Sygn. akt II CSK 437/12
POSTANOWIENIE
Dnia 24 stycznia 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Grzegorz Misiurek
w sprawie z powództwa W. N.
przeciwko Skarbowi Państwa - Naczelnikowi Urzędu Skarbowego
w P.
o zapłatę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 24 stycznia 2013 r.,
na skutek skargi kasacyjnej powoda
od wyroku Sądu Apelacyjnego
z dnia 23 lutego 2012 r.,
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania
i zasądza od powoda na rzecz Skarbu Państwa - Prokuratorii
Generalnej Skarbu Państwa kwotę 3.600 (trzy tysiące sześćset)
zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
2
Określone w art. 3984
§ 2 k.p.c. wymaganie uzasadnienia w skardze
kasacyjnej wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania zostaje spełnione, jeśli skarżący
wykaże, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba
wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących
rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub
skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego
w art. 3984
§ 2 k.p.c. może być zatem osiągnięty jedynie przez powołanie
i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą
mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do
rozpoznania. Na tych wyłącznie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć
rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do
rozpoznania.
Skarżący wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania oparł na
przesłance wskazanej w art. 3989
§ 1 pkt 1) oraz 4) k.p.c. Sformułowane w skardze
„istotne zagadnienia prawne" dotyczyło „zasad odpowiedzialności Skarbu Państwa
za szkodę wyrządzoną działaniem organów władzy publicznej przy wykonywaniu tej
władzy w szczególności w zakresie wykładni pojęcia szkody i adekwatnego związku
przyczynowego".
W ocenie Sądu Najwyższego, przesłanka z art. 3989
§ 1 pkt 1) k.p.c. nie
została w sposób właściwy wykazana. Zagadnienie prawne jest to zagadnienie
nowe i nierozwiązane dotąd w orzecznictwie sądowym, które wiąże się
z określonym przepisem prawnym i którego wyjaśnienie ma znaczenie nie tylko dla
rozstrzygnięcia konkretnej sprawy, ale także dla rozstrzygnięcia innych podobnych
spraw. Do Sądu Najwyższego należy ocena, czy wskazywane przez skarżącego
zagadnienie prawne rzeczywiście nim jest i czy jest na tyle istotne, by sprawa
została rozpoznana przez ten Sąd. Według utrwalonego poglądu Sądu
Najwyższego powołanie się na okoliczność „istotnego zagadnienia prawnego"
wymaga, obok sformułowania tego zagadnienia, także przytoczenia związanych
z nim konkretnych przepisów prawnych, wskazania dlaczego jest ono istotne oraz
przedstawienia argumentacji wskazującej na rozbieżne oceny prawne
3
(por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC
2002, nr 1, poz. 11; z dnia 14 lutego 2003 r., I PK 306/02, niepubl. oraz z dnia
7 czerwca 2005 r., V CSK 3/05, niepubl.).
Odnosząc te uwagi do niniejszej sprawy, należy stwierdzić,
że zaprezentowane w skardze „istotne zagadnienia prawne" nie posiadają takiego
charakteru, w konsekwencji wniosek skarżącego o przyjęcie skargi kasacyjnej do
rozpoznania nie mógł wywrzeć zamierzonego skutku.
Nie została także wykazana przesłanka „oczywistej zasadności" skargi.
Skarżący stwierdził jedynie, iż „zaskarżony wyrok narusza m.in. zasadę
demokratycznego państwa prawa wyrażoną w art. 2 Konstytucji RP, albowiem
ryzykiem bezprawnego działania organu władzy publicznej, które doprowadziło do
wyrządzenia szkody został obciążony w całości poszkodowany, a nie sprawca
szkody".
Zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego, oczywista zasadność skargi
kasacyjnej ma miejsce jedynie wówczas, gdy bez dokonania głębszej analizy dla
przeciętnego prawnika jest oczywiste, że podstawy skargi zasługują na
uwzględnienie, a zatem ma miejsce kwalifikowana postać naruszenia prawa,
zauważalna prima facie przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej
i przesądza to o wadliwości zaskarżonego orzeczenia w stopniu nakazującym
uwzględnienie skargi. Nadto, jeżeli przesłanką wniosku o przyjęcie skargi do
rozpoznania jest twierdzenie skarżącego, że skarga jest oczywiście uzasadniona,
powinien on w uzasadnieniu tego wniosku przedstawić wywód prawny wskazujący,
w czym wyraża się ta „oczywistość,, i przedstawić argumenty wykazujące,
że rzeczywiście skarga jest oczywiście uzasadniona - (por. postanowienie SN
z dnia 24 lutego 2012 r., V CSK 225/11, niepubl. oraz postanowienie SN z dnia
26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06, niepubl.). Szczegółowa analiza uzasadnienia
wniosku skarżącego nie pozwala jednak na stwierdzenie, bez przeprowadzenia
głębszych badań czy dociekań, że w świetle ustalonych okolicznościach
faktycznych sprawy, wiążących Sąd Najwyższy, skarga kasacyjna jest
oczywiście uzasadniona.
4
Wskazać należy, że nie zachodzi również nieważność postępowania, którą
Sąd Najwyższy bierze pod rozwagę - w granicach zaskarżenia - z urzędu
(art. 39813
§ 1 k.p.c.).
Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do
rozpoznania (art. 3989
§ 2 k.p.c.).
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono mając na względzie art.
98 i art. 108 § 1 w związku z art. 39821
k.p.c. oraz § 6 pkt 7 oraz § 12 ust. 4 pkt 2
rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie
opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa
kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego
z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1349 ze zm.).
