II CSK 667/16

Sygn. akt II CSK 667/16

POSTANOWIENIE

Dnia 27 marca 2017 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Maria Szulc

w sprawie z powództwa B. S.
‎przeciwko A. K. i (…) Szpitalowi (…) z Przychodnią - Samodzielnemu Publicznemu Zakładowi Opieki Zdrowotnej w W.
‎o zadośćuczynienie,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 27 marca 2017 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej pozwanego A. K.

oraz skargi kasacyjnej pozwanego (…) Szpitala (…) z Przychodnią - Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w W.

od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)
‎z dnia 24 maja 2016 r., sygn. akt I ACa (…),

1) odmawia przyjęcia obu skarg kasacyjnych do rozpoznania;

2) zasądza na rzecz powódki od każdego z pozwanych kwoty po 3600,- (trzy tysiące sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Skarga kasacyjna jest szczególnym środkiem odwoławczym, którego wymogi określa art. 398⁴ § 1 i 2 k.p.c. wskazując na jej cechy konstrukcyjne i nakładając na skarżącego obowiązek zawarcia w skardze wniosku o przyjęcie do rozpoznania oraz jego uzasadnienia.

Sąd Najwyższy w ramach przedsądu bada tylko wskazane w skardze kasacyjnej okoliczności uzasadniające jej przyjęcie do rozpoznania, a nie podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie, zaś cel wymagania przewidzianego w art. 398⁴ § 2 k.p.c. może być osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie przez skarżącego istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym. W przypadku powołania we wniosku przesłanki określonej w art. 398⁹ § 1 pkt 4 k.p.c. konieczne jest wykazanie przez skarżącego kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego mającej charakter oczywisty, widoczny prima facie przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej. Skarga jest oczywiście uzasadniona, jeżeli bez wątpliwości nastąpiły podnoszone w niej uchybienia lub gdy jest pewne, że miały one wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia lub też podniesione zarzuty oczywiście uzasadniają wniesioną skargę.

Oczywistą zasadność obu skarg kasacyjnych wywodzą skarżący z tożsamego zarzutu naruszenia art. 455 w zw. z 481 k.c. wskutek wadliwego ustalenia daty początkowej biegu odsetek ustawowych. W uzasadnieniach wniosków o przyjęcie skarg zawierających takie same argumenty skarżący, poza lakonicznym wskazaniem na istnienie rozbieżnych poglądów co do początkowego terminu naliczania odsetek za opóźnienie w zapłacie zadośćuczynienia za krzywdę, nie przeprowadzili pogłębionego wywodu prawnego dotyczącego naruszenia wymienionych przepisów a zaprezentowane stanowisko można zakwalifikować jednie jako własne wątpliwości skarżących. Wbrew poglądowi pozwanych oczywistej zasadności skargi nie może uzasadniać twierdzenie o dokonaniu przez sąd wykładni przepisu prawa materialnego, stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia, zgodnej z jednym z poglądów prawnych, jeżeli sąd nie wykracza poza przyznane mu granice swobody orzeczniczej wybierając jeden ze sposobów rozumienia przepisu. Skarżący nie przedstawili argumentów, które w świetle motywów Sądu drugiej instancji wskazywałyby na niewątpliwą, widoczną na pierwszy rzut oka, bez konieczności głębszej analizy, sprzeczność wyroku z przepisami prawa niepodlegającymi różnej wykładni i niepozostawiającymi sądowi swobody oceny albo z podstawowymi zasadami orzekania obowiązującymi w demokratycznym państwie prawa.

Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 398⁹ § 2 k.p.c.). O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1, art. 108 § 1 w zw. z art. 391 § 1 i art. 398²¹ k.p.c. oraz § 2 pkt 6 i § 10 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. 2015, poz. 1800).

aj