II CSK 434/14

Sygn. akt II CSK 434/14

POSTANOWIENIE

Dnia 24 lutego 2015 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Grzegorz Misiurek

w sprawie z powództwa R. W.
‎przeciwko Skarbowi Państwa - Instytutowi Pamięci Narodowej - Komisji

Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu w W.
‎o ochronę dóbr osobistych,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 24 lutego 2015 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej

od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]
‎z dnia 12 grudnia 2013 r., sygn. akt I ACa [...],

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądza od strony pozwanej na rzecz powoda kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 398⁹ § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Skarżący oparł wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania na jej oczywistej zasadności. Zdaniem skarżącego, Sąd orzekający w sprawie rozszerzył zakres jej rozpoznania poza granice wytyczone pozwem, a także uznał za bezprawne i  naruszające dobra osobiste działanie polegające na opublikowaniu przez pozwanego informacji w ramach ustawowego zakresu kompetencji określonych w  art. 53 ustawy o IPN.

Według utrwalonej linii orzecznictwa Sądu Najwyższego, skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona w rozumieniu art. 398⁹ §1 pkt 4 k.p.c. tylko wtedy, gdy wskazana w niej wadliwość zaskarżonego orzeczenia jest dostrzegalna prima facie, bez potrzeby dokonywania głębszej analizy (zob. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 28 lutego 2011 r., I PK 237/10, z dnia 23 listopada 2011 r., III PK 44/11, z dnia 24 lutego 2012 r., V CSK 225/11 - nie publ.). Ponadto celem sformułowania powyższej przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie jest oczywiste naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, lecz sytuacja, w której naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 listopada 2012 r., III SK 16/12, nie publ.).

W wywodzie przedstawionym przez skarżącego Sąd Najwyższy dopatrzył się jedynie próby przedstawienia własnego poglądu na sprawę i zgromadzony w niej materiał dowodowy, konkurencyjnego względem stanowiska zajętego przez Sąd drugiej instancji. Uchybienia przepisom prawa procesowego mogą stanowić podstawę skargi kasacyjnego jedynie wtedy, gdy mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 398³ § 1 pkt 2 k.p.c.), co nie zostało w sposób właściwy wykazane w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania.

Z tych względów odmówiono przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art.  398⁹ § 2 k.p.c.).