II CSK 517/20

Sygn. akt II CSK 517/20

POSTANOWIENIE

Dnia 19 maja 2021 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Krzysztof Pietrzykowski

w sprawie z powództwa A. R.
‎przeciwko Skarbowi Państwa - Dyrektorowi Aresztu Śledczego w Z.
‎o zapłatę,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 19 maja 2021 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej powoda

od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)
‎z dnia 28 stycznia 2020 r., sygn. akt I ACa (…),

1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2. przyznaje adw. J.W. od Skarbu Państwa - Sądu Apelacyjnego w (…) kwotę 2700 (dwa tysiące siedemset) powiększoną o 23% podatku VAT tytułem wynagrodzenia za udzielenie powodowi z urzędu nieopłaconej pomocy prawnej w postępowaniu kasacyjnym;

3. nie obciąża powoda kosztami postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 398⁹ § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Niniejsza sprawa dotyczy roszczeń osoby osadzonej w zakładzie karnym o zadośćuczynienie w związku z warunkami pozbawienia wolności. Zasadnicza część twierdzeń sformułowanych w skardze kasacyjnej odnosi się do możliwego pozbawienia skarżącego możliwości obrony jego praw w związku z odmową ustanowienia dla niego pełnomocnika z urzędu w  postępowaniu przed sądem powszechnym. Ustanowienie pełnomocnika z urzędu pozostaje zawsze w sferze dyskrecjonalnej decyzji sądu rozpoznającego sprawę, który musi ocenić, czy ad casum występują przesłanki do udzielenia stronie nieodpłatnej pomocy prawnej. W zakresie tym nie występują zasadnicze wątpliwości prawne, które mogłyby odpowiadać przesłankom przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania według art. 398⁹ § 1 pkt 1 i 2 k.p.c. W okolicznościach sprawy, w której wniesiono skargę kasacyjną, trudno także dopatrzyć się wyraźnych przesłanek, które pozwalałyby przyjąć, że odmowa ustanowienia pełnomocnika z urzędu nastąpiła w sposób rażąco błędny. Nie pozwala to stwierdzić, by skarga kasacyjna była w tym zakresie oczywiście uzasadniona, a tym bardziej, by w tym zakresie zachodziła nieważność postępowania.

W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie nie została wykazana żadna z okoliczności wskazanych w art. 398⁹ § 1 k.p.c., dlatego Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania.

Sąd Najwyższy nie obciążył powoda kosztami postępowania kasacyjnego na podstawie art. 102 k.p.c.

ke