II CZ 11/15

Sygn. akt II CZ 11/15

POSTANOWIENIE

Dnia 27 maja 2015 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Anna Owczarek (przewodniczący, sprawozdawca)
‎SSN Wojciech Katner
‎SSN Marian Kocon

w sprawie ze skargi S. J.
‎o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem

Sądu Okręgowego w P. z dnia 4 marca 2009 r., sygn. akt IV Ca [X.]
‎wydanego w sprawie z powództwa M. M., J. M. i A. M. obecnie X.
‎przeciwko S. J.
‎o zapłatę,
‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 27 maja 2015 r.,
‎zażalenia pozwanego (skarżącego) S. J.

na postanowienie Sądu Okręgowego w P.
‎z dnia 10 października 2014 r., sygn. akt IV Ca […],

odrzuca zażalenie.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 10 października 2014 r. Sąd Okręgowy w P. odrzucił skargę S. J. o wznowienie postępowania w sprawie sygn. akt IV Ca [X.], zakończonej prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w P. z dnia 4 marca 2009 r. Sąd uznał, że skarga nie została oparta na ustawowych podstawach, gdyż wskazane przez skarżącego okoliczności, dotyczące rzekomego wydania orzeczenia na podstawie sfałszowanych dokumentów, nie odpowiadają ustawowym przesłankom wznowienia postępowania.

Na powyższe postanowienie, doręczone w dniu 20 października 2014 r., skarżący, działając osobiście, wniósł zażalenie do Sądu Najwyższego. Sąd Okręgowy w P. postanowieniem z dnia 3 listopada 2014 r. odrzucił zażalenie w braku zdolności postulacyjnej skarżącego. Odpis powyższego postanowienia doręczony został skarżącemu w dniu 15 listopada 2014 r. W dniu 20 listopada 2014 r. nadana została w Urzędzie Pocztowym przesyłka pocztowa zawierająca pismo, poza pojedyńczym odręcznie skreślonym akapitem, skreśleniem daty „24.10.2014 r.” i zastąpieniem jej dopisaną datą „20 listopada 2014 r.”, tożsame treściowo z zażaleniem wniesionym uprzednio. W szczególności wskazano, że zawiera ono zażalenie na postanowienie Sądu Okręgowego w P. z dnia 10 października 2014 r., doręczone w dniu 20 października 2014 r., które skarżący „uzupełnia podpisem adwokata, zgodnie z postanowieniem Sądu Okręgowego w P. z dnia 3 listopada 2014 r., otrzymanym w dniu 15 listopada 2014 r.”. W nagłówku pisma podano, że skarżący reprezentowany jest przez pełnomocnika z wyboru adwokat M. D. S., a jej podpis i  pieczątka Kancelarii zostały umieszczone na piśmie. W toku postępowania międzyinstancyjnego, wobec wątpliwości co do treści i procesowego znaczenia wskazanego pisma pełnomocnik została wezwana do uzupełnienia jego braków. Pełnomocnik pismem z dnia 11 lutego 2015 r., oznaczonym jako „uzupełnienie braków formalnych” oświadczyła, że potwierdza iż jest autorką zażalenia, a  dokument pełnomocnictwa dotyczy umocowania do wniesienia zażalenia.

 Sąd Najwyższy zważył:

Z treści przedstawionego zażalenia jednoznacznie wynika, że przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie Sądu Okręgowego w P. z dnia 10 października 2014 r., którym odrzucono skargę S. J. o wznowienie postępowania. Zgodnie z art. 394¹ § 3 w zw. z art. 394 § 2 k.p.c. termin do wniesienia zażalenia jest tygodniowy i liczy się od doręczenia postanowienia. Już  tylko z tych względów, pomijając kwestie nie uzupełnienia w części braków formalnych zażalenia stwierdzić należy, że zażalenie jako spóźnione podlega odrzuceniu. Termin jego wniesienia upłynął bowiem w dniu 27 października 2014 r.

W myśl art. 87¹ § 1 k.p.c. w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów albo radców prawnych. Ustanowiony w tym przepisie przymus adwokacko-radcowski dotyczy każdego postępowania przed Sądem Najwyższym, w tym wywołanego wniesieniem zażalenia (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 8 maja 2013 r., I CZ 19/13; z dnia 25 lipca 2013 r., II CZ 46/13 i z dnia 7 maja 2014 r., II CZ 19/14 – nie publ.). Wymaganie powyższe nie pozbawia skuteczności doręczenia orzeczenia, dokonanego osobiście stronie pozbawionej zdolności postulacyjnej, a ustanowienie w toku postępowania międzyinstancyjnego pełnomocnika z wyboru nie otwiera ponownie terminu do złożenia środka zaskarżenia.

Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 398⁶ § 3 w zw. z art. 394¹ § 3 k.p.c. odrzucił zażalenie.

aw