.a zarzut naruszenia prawa musi być postawiony wyraźnie, to znaczy należy wskazać konkretny przepis prawa i określić sposób jego naruszenia, gdyż Naczelny Sąd Administracyjny nie powinien formułować za stronę zarzutów skargi kasacyjnej. Wymaga podkreślenia, że NSA nie jest nie tylko zobowiązany, ale wręcz nie jest uprawniony do precyzowania za stronę zarzutów skargi kasacyjnej bądź do poszukiwania za nią naruszeń prawa, jakich mógł dopuścić się wojewódzki sąd administracyjny.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa materialnego, tj. dotyczącego błędnej wykładni art. 1a ust. 1 pkt 3 p.o.l., należy zauważyć, że przepis ten formułuje definicję gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Stosownie do jego treści grunty, budynki i budowle są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, o ile są w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów pod jeziorami i zajętych na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. W rozpatrywanej sprawie nie budzi wątpliwości fakt, że Skarżący w roku podatkowym, którego dotyczy sprawa, prowadził działalność gospodarczą. Z kolei zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 p.o.l., w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2003 r., grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą (...). A zatem z samego faktu, że Skarżący jest przedsiębiorcą (w rozumieniu art. 1a ust. 3 i 4 p.o.I. w związku z art. 4 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2010 r., Nr 220, poz. 1447 ze zm.) wynika, w myśl art. 1a ust. 1 pkt 3 p.o.I., że znajdujące się w jej władaniu grunty, budynki i budowle uważane są za związane z działalnością gospodarczą. Natomiast grunty oraz budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej stanowią odrębną kategorię gruntów i budynków, dla których ustawodawca w art. 5 ust. 1 p.o.l. przewidział najwyższą maksymalną stawkę podatku od nieruchomości, która nie może być przekroczona w stosownej uchwale rady gminy. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się zgodnie, że do uznania danego obiektu za związany z prowadzeniem działalności gospodarczej nie jest konieczne wykorzystywanie nieruchomości na cele związane z działalnością gospodarczą, albowiem wystarczy sam fakt jej posiadania przez przedsiębiorcę. Pojęcie budynków "związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej" jest szersze od pojęcia "zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej" i obejmuje także pośrednie związanie budynku lub jego części z działalnością gospodarczą (por. np. wyrok NSA z dnia 9 lipca 2013 r., II FSK 2917/11; wyrok NSA z dnia 16 grudnia 2009 r., II FSK 667/09, wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 17 sierpnia 2011 r., I SA/Bd 268/11, wyrok WSA w Lublinie z dnia 22 września 2010 r., I SA/Lu 297/10, wszystkie powołane orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://www.orzeczenia.nsa.gov.pl/).

W konsekwencji nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia przepisów art. 2 ust. 1 pkt 1 p.o.l. w związku z uchwałą nr [...] Rady Miasta P. z dnia 30 listopada 2004 r. w sprawie podatku od nieruchomości, ponieważ w sposób właściwy zostały zastosowane przepisy polegające na opodatkowaniu nieruchomości Skarżących według najwyższych stawek jako gruntu związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Mając na uwadze wszystkie przedstawione okoliczności sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.