II CSK 80/20

Sygn. akt II CSK 80/20

POSTANOWIENIE

Dnia 10 sierpnia 2020 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Maria Szulc

w sprawie z wniosku E. K.
‎przy uczestnictwie M. D.
‎o dział spadku,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 10 sierpnia 2020 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej uczestniczki postępowania

od postanowienia Sądu Okręgowego w S.
‎z dnia 28 sierpnia 2019 r., sygn. akt II Ca (…)

1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2) zasądza na rzecz wnioskodawczyni od uczestniczki kwotę 5 400,- (pięć tysięcy czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania w postępowaniu kasacyjnym;

3) oddala wniosek pełnomocnika z urzędu o przyznanie wynagrodzenia za pomoc prawną w postępowaniu kasacyjnym.

UZASADNIENIE

Skarga kasacyjna jest szczególnym środkiem odwoławczym, którego wymogi określa art. 398⁴ k.p.c. wskazując na cechy konstrukcyjne skargi i nakładając na skarżącego obowiązek zawarcia w skardze wniosku o przyjęcie do rozpoznania oraz jego uzasadnienia (art. 398⁴ § 2 k.p.c.).

Sąd Najwyższy w ramach przedsądu bada tylko wskazane w skardze kasacyjnej okoliczności uzasadniające jej przyjęcie do rozpoznania, a nie podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie, zaś cel wymagania przewidzianego w art. 398⁴ § 2 k.p.c. może być osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie przez skarżącego istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym. Dla skutecznego powołania w skardze przesłanki określonej w art. 398⁹ § 1 pkt 4 k.p.c. konieczne jest wykazanie przez skarżącego kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego mającej charakter oczywisty, widoczny prima facie przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej. Skarga jest oczywiście uzasadniona, jeżeli bez wątpliwości nastąpiły podnoszone w niej uchybienia lub gdy jest pewne, że miały one wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia lub też podniesione zarzuty oczywiście uzasadniają wniesioną skargę.

Skarżący powołując się na oczywistą zasadność skargi odwołuje się przede wszystkim do naruszenia przez Sąd drugiej instancji art. 224 § 1 k.p.c., 316 § 1 w zw. z 382, 391 § 1, 13 § 2 k.p.c., art. 385 k.p.c., 520 § 1 k.p.c. i 212 § 3 k.p.c. oraz przedstawia jednozdaniowy wywód na uzasadnienie zarzucanych uchybień.

Oczywista zasadność skargi kasacyjnej zachodzi wówczas, gdy z samej jej treści wynika w sposób jednoznaczny, że wskazane w skardze podstawy zasługują na uwzględnienie. Oznacza to, że z argumentów przedstawionych we wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania, bez konieczności dokonywania pogłębionej analizy prawnej lub czynności procesowych sądu, wynika jaskrawa sprzeczność wyroku z przepisami prawa niepodlegającymi różnej wykładni i niepozostawiającymi sądowi swobody oceny albo z podstawowymi zasadami orzekania obowiązującymi w demokratycznym państwie prawa. O ile bowiem do uwzględnienia skargi wystarczy, że jej podstawy są usprawiedliwione, o tyle do przyjęcia skargi do rozpoznania niezbędna jest jej oczywista zasadność w wyżej przedstawionym rozumieniu. Analiza wniosku nie pozwala na stwierdzenie, że zachodzi wskazana przesłanka, bo twierdzenia skarżących wskazują jednym zdaniem na rażące naruszenie podanych przepisów ale brak jakichkolwiek argumentów, które mogłyby to uzasadniać. Skarżący nie poczynił nadto wywodów uzasadniających istnienie w sprawie wskazanej przesłanki, a wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania wraz z uzasadnieniem jest odrębnie konstrukcyjnie i funkcjonalnie częścią skargi kasacyjnej (art. 398⁴ § 2 k.p.c.) i nie jest rzeczą Sądu Najwyższego poszukiwanie w innych częściach skargi argumentów na uzasadnienie podniesionych w nim twierdzeń.

Brak zatem podstaw do przyjęcia, że nastąpiły uchybienia przepisom postępowania o charakterze elementarnym, mającym charakter oczywisty i widoczny prima facie.

Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 398⁹ § 2 w zw. z 13 § 1 k.p.c.). O kosztach należnych pełnomocnikowi wnioskodawczyni orzeczono na podstawie art. 520 § 3 w zw.
‎z art. 391 § 1 i art. 398²¹ k.p.c. oraz § 6 pkt 5, § 2 pkt 7 i § 10 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. 2015, poz. 1800 ze zm.), zaś wniosek pełnomocnika z urzędu o zasądzenie kosztów za udzieloną pomoc prawną z urzędu został oddalony, bo brak podstaw do przyznania zwrotu kosztów za ten etap postępowania, którym jest przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, skoro jednozdaniowego uzasadnienia wniosku w tym przedmiocie nie można uznać za wywód prawny dotyczący wskazanej przez skarżącego przesłanki z art. 398⁹ § 1 pkt 4 k.p.c.

aj