II CSK 636/18

Sygn. akt II CSK 636/18

POSTANOWIENIE

Dnia 7 czerwca 2019 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Agnieszka Piotrowska

w sprawie z powództwa A. K.
‎przeciwko (…) Zakładowi Ubezpieczeń Spółce Akcyjnej z siedzibą w W.
‎o zapłatę,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 7 czerwca 2019 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej powoda

od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)
‎z dnia 16 maja 2018 r., sygn. akt I ACa (…),

1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania

2) nie obciąża powoda kosztami postępowania kasacyjnego na rzecz pozwanego.

UZASADNIENIE

W związku ze skargą kasacyjną powoda A. K. od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 16 maja 2018 r., należy podnieść, co następuje:

Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia przysługującym od prawomocnych orzeczeń sądu drugiej instancji, służącym ochronie interesu publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni i stosowania prawa, wkład Sądu Najwyższego w rozwój prawa i jurysprudencji oraz eliminowanie z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu nieważnym lub orzeczeń oczywiście niezgodnych z prawem. Stosownie do 398⁹ § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania w razie wykazania przez stronę, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Z punktu widzenia funkcji oraz założeń skargi kasacyjnej jako nadzwyczajnego środka zaskarżenia, rolą „przedsądu” jest wstępna selekcja skarg pod kątem spełniania wymienionych wyżej kryteriów (przyczyn kasacyjnych) kwalifikujących skargę do jej przedstawienia Sądowi Najwyższemu w celu merytorycznego rozpoznania.

We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej powód wskazał, że jest ona oczywiście uzasadniona, albowiem Sąd Apelacyjny oddalił apelację powoda, aprobując wysokość zasądzonego przez Sąd Okręgowy zadośćuczynienia w kwocie 150 000 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 22 stycznia 2015 r. podczas gdy kwota ta powinna wynieść 300 000 zł wobec utraty widzenia w prawym oku wskutek wypadku przy rąbaniu przez powoda - bez okularów ochronnych - drewna w gospodarstwie rolnym.

Oparcie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania na tej przyczynie kasacyjnej nakładało na skarżącego powinność wykazania kwalifikowanej postaci  naruszenia wskazanego przez niego przepisu prawa materialnego (art. 445 § 1 k.c.). Oczywistość tego naruszenia polega na tym, że jest ono widoczne prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, bez potrzeby zagłębiania się w szczegóły sprawy lub dokonywania poszerzonej analizy istotnych dla wyniku sprawy przepisów. O przyjęciu skargi kasacyjnej do rozpoznania nie decyduje przy tym samo oczywiste naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego przez sąd, który wydał zaskarżone orzeczenie, lecz sytuacja, w której naruszenie to doprowadziło do wydania oczywiście nieprawidłowego orzeczenia. Sam zarzut naruszenia (nawet oczywistego) określonego przepisu (przepisów) nie prowadzi bowiem wprost do oceny, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 stycznia 2003 r., I PK 227/02, OSNP 2004 r., Nr 13, poz. 230). Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, zawierającego rozważania dotyczące wykładni i zastosowania art. 445 § 1 k.c., bazujące na szczegółowych ustaleniach faktycznych, wynika jednoznacznie, z jakich przyczyn. Sąd Apelacyjny zaaprobował rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji, oddalając apelacje obu stron. Skarżący nie wykazał oczywistej widocznej prima vista wadliwości zaskarżonego wyroku, polegającej w szczególności na rażąco nieprawidłowej wykładni art. 445 § 1 k.c.

W tym stanie rzeczy orzeczono, jak w sentencji. Sąd Najwyższy odstąpił od obciążenia powoda kosztami postępowania kasacyjnego na rzecz pozwanego ze względu na charakter tej sprawy.

aj