II CSK 669/13

Sygn. akt II CSK 669/13

POSTANOWIENIE

Dnia 30 maja 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Agnieszka Piotrowska

w sprawie z powództwa I. C. D.
‎przeciwko Spółdzielni Mieszkaniowej "[…]" w S.
‎o stwierdzenie nieważności uchwały ewentualnie

o uchylenie uchwały bądź uznanie uchwały za nieskuteczną,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 30 maja 2014 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej powódki

od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]
‎z dnia 30 kwietnia 2013 r., sygn. akt I ACa […],

1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania

2. zasądza od powódki na rzecz strony pozwanej koszty postępowania kasacyjnego w kwocie 120 (sto dwadzieścia) złotych.

UZASADNIENIE

W związku ze skargą kasacyjną powódki I. D. wniesioną od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 30 kwietnia 2013 r. zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego i oddalającego powództwo zważyć należy, co następuje:

Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia przysługującym od prawomocnych orzeczeń sądu drugiej instancji, silnie nacechowanym pierwiastkiem publicznoprawnym, a jej rolą nie jest korygowanie wszelkich orzeczeń sądowych zawierających ewentualne uchybienia, lecz ochrona interesu publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni i stosowania prawa przez sądy oraz wkład Sądu Najwyższego w rozwój jurysprudencji i prawa pozytywnego. Taka konstrukcja i rola skargi kasacyjnej, implikuje poddanie jej kontroli wstępnej pod kątem spełniania kryteriów kwalifikujących ją do przedstawienia Sądowi Najwyższemu w celu merytorycznego rozpoznania.

Stosownie do 398⁹ § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania w razie wykazania przez stronę, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych, budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca oparła na naruszeniu przepisów prawa materialnego, tj. art. 24 § 3 i 4 oraz art. 32 § 2 prawa spółdzielczego, nie wykazując jednak w sposób należyty, a więc w drodze wyodrębnionego wywodu prawnego, potrzeby wypowiedzi Sądu Najwyższego odnoszącej się do kwestii prawnych związanych z wykładnią tych przepisów. Nie wykazała także, aby w sprawie zaistniało istotne zagadnienie prawne dotyczące powyższych regulacji. Nie zarzuciła ponadto nieważności postępowania przez Sądem Apelacyjnym w […] lub oczywistej zasadności skargi kasacyjnej.

W tym stanie rzeczy na podstawie art. 398⁹ § 2 k.p.c. orzeczono jak w sentencji.

aw