II CSK 711/14

postanowienie SN – Sąd Najwyższy z dnia 2015-06-12

Najważniejsze z orzeczenia

Sprawa dotyczyła wniosku o ustanowienie drogi koniecznej, rozpoznawanego po skardze kasacyjnej uczestników postępowania od postanowień sądu okręgowego. SN odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądził od uczestników solidarnie koszty postępowania kasacyjnego w kwocie 120 zł.

Dane orzeczenia

SygnaturaII CSK 711/14
Data orzeczenia2015-06-12
Rodzaj orzeczeniapostanowienie SN
SądSąd Najwyższy
WydziałIzba Cywilna Wydział II
SędziowieSSN Zbigniew Kwaśniewski, SSN Zbigniew Kwaśniewski (przewodniczący), SSN Zbigniew Kwaśniewski (sprawozdawca)

Pełna treść orzeczenia

Sygn. akt II CSK 711/14

POSTANOWIENIE

Dnia 12 czerwca 2015 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Zbigniew Kwaśniewski

w sprawie z wniosku R. O. i A. O.
przy uczestnictwie M. T. i G. T.
o ustanowienie drogi koniecznej,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 12 czerwca 2015 r.,
na skutek skargi kasacyjnej uczestników postępowania

od postanowień Sądu Okręgowego w Gorzowie Wielkopolskim
z dnia 25 kwietnia 2014 r., sygn. akt V Ca 58/14, V Ca 59/14,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądza od uczestników solidarnie na rzecz wnioskodawców kwotę 120 zł (sto dwadzieścia złotych) tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Przysługująca od prawomocnych orzeczeń skarga kasacyjna, jako nadzwyczajny środek zaskarżenia ma na celu – w interesie publicznym – ujednolicanie orzecznictwa sądów powszechnych, rozstrzyganie spraw precedensowych oraz o istotnym znaczeniu dla orzecznictwa sądowego i rozwoju prawa. Uwzględnienie celu i charakteru skargi kasacyjnej wymaga właściwego rozumienia treści przesłanek, wymienionych w art. 3989 § 1 pkt 1-4 k.p.c., i  właściwego ich uzasadnienia.

Chociaż skarżący uczestnicy powołali się na przesłankę określoną w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., to nie przedstawili argumentacji jurydycznej mogącej przekonać o „istotności” sformułowanych zagadnień.

Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w istocie zmierza do uzyskania oczekiwanej i aprobowanej przez skarżących wykładni art. 145 § 1 k.c., co nie jest równoznaczne z wystąpieniem istotnego zagadnienia prawnego, o czym świadczy struktura normy prawnej art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c., odróżniająca poszczególne przesłanki.

Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, działając na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. w zw. z ar.t 13 § 2 k.p.c.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 520 § 3 k.p.c. oraz na podstawie § 7 pkt 3 i § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. (Dz.U. 2013, poz. 490).

Podobne orzeczenia

Zapytaj AI o to orzeczenie

Pytanie 1/2 (bez konta)