II CSK 547/14

Sygn. akt II CSK 547/14

POSTANOWIENIE

Dnia 9 kwietnia 2015 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Henryk Pietrzkowski

w sprawie z powództwa "Z. […]" M., S. Spółki Jawnej w P.
‎przeciwko Gminie T.
‎o zapłatę,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 9 kwietnia 2015 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej

od wyroku Sądu Apelacyjnego w [...]
‎z dnia 16 kwietnia 2014 r., sygn. akt I ACa [...],

1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,

2. zasądza od strony powodowej na rzecz strony pozwanej kwotę 1800 (jeden tysiąc osiemset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Skarga kasacyjna ukształtowana została w przepisach kodeksu postępowania cywilnego jako nadzwyczajny środek zaskarżenia, nakierowany na ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa i jednolitości wykładni oraz usunięcie z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwych, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia orzeczeń nie satysfakcjonujących stron. Koniecznej selekcji skarg pod kątem realizacji tego celu służy instytucja tzw. przedsądu, ustanowiona w    art. 398⁹ k.p.c., w ramach której Sąd Najwyższy dokonuje wstępnej oceny sprawy przedstawionej mu ze skargą kasacyjną. Zakres przeprowadzanego badania jest ograniczony do kontroli, czy w sprawie ujawniły się przewidziane w art. 398⁹ § 1 pkt 1 - 4 k.p.c. okoliczności przemawiające za przyjęciem skargi do  rozpoznania.

Pełnomocnik powoda Zakładu S. […], S. Spółka Jawna w P. w skardze kasacyjnej wniesionej od wyroku Sądu Apelacyjnego w [...] z dnia 16 kwietnia 2014 r. wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania oparł na przesłance wskazanej w art. 398⁹ § 1 pkt 4 k.p.c. Powołując się na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej należy wykazać, że popełnione przy ferowaniu zaskarżonego orzeczenia uchybienia w zakresie stosowania prawa miały charakter kwalifikowany i nie podlegały różnym ocenom, były więc dostrzegalne w  sposób oczywisty dla przeciętnego prawnika (por. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2000, V CKN 1780/00, OSNC 2001, nr 3, poz. 52, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia z 22 marca 2001 r., V CZ 131/00, OSNC 2001, nr 10, poz. 156).

Szczegółowa analiza uzasadnienia wniosku nie pozwala na stwierdzenie, że  powołana przesłanka została wykazana.

W ocenie skarżącego skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, ponieważ uzasadnienie sporządzonego przez Sąd Apelacyjny wyroku nie zawiera wskazania podstawy prawnej oddalenia powództwa co do całości roszczeń zgłoszonych w pozwie, wyjaśnienia przyczyn tego rozstrzygnięcia oraz przytoczenia konkretnych przepisów prawa, które sąd odwoławczy zastosował. Ponadto – jak podniósł skarżący - sąd odwoławczy w sposób wadliwy wyłożył i   zastosował § 9 ust. 1 lit. c) umowy zgodnie z którym „Zamawiającemu przysługuje prawo odstąpienia od umowy w razie: (…). Wykonawca nie rozpoczął prac bez uzasadnionych przyczyn lub nie kontynuuje ich pomimo wezwania zamawiającego na piśmie”. Wbrew twierdzeniom skarżącego sąd odwoławczy w  uzasadnieniu wskazał wyraźnie dlaczego należało zmienić wyrok Sądu pierwszej instancji i powództwo oddalić. Sąd Apelacyjny wyjaśnił, że łączący strony stosunek prawny należało zakwalifikować jako umowę zlecenia a nie umowę o  dzieło, wskazując na sposób wykonywania umowy oraz na te jej postanowienia, z których wynika obowiązek działania z należytą starannością. Sąd Apelacyjny nadto wyraźnie stwierdził, że - ustalony przez Sąd Okręgowy - stan faktyczny odnoszący się do złego stanu dróg w dniach 15 i 16 lutego 2012 r. ocenił odmiennie, uznając, że dawało to podstawę do odstąpienia od umowy. Sąd Apelacyjny odniósł się ponadto szczegółowo do kwestii wzajemnych rozliczeń miedzy stronami a także wskazał, które z ustaleń Sądu Okręgowy przyjął za własne, a które ocenił odmiennie. Twierdzenia skarżącego, które miały wskazywać na oczywistość jego skargi ze względu na wady uzasadnienia zaskarżonego wyroku - z powołanych względów - nie potwierdziły się.

W ocenie skarżącego błędna wykładnia postanowień umowy polegała na przyjęciu, że obejmują one zarówno niewykonywanie, jak i nienależyte wykonywanie prac, co doprowadziło sąd odwoławczy do wniosku, że pozwana skutecznie odstąpiła od łączącej strony umowy. Zdaniem skarżącego wskazane postanowienia umowy w sposób jasny i precyzyjny określają zakres zastosowania i  nie obejmują przypadków, gdy prace były wykonywane, choćby nienależycie. Twierdzenia te są w istocie polemiką z oceną sądu odwoławczego w zakresie rozumienia postanowień umowy nie zaś wykazaniem sprzeczności zaskarżonego orzeczenia, które uzasadniałoby przyjęcie skargi do rozpoznania w oparciu o  przesłankę uregulowaną w art. 398⁹ § 1 pkt 4 k.p.c.

Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 398⁹ § 2 k.p.c.).

Na wniosek pozwanej zawarty w odpowiedzi na skargę kasacyjną Sąd Najwyższy orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego na podstawie art. 98 § 1 i  3 k.p.c., art. 108 § 1 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. i art. 398²¹ k.p.c. oraz § 6 pkt 6 w zw. z § 12 ust. 4 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28   września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2013 r., poz. 490).

[l.n]