II CSKP 28/24
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
6 sierpnia 2025 r.
SSN Agnieszka Góra-Błaszczykowska (przewodniczący)
SSN Agnieszka Jurkowska-Chocyk (sprawozdawca)
SSN Dariusz Pawłyszcze
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 6 sierpnia 2025 r. w Warszawie
skargi kasacyjnej Banku spółki akcyjnej w W.
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie
z 8 grudnia 2021 r., I ACa 630/21,
w sprawie z powództwa M.G. i P.M.
przeciwko Bankowi spółce akcyjnej w W.
o ustalenie,
I. oddala skargę kasacyjną;
II. zasądza od Banku spółki akcyjnej w W. na rzecz M.G. i P.M.
po 2 700 zł (dwa tysiące siedemset złotych) kosztów postępowania
kasacyjnego.
A.W.
Agnieszka Jurkowska-Chocyk Agnieszka Góra-Błaszczykowska Dariusz Pawłyszcze
UZASADNIENIE
II CSKP 28/24
2
Wyrokiem z 26 kwietnia 2021 r. Sąd Okręgowy w Warszawie ustalił, że umowa
o kredyt hipoteczny nr […] z 29 stycznia 2008 r., zawarta pomiędzy M.G. i P.M. a
Bankiem spółką akcyjną w W. jest nieważna (pkt I) i rozstrzygnął o kosztach procesu
(pkt II).
Wyrokiem z 8 grudnia 2021 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie oddalił apelację
pozwanego od wyroku Sądu Okręgowego (pkt 1) i zasądził od niego na rzecz
powodów koszty postępowania apelacyjnego (pkt 2).
Sąd Apelacyjny podzielił ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd
Okręgowy, z których wynika, że 29 stycznia 2008 r. powodowie zawarli z pozwanym
umowę o kredyt hipoteczny indeksowany do CHF. Kwota kredytu (transzy) miała być
w dniu wypłaty przeliczona zgodnie z kursem kupna CHF według tabeli
obowiązującej w banku. Po uruchomieniu kredytu lub pierwszej transzy kredytu
wypłacanego w transzach Bank wysyłał do kredytobiorcy pismo informujące
o wysokości pierwszej raty kredytu, kwocie kredytu w CHF oraz jego równowartości
w PLN zgodnie z kursem kupna według tabeli obowiązującej w banku. Zmiany
kursów walut miały wpływ na wysokość kwoty zaciągniętego kredytu oraz raty
kapitałowo-odsetkowej (§ 2 ust. 2 umowy). W rejestrze niedozwolonych postanowień
umownych, prowadzonym przez Prezesa Urzędu Konkurencji i Konsumentów pod
pozycją […] znajduje się dotyczący Banku wpis postanowienia o treści: „Kredyt jest
indeksowany do CHF/USD/EUR po przeliczeniu wypłaconej kwoty zgodnie z kursem
kupna CHF/USD/EUR według Tabeli Kursów Walut Obcych obowiązującej w Banku
w dniu uruchomienia kredytu lub transzy”. Okres kredytowania wynosił 540 miesięcy.
Kredytobiorcy zobowiązali się spłacić kwotę kredytu w CHF ustaloną zgodnie z § 2
umowy w złotych polskich, z zastosowaniem kursu sprzedaży CHF obowiązującego
w dniu płatności raty kredytu, zgodnie z tabelą (§ 7 ust. 1 umowy).
W rejestrze niedozwolonych postanowień umownych, prowadzonym przez
Prezesa Urzędu Konkurencji i Konsumentów pod pozycją […] znajduje się dotyczący
Banku wpis postanowienia o treści „W przypadku kredytu indeksowanego kursem
waluty obcej kwota raty spłaty obliczona jest według kursu sprzedaży dewiz,
obowiązującego w Banku na podstawie obowiązującej w Banku Tabeli Kursów Walut
II CSKP 28/24
3
Obcych z dnia spłaty.”
Sąd Apelacyjny zgodził się również z oceną prawną dokonaną przez Sąd
Okręgowy, że § 2 ust. 2, § 7 ust. 1 umowy oraz § 8 ust. 3 regulaminu zawierają
klauzule abuzywne.
Sąd Apelacyjny przyjął, że nie jest możliwe utrzymanie kontraktu po
wyłączeniu klauzuli ryzyka walutowego. Eliminacja ryzyka walutowego z umowy
prowadziłaby bowiem do niedopuszczalnego przekształcenia umowy kredytu
walutowego w inny rodzaj kredytu, niezgodnie z wolą obu stron wyrażoną w dacie
zawarcia umowy.
Sąd Apelacyjny uznał także, że skoro postanowienia odnoszące się do
ustalania kwoty kredytu w oparciu o kurs CHF określają główny przedmiot umowy, to
utrzymanie umowy bez tych postanowień nie jest możliwe, bowiem poprzez
usunięcie mechanizmu indeksacji doszłoby do zmiany istoty postanowień umowy
określających główny przedmiot umowy.
Od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie skargę kasacyjną wywiódł
pozwany, zaskarżając go w całości i zarzucając naruszenia prawa materialnego:
1) art. 3851 § 1 k.c. przez jego niewłaściwe zastosowanie,
2) art. 6 ust. 1 dyrektywy 93/13/EWG (dalej dyrektywa 93/13) w zw. z art. 3851 § 1
i 2 k.c. przez ich niewłaściwe zastosowanie,
3) art. 358 § 2 w zw. z art. 3 k.c. w zw. z art. 69 ust. 3 ustawy z dnia 29 sierpnia
1997 r. Prawo bankowe w zw. z art. 6 ust. 1 dyrektywy 93/13 przez ich błędną
wykładnię,
4) art. 56 k.c. w zw. z art. 111 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo
bankowe (dalej: pr.bank) w zw. z art. 65 § 2 k.c. przez ich niezastosowanie,
5) art. 3852 w zw. z art. 3851 § 1 w zw. z art. 65 § 1 i 2 k.c. w zw. z art. 316 k.p.c.
przez ich niewłaściwe zastosowanie.
Wskazując na te zarzuty pozwany wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku
i rozstrzygnięcie co do istoty ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy do
ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu.
II CSKP 28/24
4
W odpowiedzi na skargę kasacyjną powodowi wnieśli o jej oddalenie
i o zasądzenia od pozwanego kosztów postępowania kasacyjnego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zarzuty skargi kasacyjnej nie są zasadne.
W art. 3851 i nast. k.c. uregulowano materię związaną z niedozwolonymi
postanowieniami umownymi, zwanymi także klauzulami abuzywnymi, w tym skutki
wprowadzenia ich do umowy z udziałem konsumenta. Tworzą one rdzeń systemu
ochrony konsumenta przed wykorzystaniem przez przedsiębiorców silniejszej pozycji
kontraktowej, związanej z możliwością jednostronnego kształtowania treści
wiążących strony postanowień, w celu zastrzegania klauzul niekorzystnych dla
konsumenta (zob. uchwałę składu 7 sędziów SN z 20 czerwca 2018 r., III CZP 29/17,
OSNC 2019, nr 1, poz.2). Przepisy te stanowią implementację dyrektywy 93/13,
w związku z czym dokonując ich wykładni, należy brać pod uwagę wskazówki
wynikające z tej dyrektywy, jak i dorobek orzeczniczy Trybunału Sprawiedliwości Unii
Europejskiej. Co prawda, dyrektywa unijna nie jest sama w sobie bezpośrednio
stosowana, jak ma to miejsce w odniesieniu do rozporządzeń unijnych, niemniej jej
właściwa transpozycja stanowi obowiązek państwa Unii Europejskiej,
w konsekwencji czego spory wynikłe na tle stanów faktycznych objętych dyrektywą
powinny być interpretowane i rozwiązywane z uwzględnieniem jej celów
i postanowień. Innymi słowy, w niniejszym przypadku nie sposób abstrahować od
postanowień dyrektywy 93/13.
W art. 3851 § 1 k.c. określono sankcję, którą dotknięte jest niedozwolone
postanowienie umowne. Zgodnie z nim takie postanowienie „nie wiąże” konsumenta.
Na gruncie dyrektywy 93/13 bezpośrednim odpowiednikiem art. 3851 § 1 k.c. jest jej
art. 6 ust. 1, także w związku z art. 7 ust. 1. Zgodnie z art. 6 ust. 1 dyrektywy 93/13
państwa członkowskie stanowią, że na mocy prawa krajowego nieuczciwe warunki
w umowach zawieranych przez sprzedawców lub dostawców z konsumentami nie
będą wiążące dla konsumenta, a umowa w pozostałej części będzie nadal
obowiązywała strony, jeżeli jest to możliwe po wyłączeniu z niej nieuczciwych
warunków. W świetle zaś art. 7 ust. 1 dyrektywy − zarówno w interesie konsumentów,
jak i konkurentów państwa członkowskie zapewnią stosowne i skuteczne środki
II CSKP 28/24
5
mające na celu zapobieganie dalszemu stosowaniu nieuczciwych warunków
w umowach zawieranych przez sprzedawców lub dostawców z konsumentami.
Za utrwalony w judykaturze Sądu Najwyższego należy uznać pogląd, że
klauzule zastrzeżone w umowie kredytu powiązanego z walutą obcą, kształtujące
mechanizm indeksacji określają główne świadczenie kredytobiorcy (zob. np. wyroki:
z 4 kwietnia 2019 r., III CSK 159/17; z 9 maja 2019 r., I CSK 242/18; z 11 grudnia
2019 r., V CSK 382/18, OSNC-ZD 2021, Nr 2, poz. 20; z 21 czerwca 2021 r., I CSKP
55/21; z 3 lutego 2022 r., II CSKP 459/22). W orzecznictwie Trybunału
Sprawiedliwości Unii Europejskiej również podkreśla się, że za postanowienia
umowne mieszczące się w pojęciu „głównego przedmiotu umowy” w rozumieniu art.
4 ust. 2 dyrektywy 93/13 należy uważać te, które określają podstawowe świadczenia
w ramach danej umowy i które z tego względu charakteryzują tę umowę (zob. wyroki:
z 30 kwietnia 2014 r., C-26/13, Árpád Kásler i Hajnalka Káslerné Rábai przeciwko
OTP Jelzálogbank Zrt; z 26 lutego 2015 r., C-143/13, Bogdan Matei i Ioana Ofelia
Matei przeciwko SC Volksbank România SA; z 23 kwietnia 2015 r., C-96/14, Jean-
Claude Van Hove przeciwko CNP Assurances SA; z 20 września 2017 r., C-186/16,
Ruxandra Paula Andriciuc i in. przeciwko Banca Românească SA). Za takie
uznawane są również postanowienia określane jako „klauzule ryzyka walutowego”,
które wiążą się z obciążeniem kredytobiorcy − konsumenta ryzykiem zmiany kursu
waluty i związanym z tym ryzykiem zwiększenia kosztu kredytu (zob. wyroki TSUE:
z 20 września 2017 r., C-186/16, Andriciuc i in.; z 20 września 2018 r., C-51/17, OTP
Bank Nyrt. i OTP Faktoring Követeléskezelő Zrt przeciwko Teréz Ilyés i Emil Kiss;
z 14 marca 2019 r., C-118/17, Zsuzsanna Dunai przeciwko ERSTE Bank Hungary
ZrtDunai; z 3 października 2019 r., C-260/18, Kamil Dziubak i Justyna Dziubak
przeciwko Raiffeisen Bank International AG).
W orzecznictwie Sądu Najwyższego jednolicie przyjmuje się, że
postanowienia umowy (regulaminu), określające zarówno zasady przeliczenia kwoty
udzielonego kredytu na złotówki przy wypłacie kredytu, jak i spłacanych rat na walutę
obcą, pozwalające bankowi swobodnie kształtować kurs waluty obcej, mają
charakter niedozwolonych postanowień umownych (zob. np. wyroki: z 22 stycznia
2016 r., I CSK 1049/14, OSNC 2016, Nr 11, poz. 134; z 4 kwietnia 2019 r., III CSK
159/17; z 2 czerwca 2021 r., I CSKP 55/21; z 27 lipca 2021 r., V CSKP 49/21).
II CSKP 28/24
6
Wyjaśniono, że takie klauzule mają charakter abuzywny, bowiem kształtują prawa
i obowiązki konsumenta w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco
naruszając jego interesy. Sprzeczność z dobrymi obyczajami i naruszenie interesów
konsumenta polega w tym przypadku na uzależnieniu wysokości świadczenia banku
oraz wysokości świadczenia konsumenta od swobodnej decyzji banku. Zarówno
przeliczenie kwoty kredytu na złotówki w chwili jego wypłaty, jak i przeliczenie
odwrotne w chwili wymagalności poszczególnych spłacanych rat, służy bowiem
określeniu wysokości świadczenia konsumenta. Takie postanowienia, które
uprawniają bank do jednostronnego ustalenia kursów walut, są nietransparentne
i pozostawiają pole do arbitralnego działania banku. W ten sposób obarczają
kredytobiorcę nieprzewidywalnym ryzykiem oraz naruszają równorzędność
stron. Takie uregulowanie umowne należy uznać za niedopuszczalne, niezależnie
od tego, czy swoboda przedsiębiorcy (banku) w ustaleniu kursu jest pełna, czy też
w jakiś sposób ograniczona, np. w razie wprowadzenia możliwych maksymalnych
odchyleń od kursu ustalanego z wykorzystaniem obiektywnych kryteriów.
Mechanizm ustalania przez bank kursów waluty, pozostawiający bankowi
swobodę, jest w sposób oczywisty sprzeczny z dobrymi obyczajami i rażąco narusza
interesy konsumenta, zaś klauzula, która nie zawiera jednoznacznej treści i przez to
pozwala na pełną swobodę decyzyjną przedsiębiorcy w kwestii bardzo istotnej dla
konsumenta, dotyczącej kosztów kredytu, jest klauzulą niedozwoloną.
Kwestionowane przez powodów postanowienia stanowiące klauzule
indeksacyjne są abuzywne, co oznacza, że są od początku, z mocy samego prawa
dotknięte bezskutecznością na korzyść kredytobiorcy, chyba że następczo udzieli on
świadomej i wolnej zgody na te klauzule i w ten sposób przywróci skuteczność
z mocą wsteczną (zob. uchwałę składu 7 sędziów SN − zasadę prawną z 7 maja
2021 r., III CZP 6/21, OSNC 2021, Nr 9, poz. 56). Powodowie takiej zgody nie
udzielili, domagając się uznania umowy za nieważną.
Wyeliminowanie z umowy abuzywnych klauzul ryzyka kursowego,
charakterystycznego dla umowy kredytu indeksowanego do waluty obcej
i uzasadniającego powiązanie stawki oprocentowania ze stawką LIBOR, jest
równoznaczne z tak daleko idącym przekształceniem umowy, że należy ją uznać za
II CSKP 28/24
7
umowę o odmiennej istocie i charakterze, choćby nadal chodziło tu tylko o inny
podtyp czy wariant umowy kredytu. Oznacza to z kolei, że po wyeliminowaniu tego
rodzaju klauzul utrzymanie umowy o charakterze zamierzonym przez strony nie jest
możliwe, co przemawia za niezwiązaniem umową równoznaczną w skutkach
z nieważnością. Innymi słowy, wyeliminowanie abuzywnych klauzul
przeliczeniowych nie prowadzi do utrzymania w mocy kredytu indeksowanego
kursem CHF jako kredytu złotowego oprocentowanego według stawki LIBOR (wyrok
SN z 10 maja 2022 r., II CSKP 285/22); to samo dotyczy kredytu denominowanego
kursem CHF (wyrok SN z 13 maja 2022 r., II CSKP 293/22).
Powyższe rozważania pozostają zgodne z uchwałą pełnego składu Izby
Cywilnej Sądu Najwyższego z 25 kwietnia 2024 r., III CZP 25/22 (OSNC 2024, nr 12,
poz. 118), zgodnie z którą m.in. w razie uznania, że postanowienie umowy kredytu
indeksowanego lub denominowanego odnoszące się do sposobu określania kursu
waluty obcej stanowi niedozwolone postanowienie umowne i nie jest wiążące,
w obowiązującym stanie prawnym nie można przyjąć, iż miejsce tego postanowienia
zajmuje inny sposób określenia kursu waluty obcej wynikający z przepisów prawa
lub zwyczajów. W razie niemożliwości ustalenia wiążącego strony kursu waluty obcej
w umowie kredytu indeksowanego lub denominowanego umowa nie wiąże także
w pozostałym zakresie.
Podzielając to zapatrywanie, stwierdzić należy, że słusznie uznał Sąd
Apelacyjny, iż umowa kredytu musi być uznana niewiążącą konsumenta.
Nie zasługiwał też na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 385 1 § 1 i § 2 k.c.
i art. 6 ust. 1 dyrektywy 93/13. Zastąpienie abuzywnych postanowień
przeliczeniowych nie przywróci stanu równowagi między stronami kontraktu ani nie
wyrówna rozkładu ryzyka, które obciąża konsumenta w sposób niczym
nieograniczony a kredytodawcę jedynie do wysokości udzielonego kredytu.
Zgodnie z art. 111 ust. 1 pkt 4 pr.bank., bank obowiązany jest ogłaszać
w miejscu wykonywania czynności, w sposób ogólnie dostępny, między innymi,
stosowane kursy walutowe. W art. 5 ust. 2 pkt 7 pr.bank., do czynności bankowych
zaliczono, wykonywane przez banki, prowadzenie skupu i sprzedaży wartości
dewizowych. W ocenie Sądu Najwyższego, nie można przyjąć, aby postanowienia
II CSKP 28/24
8
umowy kredytu odsyłające do kursu stosowanego przez bank były
odzwierciedleniem ogólnej normy, przewidującej prowadzenie skupu i sprzedaży
walut obcych oraz obowiązek ogłaszania ich kursów (zob. m.in. wyroki SN: z 22
sierpnia 2024 r., II CSKP 191/23; z 11 czerwca 2025 r., II CSKP 1026/23).
W tym stanie rzeczy skarga kasacyjna pozwanego na podstawie art. 39814
k.p.c. oddaleniu.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98
§ 1 i 3 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. oraz w zw. z § 2 pkt 7 i § 10 ust. 4 pkt 2
rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie
opłat za czynności adwokackie.
A.W.
[r.g.]
Agnieszka Jurkowska-Chocyk Agnieszka Góra-Błaszczykowska Dariusz Pawłyszcze
