II CSK 741/14

Sygn. akt II CSK 741/14

POSTANOWIENIE

Dnia 17 czerwca 2015 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Dariusz Dończyk

w sprawie z powództwa Banku […] Spółki Akcyjnej

z siedzibą w W.
‎przeciwko J. S.
‎z udziałem interwenienta ubocznego po stronie powodowej E.

Podstawowego Niestandaryzowanego Sekurytyzacyjnego Funduszu

Zamkniętego z siedzibą w W.
‎o uznanie czynności prawnej za bezskuteczną,
‎na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 17 czerwca 2015 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej pozwanej

od wyroku Sądu Apelacyjnego w Łodzi
‎z dnia 9 kwietnia 2014 r., sygn. akt I ACa 1261/13,

1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2) zasądza od pozwanej na rzecz strony powodowej kwotę 3600 (trzy tysiące sześćset) zł oraz na rzecz interwenienta ubocznego kwotę 5417 (pięć tysięcy czterysta siedemnaście) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Określone w art. 398⁴ § 2 k.p.c. wymaganie uzasadnienia w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania zostaje spełnione, jeśli skarżący wykaże, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 398⁴ § 2 k.p.c. może być zatem osiągnięty jedynie przez powołanie i  uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które - zgodnie z art. 398⁹ § 1 k.p.c. - będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Pozwana we wniesionej skardze kasacyjnej od wyroku Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 9 kwietnia 2014 r. wniosek o jej przyjęcie do rozpoznania oparła na przesłance wskazanej w art. 398⁹ § 1 pkt 1 k.p.c. Szczegółowa analiza uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie pozwala na stwierdzenie, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, tj. zagadnienie nowe dotychczas nierozwiązane w orzecznictwie sądowym i nauce prawa i budzące poważne wątpliwości co do sposobu jego rozwiązania. Nie istnieje także potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub  wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów. W ocenie skarżącej, istotne zagadnienie prawne sprowadza się do rozstrzygnięcia kwestii, czy art. 5 k.c. znajduje zastosowanie w sprawach ze skargi pauliańskiej, wskazując na stanowisko Sądu drugiej instancji, według którego nie jest dopuszczalne zastosowanie tego przepisu w tej kategorii spraw. Skarżąca jednak, poza krytyką stanowiska zajętego przez Sąd drugiej instancji, nie przedstawiła żadnej argumentacji jurydycznej, która uzasadniałaby istnienie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego. Nie ulega zaś wątpliwości, że u podłoża skargi paulińskiej leży negatywna ocena z punktu widzenia nie tylko norm prawnych, ale również zasad współżycia społecznego postępowania dłużnika dokonującego czynności prawnej z pokrzywdzeniem wierzycieli. Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie zawiera również argumentacji prawnej – poza przedstawieniem własnego stanowiska – wykazującej istnienie drugiego ze sformułowanych w skardze zagadnień prawnych. Dodać należy, że kwestia dotycząca ustalenia wartości przedmiotu sporu w sprawach ze skargi pauliańskiej została już wyjaśniona w orzecznictwie Sądu Najwyższego (por. postanowienie z dnia 12 stycznia 2007 r., IV CZ 105/06, nie publ. oraz z dnia 13 rześnia 2007 r., III CZ 33/07, nie publ.).

Wskazać należy, że nie zachodzi również nieważność postępowania, którą Sąd Najwyższy bierze pod rozwagę - w granicach zaskarżenia - z urzędu (art. 398¹³ § 1 k.p.c.).

Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 398⁹ § 2 k.p.c.).

Na wniosek powódki oraz interwenienta ubocznego zawartych w odpowiedziach na skargę kasacyjną Sąd Najwyższy orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego na podstawie art. 98 § 1 i 3, art. 99, art. 107 w zw. z art. 108 § 1, art. 391 § 1 i art. 398²¹ k.p.c. oraz przepisów § 12 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 2 ust. 2 i § 6 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (jedn. tekst: Dz.U. z 2013 r., poz. 490).