II CSK 721/17

Sygn. akt II CSK 721/17

POSTANOWIENIE

Dnia 8 maja 2018 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Maria Szulc

w sprawie z powództwa A.W.
‎przeciwko Z.K.
‎o zapłatę,
‎na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 8 maja 2018 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej powoda

od wyroku Sądu Okręgowego w P.
‎z dnia 19 maja 2017 r., sygn. akt XV Ca […]/16,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Skarga kasacyjna jest szczególnym środkiem odwoławczym, którego wymogi określa art. 398⁴ k.p.c. wskazując na cechy konstrukcyjne skargi i nakładając na skarżącego obowiązek zawarcia w skardze wniosku o przyjęcie do rozpoznania oraz jego uzasadnienia (art. 398⁴ § 2 k.p.c.).

Sąd Najwyższy w ramach przedsądu bada tylko wskazane w skardze kasacyjnej okoliczności uzasadniające jej przyjęcie do rozpoznania, a nie podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie, zaś cel wymagania przewidzianego w art. 398⁴ § 2 k.p.c. może być osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie przez skarżącego istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym. Dla skutecznego powołania w skardze przesłanki określonej w art. 398⁹ § 1 pkt 4 k.p.c. konieczne jest wykazanie przez skarżącego kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego mającej charakter oczywisty, widoczny prima  facie przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej. Skarga jest oczywiście uzasadniona, jeżeli bez wątpliwości nastąpiły podnoszone w niej uchybienia lub gdy jest pewne, że miały one wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia lub też podniesione zarzuty oczywiście uzasadniają wniesioną skargę.

Skarżący, chociaż wskazuje, że opiera wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na przesłankach określonych w art. 398⁹ § 1 pkt 1, 2 i 4 k.p.c., to nie formułuje żadnego zagadnienia prawnego ani nie wskazuje na poważne wątpliwości dotyczące wykładni konkretnego przepisu prawa, a w uzasadnieniu wniosku odnosi się wyłącznie do przesłanki z punktu czwartego.

Powołując się na oczywistą zasadność skargi odwołuje się do naruszenia przez Sąd drugiej instancji nieskonkretyzowanych przepisów postępowania i nierozpoznania wszystkich zarzutów apelacji, co spowodowało, że nie ustalił on stanu faktycznego i nie dokonał oceny materiału dowodowego. Oczywista  zasadność skargi kasacyjnej zachodzi wówczas, gdy z samej jej treści wynika w sposób jednoznaczny, że wskazane w skardze podstawy zasługują na  uwzględnienie. Oznacza to, że z argumentów przedstawionych we wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania, bez konieczności dokonywania pogłębionej analizy prawnej lub czynności procesowych sądu, wynika jaskrawa sprzeczność  wyroku z przepisami prawa niepodlegającymi różnej wykładni i niepozostawiającymi sądowi swobody oceny albo z podstawowymi zasadami orzekania obowiązującymi w demokratycznym państwie prawa. O ile bowiem do uwzględnienia skargi wystarczy, że jej podstawy są usprawiedliwione, o tyle do przyjęcia skargi do rozpoznania niezbędna jest jej oczywista zasadność w wyżej przedstawionym rozumieniu. Skarżący w swym wywodzie nie wskazuje, które  zarzuty apelacji nie zostały rozpoznane, pomija motywy Sądu drugiej instancji, z których wynika, że zaaprobował i przyjął za własne ustalenia Sądu Rejonowego oraz pomija to, że wskazany przez Sąd odwoławczy mankament uzasadnienia Sądu pierwszej instancji stanowił jego niewielki fragment, który dotyczył innej sprawy i został w nim omyłkowo umieszczony, co nie miało wpływu na możliwość kontroli instancyjnej i oceny pozostałej części motywów. Analiza  wniosku nie pozwala na stwierdzenie, że zachodzi wskazana przesłanka, bo twierdzenia skarżącego w świetle treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie pozwalają na przyjęcie, że nastąpiły uchybienia przepisom postępowania o charakterze elementarnym, mającym charakter oczywisty i widoczny prima facie.

Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 398⁹ § 2 k.p.c.).

jw

ał