II CSK 737/18

Sygn. akt II CSK 737/18

POSTANOWIENIE

Dnia 6 września 2019 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Krzysztof Pietrzykowski

w sprawie z wniosku M. G. S.
‎przy uczestnictwie T. A.
‎o uznanie orzeczenia sądu państwa obcego,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 6 września 2019 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawczyni

od postanowienia Sądu Apelacyjnego w (…)
‎z dnia 8 maja 2018 r., sygn. akt I ACz (…),

1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2. zasądza od wnioskodawczyni na rzecz uczestnika postępowania kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 398⁹ § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W niniejszej sprawie wnioskodawczyni wniosła skargę kasacyjną, wskazując na trzy okoliczności mające przemawiać za przyjęciem skargi kasacyjnej do rozpoznania. Pierwszą jest oczywista zasadność skargi. Skarga nie jest jednak oczywiście uzasadniona. W okolicznościach sprawy niewątpliwie można mieć uzasadnione wątpliwości, czy uczestnik został skutecznie poinformowany o toczącym się w Belgii postępowaniu sądowym i czy wysłanie zawiadomienia na jego adres zameldowania, zwłaszcza przy pozytywnej wiedzy wnioskodawczyni co do jego  rzeczywistego adresu zamieszkania, można uznać za prawidłowe. Zatem  zajęte  przez Sądy meriti stanowisko jest co najmniej dopuszczalne. Po drugie, mające występować na tle tej sprawy istotne zagadnienie prawne oraz  potrzeba  wykładni przepisów budzących wątpliwości odnoszą się do art. 23 pkt c rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz  w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1347/2000. Abstrahując od podnoszonych argumentów, które są właściwe dla uzasadnienia podstaw kasacyjnych, a nie wniosku o  przyjęcie  skargi do rozpoznania, trzeba zauważyć, że istota zagadnienia ma się sprowadzać do tego, czy prawidłowość doręczenia zawiadomienia o wszczęciu postępowania ma być oceniana w świetle prawa państwa pochodzenia, czy państwa uznania. Jednak tej  treści zagadnienie na tle tej sprawy nie wymaga wyjaśnienia. Po pierwsze, w odpowiedzi na skargę kasacyjną wskazano, że w orzecznictwie Sądu Najwyższego już je wyjaśniono. W  tym przypadku też nie było problemu  z prawidłowością samej procedury doręczenia, lecz znajomością przez sąd belgijski  adresu, pod jaki doręczenie powinno zostać dokonane. Poza tym wspomniane rozporządzenie jako akt prawa unijnego wymaga wykładni autonomicznej. Chodzi zatem o effet utile, a więc faktycznie skuteczne doręczenie - bez względu na formalną poprawność, bo tylko  taka interpretacja pozwala chronić możliwość podjęcia obrony swych praw w postępowaniu. Po trzecie, skarżący nie wskazuje ani rozbieżnych orzeczeń (choć  o tym wspomina, jednak bez ilustracji przykładami z orzecznictwa), ani rozbieżnych wypowiedzi doktryny w tej kwestii.

W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie nie została wykazana żadna z okoliczności wskazanych w art. 398⁹ § 1 k.p.c., dlatego Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania.

jw

l.n