II FSK 1064/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Stanisław Bogucki po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku E. C. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej E. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 21 grudnia 2011 r., sygn. akt I SA/Łd 1444/11 w sprawie ze skargi E. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 17 stycznia 2011 r., nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia: oddalić wniosek.

1. Wyrokiem z dnia 21 grudnia 2011 r., I SA/Łd 1444/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę E. C. (powoływanej dalej jako "Skarżąca") na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 17 stycznia 2011 r., nr [...], w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia podano art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej w skrócie: p.p.s.a.). Wyrok jest dostępny na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/.

2. Skarżąca (reprezentowana przez pełnomocnika – radcę prawnego) wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną od ww. wyroku WSA w Łodzi, zaskarżając go w całości. Sformułowała w niej wniosek o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji.

3. Pismem z dnia 4 kwietnia 2013 r. Skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania ww. decyzji Dyrektora IS, stwierdzając, że zostały podjęte wobec niej "kroki w celu wyegzekwowania przez organ spornej kwoty". Jej zdaniem, w związku z tym, że postępowanie w sprawie Skarżącej przed NSA jest w toku, "decyzja organu winna być wstrzymana".

4. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

4.1. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Skarżąca nie wykazała, że w jej sytuacji zasadne jest wstrzymanie wykonania ww. decyzji Dyrektora IS na podstawie art. 61 § 1 i 3 w związku z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej w skrócie: p.p.s.a.).

4.2. W myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli (1) zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub (2) spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zauważyć należy, że sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli została spełniona co najmniej jedna z ustawowych przesłanek, uregulowana w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. gdy stwierdzono, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody albo niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody nie musi mieć charakteru materialnego. Chodzi więc o taką szkodę, która nie będzie mogła być zrekompensowana wskutek zwrotu spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu (por.: B. Dauter, [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 205 oraz powoływane tam postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04, publik.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Trudne do odwrócenia skutki, to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por.: postanowienie NSA z dnia 30 kwietnia 2010 r., II FZ 110/10, publik.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/).

W świetle powyższych uwag należy stwierdzić, że użyte przez ustawodawcę nieostre pojęcia – "znaczna szkoda" lub "trudne do odwrócenia skutki" wymagają konkretyzacji w dokładnie i wszechstronnie zgromadzonym materiale dowodowym, który powinien w szczególności przedstawić wnioskodawca (por. postanowienia NSA: z dnia 13 maja 2010 r., II FZ 182/10, z dnia 15 września 2010 r., II FZ 417/10, z dnia 29 grudnia 2010 r., II FSK 1836/10, z dnia 18 kwietnia 2012 r., II FSK 528/12, publik.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Samo powołanie się przez niego na ustawowe przesłanki bez wskazania, na czym one polegają w realiach konkretnej sprawy, w żaden sposób nie uzasadnia żądania wniosku. Na wnioskodawcy spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku. Obowiązkiem sądu jest wszechstronna i wnikliwa ocena argumentów przedstawionych przez wnioskodawcę, jak również wynikających z akt sprawy. W sytuacji, gdy strona nie wskazuje we wniosku okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie można przenosić całego ciężaru poszukiwania tych okoliczności na sąd.

4.3. W rozpoznawanej sprawie Skarżąca w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania ww. decyzji Dyrektora IS stwierdziła jedynie, że okoliczność, iż jej sprawa przed NSA jest w toku, ma skutkować tym, że "decyzja organu winna być wstrzymana". Tym samym Skarżąca nie wykazała, że w jej sytuacji spełniona jest choćby jedna z dwóch przesłanek wstrzymania wykonania aktu, które wskazuje art. 61 § 3 p.p.s.a., tzn. "znaczna szkoda" lub "trudne do odwrócenia skutki". Ponadto, Skarżąca – pomimo reprezentowania jej przez profesjonalnego pełnomocnika – nie dostrzega, że na mocy art. 61 § 1 p.p.s.a.: "Wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności". Na postawie art. 193 p.p.s.a. powyższy przepis znajduje swoje odpowiednie zastosowanie w przypadku wniesienia skargi kasacyjnej do NSA od wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego. W konsekwencji zarówno wniesienie skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego jak i wniesienie skargi kasacyjnej do NSA nie mają charakteru suspensywnego (por. także utrwalony pogląd doktryny – np. T. Woś [w:] T. Woś (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 423).

4.4. Uwzględnienie powyżej wskazanego charakteru prawnego instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu oraz nietrafnego poglądu Skarżącej, prowadzi do konkluzji, że rozpoznany wniosek jest bezzasadny. Stąd Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 61 § 5 w związku z art. 61 § 3 oraz 193 p.p.s.a.