II CZ 133/11

Sygn. akt II CZ 133/11 POSTANOWIENIE Dnia 21 czerwca 2012 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Marta Romańska (przewodniczący) SSN Dariusz Dończyk SSN Maria Szulc (sprawozdawca) w sprawie z powództwa S. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. przeciwko R. K. o zapłatę, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 21 czerwca 2012 r., zażalenia pozwanego na postanowienie zawarte w punkcie II wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 8 czerwca 2011 r., 1) zmienia zaskarżone postanowienie w ten sposób, że zasądza na rzecz powódki od pozwanego kwotę 2700,- (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego; 2) zasądza na rzecz pozwanego od powódki kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego. Uzasadnienie Zaskarżonym postanowieniem Sąd Apelacyjny zasądził od pozwanego R. K. na rzec powódki S. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W., kwotę 5.400 (pięć tysięcy czterysta) złotych tytułem kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym. Rozstrzygnięcie to zapadło w oparciu o art. 98 § 1 i § 3 k.p.c., a wysokość kosztów została ustalona zgodnie z § 7 pkt 6 w zw. z § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. 2002 r., Nr 163, poz. 1349). W zażaleniu od powyższego postanowienia pozwany zarzucił naruszenie przepisów wyżej wskazanego rozporządzenia, to jest: § 6 pkt 6 przez jego niezastosowanie, § 7 pkt 6 przez jego niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, kiedy przedmiotowa sprawa nie była sprawą o zniesienie współwłasności oraz § 2 pkt. 1 i 2 poprzez niezasadne dwukrotne pomnożenie stawki minimalnej, kiedy to niezbędny nakład pełnomocnika strony powodowej, a także charakter sprawy nie uzasadniały mnożenia tej stawki, a sam pełnomocnik w odpowiedzi na apelację nie składał takiego wniosku. Pozwany wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez zasądzenie kwoty 2700 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego i orzeczenie o kosztach postępowania zażaleniowego. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zażaleniu pozwanego nie można odmówić słuszności. W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutów naruszenia § 7 pkt 6 oraz § 6 pkt 6 powyższego rozporządzenia. Otóż istotnie Sąd drugiej instancji albo niewłaściwie zakwalifikował rozpoznawaną przez siebie sprawę jako sprawę o zniesienie współwłasności, gdy tymczasem była to sprawa o zapłatę, albo omyłkowo błędnie wpisał oznaczenie przytoczonego § 7 pkt 6 zamiast § 6 pkt 7 rozporządzenia. W efekcie wskazanie przez Sąd Apelacyjny jako podstawy prawnej rozstrzygnięcia § 7 pkt 6 rozporządzenia było wadliwe. Zważywszy na fakt, że jest to sprawa o zapłatę kwoty pieniężnej, opłata za czynności radcy prawnego powinna być liczona według stawek minimalnych przewidzianych dla danej wartości przedmiotu sporu. W sprawie niniejszej jest to kwota 176400 złotych, a zatem zastosowanie ma § 6 pkt 6 rozporządzenia przewidujący stawkę minimalną w kwocie 3600 złotych. Zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia powodowi należało przyznać zwrot kosztów zastępstwa procesowego w wysokości 75% stawki minimalnej, tj. kwotę 2700 złotych, bowiem w pierwszej instancji prowadził sprawę ten sam pełnomocnik. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia nie wynika, by Sąd Apelacyjny rozważał zastosowanie § 2 pkt 1 i 2 rozporządzenia zezwalającego na zastosowanie stawki minimalnej w podwyższonej wysokości, a nadto w odpowiedzi na apelację brak jest takiego wniosku pełnomocnika powoda. Pozwala to na przyjęcie, że określenie kwoty opłaty za czynności radcy prawnego było wynikiem błędnego zastosowania § 6 pkt 7 rozporządzenia/wadliwie oznaczonego w uzasadnieniu jako § 7 pkt 6/ i w konsekwencji przyjęcia jako stawki minimalnej kwoty 7200 zł, co w wyniku zastosowania § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia dało kwotę zasądzoną czyli 5400 złotych. Z powyższych przyczyn uznać należało, że opłata z tytułu czynności radcy prawnego obliczona zgodnie z § 6 pkt 6 w zw. z art. 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, powinna wynosić kwotę 2700 złotych. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 386 § 1 w zw. z art. 3941 § 3 i art. 39821 k.p.c., postanowiono jak w punkcie pierwszym sentencji. O kosztach postępowania zażaleniowego orzeczono na podstawie art. 108 § 1 k.p.c., art. 98 k.p.c. i § 6 pkt 3 w zw. z § 12 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. 2002 r., Nr 163, poz. 1349).