II CSK 566/14

Sygn. akt II CSK 566/14

POSTANOWIENIE

Dnia 22 kwietnia 2015 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Henryk Pietrzkowski

w sprawie z powództwa Z. Ż.
‎przeciwko Gminie W.
‎o zapłatę,
‎na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 22 kwietnia 2015 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej powoda

od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]
‎z dnia 30 stycznia 2014 r., sygn. akt I ACa […],

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Skarga kasacyjna ukształtowana została w przepisach kodeksu postępowania cywilnego jako nadzwyczajny środek zaskarżenia, nakierowany na ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa i jednolitości wykładni oraz usunięcie z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwych, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia orzeczeń nie satysfakcjonujących stron. Koniecznej selekcji skarg pod kątem realizacji tego celu służy instytucja tzw. przedsądu, ustanowiona w art. 398⁹ k.p.c., w ramach której Sąd Najwyższy dokonuje wstępnej oceny sprawy przedstawionej mu ze skargą kasacyjną. Zakres przeprowadzanego badania jest ograniczony do kontroli, czy w sprawie ujawniły się przewidziane w art. 398⁹ § 1 pkt 1 - 4 k.p.c. okoliczności przemawiające za przyjęciem skargi do  rozpoznania.

Pełnomocnik powoda Z. Ż. w skardze kasacyjnej wniesionej od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 30 stycznia 2014 r. wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania oparł na przesłance wskazanej w art. 398⁹ §  1 pkt 2 k.p.c.

W skardze kasacyjnej wskazano na konieczność wykładni art. 7 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 843 z  późń. zm.) w zakresie przesłanek ustalenia, czy droga jest drogą gminną czy drogą wewnętrzną, jeżeli rada gminy nie podjęła uchwały o uznaniu drogi za drogę gminną.

Oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na przesłance określonej w art. 398⁹ § 1 pkt 2 k.p.c. wymaga wykazania, że określony przepis prawa, będący źródłem poważnych wątpliwości interpretacyjnych, nie doczekał się wykładni albo niejednolita wykładnia wywołuje rozbieżności w odniesieniu do  identycznych lub podobnych stanów faktycznych, które należy przytoczyć wraz z podaniem doktrynalnego lub orzeczniczego źródła tych wątpliwości (zob. np. postanowienie SN z dnia 13 czerwca 2008 r., III CSK 104/08, nie publ.; postanowienie SN z dnia 28 marca 2007 r., II CSK 84/07, nie publ.; postanowienie SN z dnia 15 października 2002 r., II CZ 102/02, nie publ.; postanowienie SN  z  dnia 11 stycznia 2008 r., I UK 283/07, nie publ.).

Szczegółowa analiza uzasadnienia wniosku nie pozwala na stwierdzenie, że powołana przesłanka została wykazana. Sądy obu instancji - na gruncie dokonanych w sprawie ustaleń, którymi Sąd Najwyższy jest związany w sytuacji, gdy skarżący nie oparł skargi kasacyjnej także na podstawie naruszenia przepisów postępowania - dokonały właściwej wykładni zastosowanych w sprawie przepisów i  szczegółowo wyjaśniły z jakich przyczyn roszczenie powoda podlegało oddaleniu. Wywody przedstawione w skardze kasacyjnej stanowią wyłącznie polemikę z  argumentacją Sądu Apelacyjnego, a ich podstawę nie stanowią ustalenia dokonane w sprawie (m.in. na podstawie dowodu z opinii biegłego), lecz hipotetyczny stan faktyczny - sprzeczny z ustaleniami obu orzekających Sądów.

Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do merytorycznego rozpoznania (art. 398⁹ § 2 k.p.c.).

l.n