II CSK 529/14

postanowienie SN – Sąd Najwyższy z dnia 2015-03-26

Dane orzeczenia

SygnaturaII CSK 529/14
Data orzeczenia2015-03-26
Rodzaj orzeczeniapostanowienie SN
SądSąd Najwyższy
WydziałIzba Cywilna Wydział II
SędziowieSSN Antoni Górski, SSN Antoni Górski (przewodniczący), SSN Antoni Górski (sprawozdawca)

Pełna treść orzeczenia

Sygn. akt II CSK 529/14

POSTANOWIENIE

Dnia 26 marca 2015 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Antoni Górski

w sprawie z powództwa Gminy M.
przeciwko Skarbowi Państwa - Samorządowemu

Kolegium Odwoławczemu w P.
o zapłatę,
na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 26 marca 2015 r.,
na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej

od wyroku Sądu Apelacyjnego w […].
z dnia 12 marca 2014 r., sygn. akt I ACa […],

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; zasądza od powódki na rzecz Skarbu Państwa - Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa 1200 (jeden tysiąc dwieście zł) kosztów zastępstwa prawnego w postępowaniu kasacyjnym.

UZASADNIENIE

Strona powodowa wskazała, że przyczynami usprawiedliwiającymi przyjęcie jej skargi kasacyjnej do rozpoznania są jej oczywista zasadność oraz występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, wymagającego rozstrzygnięcia przez Sąd Najwyższy.

Odnosząc się do treści tego wniosku, stwierdzić należy, co następuje.

Wprawdzie wskazywane przez skarżącą zagadnienie prawne może mieć charakter ogólny, ale nie zupełnie abstrakcyjny. Powinno bowiem być konieczną przesłanką do rozstrzygnięcia wniesionej skargi kasacyjnej. W niniejszej sprawie skarżąca powołuje jako zagadnienie prawne konieczność dokonania przez Sąd Najwyższy wykładni art. 4171 § 3 k.c., nie wskazując tego przepisu jako podstawy skargi kasacyjnej. Ta niekonsekwencja skarżącej w konstruowaniu skargi przemawia przeciwko przyjęciu skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.

Wbrew przekonaniu skarżącej, wniesiona przez nią skarga nie ma charakteru środka oczywiście zasadnego. Tę przesłankę przyjęcia skargi do rozpoznania autor jej wyprowadza stąd, że Sąd Apelacyjny w ogóle nie ustosunkował się do problemu kompetencji sądu powszechnego badania prawidłowości naliczenia opłaty adiacenckiej. Uszło jednak uwagi skarżącej, że Sąd Apelacyjny uznał, wbrew stanowisku Sądu I-ej Instancji, dopuszczalność takiego badania, przyjmując jedynie, iż strona powodowa nie udowodniła istnienia podstaw do ustalenia takiej opłaty.

W rezultacie należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i  obciążyć powódkę kosztami zastępstwa prawnego w postępowaniu kasacyjnym (art. 3989 § 2 w zw. z art. 98 § 1 k.p.c.).

l.n

Zapytaj AI o to orzeczenie

Pytanie 1/2 (bez konta)