Sygn. akt II CZ 118/13
POSTANOWIENIE
Dnia 27 lutego 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Grzegorz Misiurek (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Marian Kocon
SSN Iwona Koper
w sprawie z powództwa C. W.
przeciwko Spółdzielni Mieszkaniowej […]
o zobowiązanie do złożenia oświadczenia woli,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym
w Izbie Cywilnej w dniu 27 lutego 2014 r.,
zażalenia powódki
na postanowienie Sądu Okręgowego w P.
z dnia 3 października 2013 r.,
oddala zażalenie
2
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w P. postanowieniem z dnia 3 października 2013 r. odrzucił
skargę kasacyjną powódki od wyroku tego Sądu z dnia 23 kwietnia 2013 r. jako
niedopuszczalną z uwagi na wartość przedmiotu zaskarżenia niższą niż
pięćdziesiąt tysięcy złotych (art. 3986
§ 2 w związku z art. 3982
§ 1 k.p.c.). Wskazał
przy tym, że zaskarżone orzeczenie zostało wydane w sprawie o zobowiązanie
pozwanej do złożenia oświadczenia woli ustanawiającego na rzecz powódki
spółdzielcze lokatorskie prawo do lokalu, a więc w sprawie o prawo majątkowe,
a powódka określiła wartość przedmiotu zaskarżenia na kwotę 12.247 zł.
W zażaleniu na to postanowienie powódka wniosła o jego uchylenia,
podnosząc, że skarga kasacyjna została oparta na podstawie naruszenia
przepisów postępowania obejmującej zarzut nieważności postępowania,
wynikającej z udziału w wydaniu wyroku w drugiej instancji sędziego, który wydał
wyrok w pierwszej instancji (art. 379 pkt 4 w związku z art. 48 § 1 pkt 5 k.p.c.).
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Podniesiony w nim zarzut
został oparty na założeniu, że w przypadku powołania się w skardze kasacyjnej -
w ramach podstawy naruszenia przepisów postępowania - na nieważność
postępowania przed sądem drugiej instancji, skarga ta nie może zostać uznana za
niedopuszczalną. Zapatrywanie to jest oczywiści błędne, gdyż ocena podstaw
kasacyjnych może wchodzić w rachubę dopiero po skutecznym - w sensie
formalnym - wniesieniu skargi. Wbrew odmiennemu stanowisku skarżącej,
o dopuszczalności skargi kasacyjnej nie decyduje waga uchybień, których dopuścił
się sąd drugiej instancji. Kryterium to nie ma dla tej oceny żadnego znaczenia, co -
w sprawach rozpoznawanych w trybie postępowania procesowego - wynika
jednoznacznie z treści art. 3982
k.p.c.
Z tych względów Sąd Najwyższy, uznając zażalenie za bezzasadne, na
podstawie art. 3941
§ 3 w związku z art. 39814
k.p.c. orzekł, jak w sentencji.
