II CSK 525/14

Sygn. akt II CSK 525/14

POSTANOWIENIE

Dnia 25 marca 2015 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Maria Szulc

w sprawie z powództwa W. M.
‎przeciwko P. […] Spółce z ograniczoną

odpowiedzialnością w S.
‎o uchylenie uchwał,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 25 marca 2015 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej powoda

od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]
‎z dnia 27 lutego 2014 r., sygn. akt I ACa […],

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Sąd Najwyższy w ramach przedsądu bada tylko wskazane w skardze kasacyjnej okoliczności uzasadniające jej przyjęcie do rozpoznania, a nie podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie, zaś cel wymagania przewidzianego w art. 398⁴ § 2 k.p.c. może być osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie przez skarżącego istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym. W wypadku powołania we wniosku przesłanki określonej w art. 398⁹ § 1 pkt 1 k.p.c. należy sformułować zagadnienie prawne oraz przedstawić odrębną, pogłębioną argumentację prawną wskazującą na zaistnienie powołanej okoliczności uzasadniającej przyjęcie skargi do rozpoznania (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11, z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01 OSNC 2002, nr 12, poz. 151, z dnia 23 listopada 2010 r., II CSK 344/10, niepubl.). Powołanie we wniosku przesłanki określonej w punkcie drugim wymaga wskazania, że określony przepis prawa, mimo że budzi poważne wątpliwości, nie doczekał się wykładni, bądź niejednolita jego wykładnia wywołuje rozbieżności w orzecznictwie sądów, które należy przytoczyć (zob. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 października 2002 r., II CZ 102/02, niepubl.). Dla skutecznego natomiast powołania w skardze przesłanki określonej w art. 398⁹ § 1 pkt 4 k.p.c. konieczne jest wykazanie przez skarżącego kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego mającej charakter oczywisty, widoczny prima facie przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej.

Nie zachodzi zarzucana nieważność postępowania, o której mowa w art. 379 pkt 5 k.p.c., wskutek dokonania przez Sąd drugiej instancji nowych, odmiennych od dokonanych w pierwszej instancji, ustaleń faktycznych. Sąd Apelacyjny dokonując wykładni umowy spółki w kontekście roszczenia powoda odniósł się do przepisów prawa materialnego, zaś jedyne kwestionowane przez powoda ustalenie dotyczące nie kwestionowania przez wspólników uchwał podjętych bezwzględną większością głosów w okresie przed podjęciem zaskarżonej uchwały, było również przedmiotem motywów Sądu pierwszej instancji.

Przedstawione zagadnienie nie jest zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 398⁹ § 1 pkt 1 k.p.c. Skarżący nie wykazał bowiem, że ma ono poważny, uniwersalny i istotny charakter, wywołuje zasadnicze kontrowersje lub rozbieżne oceny prawne i nie zostało dotychczas rozstrzygnięte przez Sąd Najwyższy, a jego rozstrzygnięcie jest konieczne zarówno dla prawidłowego rozpoznania sprawy, jak i przyczyni się do rozwoju judykatury. W kwestii wykładni art. 65 k.c. Sąd Najwyższy wypowiadał się już wielokrotnie, zaś przytoczenie przez skarżącego wyrwanego z kontekstu zdania z uzasadnienia zaskarżonego wyroku oraz po zdaniu z jednego orzeczenia tego Sądu oraz Sądu powszechnego nie stanowi spełnienia wymogu przeprowadzenia pogłębionego wywodu prawnego wykazującego, że zagadnienie prawne cechuje się nowością oraz istotnością. Z tej też przyczyny nie została wykazana przesłanka potrzeby wykładni. Umknęło również uwadze skarżącego, że wskazanie na istnienie zagadnienia prawnego oraz potrzebę wykładni wyklucza oczywistą zasadność skargi. Ponadto, zważywszy na treść motywów zaskarżonego wyroku, nie można przypisać kwalifikowanej postaci, mającej charakter oczywisty i widoczny prima facie, naruszeniu przytoczonych przepisów w sposób wskazany w uzasadnieniu wniosku.

Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 398⁹ § 2 k.p.c.). O kosztach postępowania kasacyjnego nie orzeczono, bowiem wniosek powoda o ich zasądzenie nie dotyczy etapu przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

[l.n]