II CSK 748/13

Sygn. akt II CSK 748/13

POSTANOWIENIE

Dnia 17 czerwca 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Henryk Pietrzkowski

w sprawie z wniosku W F.
‎przy uczestnictwie A. F.
‎o podział majątku wspólnego,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 17 czerwca 2014 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy

od postanowienia Sądu Okręgowego w Ł.
‎z dnia 8 lipca 2013 r., sygn. akt III Ca […],

odrzuca skargę kasacyjną oraz zasądza od wnioskodawcy na rzecz uczestniczki postępowania kwotę 1800 (jeden tysiąc osiemset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Skarga kasacyjna wnioskodawcy W. F. wniesiona od postanowienia Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 8 lipca 2013 r. podlegała odrzuceniu z następujących powodów.

Zgodnie z art. 519¹ § 2 k.p.c. w sprawach o podział majątku wspólnego po ustaniu wspólności majątkowej między małżonkami skarga kasacyjna od postanowień sądu drugiej instancji jest dopuszczalna, jeżeli wartość przedmiotu zaskarżenia wynosi co najmniej 150.000 zł. Wprawdzie w skardze kasacyjnej wnioskodawca wskazał jako wartość przedmiotu zaskarżenia kwotę 300.000 zł, jednak jest to wartość całego majątku wspólnego ustalonego w sprawie.

Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem judykatury Sąd Najwyższy nie jest związany wskazaną przez strony wartością przedmiotu zaskarżenia i może dokonać jej sprawdzenia na podstawie akt sprawy, z pominięciem zasad określonych w art. 25 i 26 k.p.c. (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego: z  dnia 24 maja 2001 r., IV CZ 20/01, nie publ., z dnia 21 listopada 2001 r., I CZ 152/01, nie publ. i z dnia 6 listopada 2002 r., III CZ 98/02, OSNC 2004, Nr 1, poz. 11). Sprawdzenie to jest niezbędne w szczególności wówczas, gdy z okoliczności sprawy wynika, że skarżący w celu obejścia przepisów procesowych dokonał zawyżenia wskazanej wartości, instrumentalnie zmierzając do przekroczenia progu wyznaczającego dopuszczalność skargi kasacyjnej (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 grudnia 2006 r., III CZ 89/06, nie publ.).

Jak zgodnie przyjmuje się w orzecznictwie wartość przedmiotu zaskarżenia sprowadza się do wartości konkretnego interesu (roszczenia, żądania) lub składnika majątkowego objętego zaskarżeniem (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 listopada 2002 r., III CZ 98/02, OSNC 2004, Nr 1, poz. 11). Oznaczenie wartości przedmiotu zaskarżenia w sprawach o podział majątku wspólnego po ustaniu wspólności majątkowej między małżonkami jest ściśle związane z wynikami postępowania w tych sprawach. O wartości przedmiotu zaskarżenia nie przesądza zatem ani łączna wartość majątku, ani wartość udziału skarżącego. Wartość tę określa natomiast zakres kwestionowanego rozstrzygnięcia. Może zatem sprowadzać się do różnicy wysokości oczekiwanej i zasądzonej dopłaty bądź spłaty (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 kwietnia 2002  r. II CZ 25/02, niepubl.; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 lutego 275/13, niepubl.).

W przedmiotowej sprawie wnioskodawca postępowania nie kwestionował samej zasady podziału majątku wspólnego. Jego interes w zaskarżeniu sprowadza się w istocie do obciążenia spłatą z tytułu podziału majątku wspólnego w wysokości 88.959,50 złotych, zamiast wnioskowanej przez niego kwoty 18.000 zł. Wysokość zasądzonej spłaty jest konsekwencją nieuwzględnienia żądań wnioskodawcy dotyczących waloryzacji wysokości poniesionych nakładów z majątku osobistego na majątek wspólny.

Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy odrzucił skargę kasacyjną na podstawie art. 398⁶ § 3 w zw. z art. 13 § 2, 519¹ § 2 k.p.c., orzekając o kosztach postępowania kasacyjnego n podstawie art.520 § 2 k.p.c.

[aw]