II FSK 1788/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska-Nowacka, , po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie o sprostowanie oczywistej omyłki w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lutego 2023 r. sygn. akt II FSK 1788/20 w sprawie ze skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 września 2019 r. sygn. akt III SA/Wa 48/19 w sprawie ze skargi R. M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 5 listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2012 r. postanawia: sprostować omyłkę zawartą w punkcie drugim sentencji wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lutego 2023 r., sygn. akt II FSK 1788/20, w ten sposób, że w miejsce słów: "zasądza od R. M. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie kwotę 5400 (słownie: pięć tysięcy czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego" wpisać słowa: "zasądza od R. M. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie kwotę 8982 (słownie: osiem tysięcy dziewięćset osiemdziesiąt dwa) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego".

Wyrokiem z 16 lutego 2023 r., sygn. II FSK 1788/20, Naczelny Sąd Administracyjny, uwzględnił skargę kasacyjną Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie i uchylił w całości zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 6 września 2019 r., sygn. akt III SA/Wa 48/19, i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania temu Sądowi. W punkcie drugim sentencji zasądzono od skarżącego R. M. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie zwrot kosztów postępowania kasacyjnego.

Pismem z 17 lutego 2023 r. skarżący kasacyjnie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie wniósł o sprostowanie wyroku w zakresie punktu drugiego sentencji podnosząc, że oprócz kwoty 5400 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, która stanowi koszty zastępstwa procesowego za czynności radcy prawnego reprezentującego organ, zwrot kosztów postępowania kasacyjnego w niniejszej sprawie obejmuje również zwrot uiszczonego przez organ wpisu od skargi kasacyjnej w wysokości 3582 zł, co stanowi łącznie kwotę 8982 zł należną organowi z tytułu zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w sprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 156 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), sąd z urzędu może sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Ze względu na treść art. 166 p.p.s.a. przepis ten znajduje odpowiednie zastosowanie w przypadku postanowień. Sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie jego wadliwości przez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał, która jednocześnie nie może prowadzić do zmiany lub uchylenia tego orzeczenia, co jest dopuszczalne tylko w drodze jego zaskarżenia środkiem odwoławczym. Nie ulega wątpliwości, że wszystkie wskazane w art. 156 § 1 p.p.s.a. nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, pewny. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Wyraża się ona bowiem w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia. Sprostowanie orzeczenia nie może jednakże prowadzić do zmiany zawartego w nim rozstrzygnięcia. O dopuszczalności sprostowania decyduje przede wszystkim wpływ omyłki na treść orzeczenia sądu (zob. np. postanowienie NSA z: 22 grudnia 2004 r., OZ 887/04; 26 stycznia 2016 r., II FSK 1229/15; 19 maja 2021 r., I OZ 1213/19). Przedmiotem sprostowania mogą być wyłącznie ujawnione w orzeczeniu niedokładności, błędy pisarskie lub rachunkowe albo inne oczywiste omyłki, przy czym chodzi tu jedynie o omyłki sądu, nie zaś pomyłki popełnione przez strony postępowania (por. np. postanowienie NSA z 1 czerwca 2010 r., II GZ 109/10). Niedokładność lub omyłka może dotyczyć np. oznaczenia stron czy innych uczestników postępowania, oznaczenia (daty, znaku, sygnatury) zaskarżonego aktu lub czynności oraz nazwy organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność (por. np. postanowienie NSA z 3 września 2013 r., II OZ 665/13). Przy czym zawsze przy ocenie celowości sprostowania każdorazowo sytuacja taka musi podlegać indywidualnej ocenie sądu, po rozważeniu wszystkich okoliczności danej sprawy (zob. postanowienie NSA z 22 lutego 2023 r., sygn. I FZ 312/22).

W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że przy sporządzaniu komputerowego wydruku przy pomocy edytora tekstów, w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 lutego 2023 r., sygn. akt II FSK 1788/20, doszło do błędu rachunkowego i omyłkowo wpisano, że koszty postępowania kasacyjnego stanowiła kwota 5400 zł, zamiast kwoty 8982 zł. Wadliwe wskazanie tych kosztów, przy niezamierzonym pominięciu kwoty uiszczonej przez organ tytułem wpisu od skargi kasacyjnej, stanowiło w świetle powyższych uwag oczywistą omyłkę rachunkową, którą należało sprostować w trybie art. 156 § 1 i 2 p.p.s.a. W takiej sytuacji należy uznać, że dostrzeżona oczywista omyłka wystąpiła wbrew zamierzeniu sądu, zaś jej sprostowanie nie prowadziło do zmiany zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia (por. np. postanowienie NSA z 16 października 2018 r., I OZ 962/18). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego potwierdza to również fakt, że w celu stwierdzenia powyższej oczywistej omyłki nie była konieczna pogłębiona analiza akt postępowania (por. np. postanowienie NSA z 30 listopada 2011 r., I OZ 907/11), nie doszło do mylnego ustalenia faktu (por. np. postanowienie NSA z 26 października 2011 r., I OZ 804/11), a zaistniałe nieprawidłowości były natychmiast rozpoznawalne i wynikały z treści orzeczenia (por. np. postanowienie NSA z 14 czerwca 2012 r., I FSK 561/11).

Z tych względów na podstawie art. 156 § 1 i 2 w zw. z art. 193 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.