II CSK 722/18

Sygn. akt II CSK 722/18

POSTANOWIENIE

Dnia 27 sierpnia 2019 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Agnieszka Piotrowska

w sprawie z powództwa E. Spółki Akcyjnej w W.
‎przeciwko Samodzielnemu Publicznemu Specjalistycznemu Zakładowi

Opieki Zdrowotnej [...] w S.
‎o zapłatę,
‎na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 27 sierpnia 2019 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej

od wyroku Sądu Apelacyjnego w [...]
‎z dnia 13 czerwca 2018 r., sygn. akt I AGa [...],

1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,

2) zasądza od pozwanego na rzecz powoda koszty postępowania kasacyjnego w kwocie 2700 (dwa tysiące siedemset) zł.

UZASADNIENIE

W związku ze skargą kasacyjną pozwanego Samodzielnego Publicznego Specjalistycznego Zakładu Opieki Zdrowotnej [...] w S. od wyroku Sądu Apelacyjnego w [...] z dnia 13 czerwca 2018 r., należy podnieść, co następuje:

Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia przysługującym od prawomocnych orzeczeń sądu drugiej instancji, służącym ochronie interesu publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni i  stosowania  prawa, wkład Sądu Najwyższego w rozwój prawa i jurysprudencji oraz eliminowanie z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu nieważnym lub orzeczeń oczywiście niezgodnych z prawem. Stosownie do 398⁹ § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania w razie wykazania przez stronę, że  w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub  wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Z punktu widzenia funkcji oraz  założeń skargi kasacyjnej jako nadzwyczajnego środka zaskarżenia, rolą  „przedsądu" jest wstępna selekcja skarg pod kątem spełniania wymienionych wyżej kryteriów (przyczyn kasacyjnych) kwalifikujących skargę do jej przedstawienia Sądowi Najwyższemu w celu merytorycznego rozpoznania.

Skarżący powołał się na oczywistą zasadność skargi, co obligowało go do wykazania niewątpliwej, widocznej na pierwszy rzut oka (prima facie) bez konieczności pogłębionej analizy zaskarżonego orzeczenia, sprzeczności przyjętej przez Sąd drugiej instancji wykładni lub zastosowania prawa materialnego lub procesowego z brzmieniem przepisów lub powszechnie przyjętymi regułami interpretacji (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 22 stycznia 2008 r., I UK 218/07, niepubl., z dnia 26 lutego 2008 r., II UK 317/07, niepubl., z dnia 9 maja 2008 r., II PK 11/08, niepubl., z dnia 21 maja 2008 r., I UK 11/08, niepubl. oraz z dnia 9 czerwca 2008 r., II UK 38/08, niepubl.). O przyjęciu skargi kasacyjnej do rozpoznania nie decyduje przy tym samo oczywiste naruszenie konkretnego przepisu prawa, lecz sytuacja, w której naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia. Sam zarzut naruszenia (nawet oczywistego) określonego przepisu (przepisów) nie prowadzi bowiem wprost do oceny, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 stycznia 2003 r., I PK 227/02, OSNP 2004 r. Nr 13, poz. 230).

W ocenie skarżącego sąd drugiej instancji w sposób oczywiście niewłaściwy zinterpretował art. 467 pkt 4 k.c. co miało wpływ na wynik sprawy, zależny od ustalenia, czy istniały podstawy do złożenia przez pozwanego do depozytu sądowego przedmiotu świadczenia w postaci określonej kwoty należnej powodowi tytułem zapłaty za odebrane i objęte fakturą roboty budowlane. W lakonicznie sformułowanym wniosku skarżący nie zamieścił szerszego umotywowanego wywodu prawnego konkretyzującego, na czym polega zarzucana „oczywistość” naruszenia przytoczonej normy prawa materialnego oraz przekonującego, że  to naruszenie doprowadziło do wydania orzeczenia, którego wadliwość jest widoczna  na pierwszy rzut oka i da się stwierdzić w sposób jednoznaczny. Uniemożliwia to odniesienie się do tej przyczyny kasacyjnej. W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji, przyznając przeciwnikowi skargi koszty postępowania kasacyjnego wobec złożenia przez niego odpowiedzi na skargę w ustawowym terminie.

jw

l.n