II CSK 742/17

Sygn. akt II CSK 742/17

POSTANOWIENIE

Dnia 19 kwietnia 2018 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Krzysztof Strzelczyk

w sprawie z powództwa Banku ,,P” Spółki Akcyjnej

w W.
‎przeciwko K.B. i I.M-B.
‎o zapłatę,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 19 kwietnia 2018 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej

od wyroku Sądu Okręgowego w Ł.
‎z dnia 27 czerwca 2017 r., sygn. akt III Ca […]/17,

1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,

2) zasądza od powoda na rzecz pozwanej I.M-B. kwotę 1800 (tysiąc osiemset) oraz na rzecz pozwanego K.B. kwotę 1350 (tysiąc trzysta pięćdziesiąt) złotych tytułem częściowego zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Określone w art. 398⁴ § 2 k.p.c. wymaganie uzasadnienia w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania zostaje spełnione, jeśli skarżący w odrębnym wywodzie wykaże, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 398⁴ § 2 k.p.c. może być zatem osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Powodowa spółka Bank ,,P” Spółka Akcyjna w W. wniosła skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 27 czerwca 2017 r., oddalającego jej apelację od wyroku Sądu Rejonowego dla Ł. z dnia 16 listopada 2016 r.

Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania został oparty na  przesłance przewidzianej w art. 398⁹ § 1 pkt 4 k.p.c. Skarżące Spółka podniosła, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona z uwagi na rozważenie odpowiedzialności pozwanych na gruncie prawa handlowego a nie, jak żądała powódka, na podstawie prawa wekslowego za także ze względu na brak rozważenia wszystkich zarzutów apelacyjnych.

Oceniając tak sformułowany wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej trzeba mieć na względzie, iż w orzecznictwie Sądu Najwyższego jednolicie przyjmuje się, że powołanie się przez podmiot wnoszący skargę kasacyjną na przesłankę zawartą w art. 398⁹ § 1 pkt 4 k.p.c. zobowiązuje do przedstawienia wywodu prawnego zmierzającego do wykazania kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego polegającej na jego oczywistości, widocznej prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, bez potrzeby wchodzenia w szczegóły, czy dokonywania pogłębionej analizy tekstu wchodzących w grę przepisów i doszukiwania się ich znaczenia, co daje podstawy do uznania skargi za oczywiście uzasadnioną (tak np. Sąd Najwyższy w postanowieniach z dnia 16 września 2003 r., IV CZ 100/03, nie publ.; z dnia 26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06, nie publ.; z dnia 10 sierpnia 2006 r., V CSK 204/06, nie publ.; z dnia 5 października 2007 r., III CSK 216/07, nie publ.; z dnia 20  czerwca 2007 r. II CSK 184/07, nie publ.; z dnia 9 stycznia 2008 r., III PK 70/07, nie publ.; z dnia 11 stycznia 2008 r., I UK 283/07, nie publ.; z dnia 22 stycznia 2008 r., I UK 218/07, nie publ.; z dnia 26 lutego 2008 r., II UK 317/ 07, nie publ.; z dnia z 3 kwietnia 2008 r., II PK 352/07, nie publ.; z dnia 9 maja 2008 r., II PK 11/08, nie publ.; z dnia 21 maja 2008 r., I UK 11/08, nie publ. i z dnia 9 czerwca 2008 r., II UK 38/08, nie publ.). W judykaturze podkreśla się, iż przesłanką przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie jest oczywiste naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, lecz sytuacja, w której naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia. Sam zarzut naruszenia (nawet oczywistego) określonego przepisu (przepisów) nie prowadzi wprost do oceny, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (postanowienia: Sądu Najwyższego z dnia 7 stycznia 2003 r., I PK 227/02, OSNP 2004 Nr 13, poz. 230, z dnia 11 stycznia 2008 r., I UK 285/07, niepubl., z dnia 11 kwietnia 2008 r., I UK 46/08, niepubl. i z dnia 9 czerwca 2008 r., II UK 37/08, niepubl.).

Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, stanowiące oddzielny element skargi, nie spełnia tych wymagań. Nie wystarczy bowiem odwołanie się do naruszenia przepisów wskazanych w podstawach skargi kasacyjnej, które podlegają ocenie Sądu Najwyższego dopiero na etapie rozpoznania skargi. Ponadto, powódka zarzucając w tej części skargi kasacyjnej rozstrzygnięcie co do istoty na niewłaściwej podstawie prawnej nie wskazała przepisów, które miały być w ten sposób naruszone. Nie wyjaśniła też, których zarzutów nie rozpoznał Sąd drugiej instancji i jaki miało to wpływ na wynik postepowania

Konkludując trzeba stwierdzić, że w sprawie nie zachodzi wskazana przez skarżące Towarzystwo przesłanka opisana w art. 398⁹ § 1 pkt 4 k.p.c. ani brana pod rozwagę z urzędu nieważność postępowania. Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy na podstawie art. 398⁹ § 1 i 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Przyznając obu pozwanym zwrot kosztów postępowania w połowie wysokości Sąd Najwyższy stosując art. 102 w zw. z art. 391 § 2, 398²¹ k.p.c. uwzględnił, iż odpowiedzi na skargi kasacyjne, pomimo iż zostały sporządzone przez różnych pełnomocników są jednobrzmiące.

aj

a.ł.