II FSK 1635/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Stefan Babiarz, , , po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej D.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 stycznia 2019 r. sygn. akt III SA/Wa 272/18 w sprawie ze skargi D.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 7 grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości za 2012 r. postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.

1. Wyrokiem z dnia 22 stycznia 2019 r., III SA/Wa 272/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę D.S.(zwanego dalej skarżącym) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie

z dnia 7 grudnia 2017 r. w przedmiocie ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości za 2012 r.

2. Skarżący powyższy wyrok zaskarżył skargą kasacyjną z dnia 9 maja 2019 r.

3. W dniu 27 kwietnia 2020 r. skarżący wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 7 grudnia 2017 r. , - na podstawie której utrzymano w mocy decyzję organu I instancji dnia 5 lutego 2015 r., którą ustalono skarżącemu wymiar podatku od nieruchomości za 2012 r. w kwocie 78.965,00 zł w stosunku do dzierżawionej przez skarżącego w 2012 r. nieruchomości - z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z akt sprawy wynika, że skarżący prowadzi działalność związaną z opłatnym udostępnieniem wyrobiska po eksploatacji kopalni piasku w celu jego zagospodarowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek jest uzasadniony i dlatego podlega uwzględnieniu.

4. We wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżący wskazał, że w związku z powstałym pod koniec 2019 r. sporem z dysponentem nieruchomości (Nadleśnictwo odmówiło podpisania aneksu do umowy z dnia 1 lutego 1999

r. o udostępnienie nieruchomości w celu jej zagospodarowania, która to umowa - jak twierdzi Nadleśnictwo - wygasła z końcem 2019 r.) - skarżący od początku stycznia 2020 r. nie ma faktycznej możliwości prowadzenia żadnej działalności mającej na celu zagospodarowanie nieruchomości i de facto tej działalności nie prowadzi

z powodu braku dostępu do nieruchomości. Brak tytułu prawnego do dysponowania nieruchomością uniemożliwia skarżącemu zawarcie jakiejkolwiek umowy na odbiór odpadów, które są niezbędne do prowadzenia działalności w zakresie, w jakim dotychczas skarżący ją prowadził. Od początku 2020 r. skarżący, jak i zatrudnione przez niego obecnie osoby, faktycznie nie wykonują żadnych prac, a skarżący nie uzyskuje z tego tytułu dochodów, gdyż z obiektywnych względów nie jest to obecnie możliwe. Nawet gdyby skarżący dysponował dostępem do terenu wyrobiska, wykonywanie prac oznaczałoby utrzymywanie kontaktu skarżącego i jego pracowników z innym osobami (załadunek, transport, przekazywanie dokumentacji towarzyszącej załadunkowi itp.), co w czasie epidemii wręcz uniemożliwia prowadzenie działalności gospodarczej Skarżący z przyczyn od siebie niezależnych od blisko 4 miesięcy nie prowadzi żadnych prac na nieruchomości, a w związku z tym nie uzyskuje przychodów, które pozwoliłyby na wykonanie decyzji. Wykonanie decyzji spowoduje skierowanie egzekucji do majątku trwałego skarżącego, co wywoła z kolei konieczność wymuszonej sprzedaży parku maszynowego, sprzętu specjalistycznego, którego zakup został sfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego. Taka sprzedaż będzie wiązała się

z koniecznością zwrotu dofinansowania w wysokości ponad 3.880.000 zł. Sprzedaż majątku przedsiębiorstwa oznaczać będzie zakończenie prowadzenia działalności gospodarczej z jednoczesnym pozbawieniem pracy osób zatrudnionych przez skarżącego.

Sytuacją wypełniającą przesłanki z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia

2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm. – zwanej dalej: p.p.s.a.) będzie wykonanie zaskarżonej decyzji skutkujące zakończeniem prowadzonej działalności gospodarczej, a w konsekwencji utratą przez stronę skarżącą jedynego źródła utrzymania dla niej i dla jej pracowników (por.: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 czerwca 2004 r., FZ 136/04,Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – dalej: CBOSA; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 kwietnia 2009 r., I GSK 220/09, CBOSA). Bez wątpienia konieczność sprzedaży specjalistycznego parku maszynowego - niezbędnego dla przedsiębiorcy do wykonywania działalności gospodarczej - należy uznać za skutek trudny do odwrócenia.

Trafnie skarżący we wniosku nie powoływał się jedynie na wysokość zobowiązania podatkowego wynikającego z decyzji, a przedstawił ciąg powiązanych zdarzeń, które doprowadzą do konieczności zakończenia prowadzenia przez niego działalności gospodarczej. Warunkiem wydania przez sąd postanowienia

o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu jest wykazanie przez stronę przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., czego skarżący skutecznie dokonał.

5. Z powyższych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.