Sąd Najwyższy
postanowienie SN z dnia 2019-05-09
Odpowiedź z cytowanymi przepisami i sygnaturami orzeczeń, bez zakładania konta.
Częste pytania:
Sprawdź, co z tego orzeczenia wynika dla Twojego stanu faktycznego.
Zapytaj za darmoTreść przepisu, jego omówienie i inne orzeczenia, które go stosują.
Sygn. akt II CSK 553/18
POSTANOWIENIE
Dnia 9 maja 2019 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Krzysztof Pietrzykowski
w sprawie z powództwa A. A.
przeciwko Skarbowi Państwa - Staroście O.
o zapłatę,
na posiedzeniu niejawnym
w Izbie Cywilnej w dniu 9 maja 2019 r.,
na skutek skargi kasacyjnej powódki
od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]
z dnia 4 stycznia 2018 r., sygn. akt I ACa […],
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. nie obciąża powódki kosztami postępowania kasacyjnego;
3. przyznaje adw. M. S. od Skarbu Państwa - Sądu Apelacyjnego w […] kwotę 2700 (dwa tysiące siedemset) złotych powiększoną o 23% podatku VAT tytułem wynagrodzenia za udzielenie powódce z urzędu nieopłaconej pomocy prawnej w postępowaniu kasacyjnym.
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W niniejszej sprawie powódka wniosła skargę kasacyjną, a jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania powołała się na oczywistą zasadność skargi. Ma ona wynikać stąd, że Sąd II instancji nie rozważył wszystkich możliwych podstaw prawnych, a zgodnie z zasadą da mihi fatum, dabo tibi ius, jest to zadaniem Sądu. W szczególności wskazano, że Sąd nie rozważył, czy działania Skarbu Państwa mogą stanowić naruszenie konkretnych dóbr osobistych powódki. Lektura zaskarżonego orzeczenia nie dowodzi jednak, aby w sposób oczywiście nieprawidłowy zinterpretowano lub naruszono prawo. Przede wszystkim klarownie Sąd II instancji wyjaśnił, że nie można uznać, aby czyn pozwanego był bezprawny. Oznacza to, że bezpodstawne jest roszczenie zarówno o odszkodowanie z art. 417 k.c., jak i o zadośćuczynienie z art. 448 k.c. Nie było zatem potrzeby, odmiennie niż sugeruje skarżący, indywidualnego oceniania, czy doszło do naruszenia konkretnych dóbr osobistych.
W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie nie została wykazana żadna z okoliczności wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c., dlatego Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania.
jw
