II CSK 43/15

Sygn. akt II CSK 43/15

POSTANOWIENIE

Dnia 8 września 2015 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Henryk Pietrzkowski

w sprawie z powództwa M. G.
‎przeciwko Gminie Miasto Płock
‎o odszkodowanie,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 8 września 2015 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej powódki

od wyroku Sądu Okręgowego w Płocku
‎z dnia 9 lipca 2014 r., sygn. akt IV Ca 283/14,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Skarga kasacyjna została ukształtowana w przepisach kodeksu postępowania cywilnego jako nadzwyczajny środek zaskarżenia, nakierowany na ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa i jednolitości wykładni oraz usunięcie z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwych, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia orzeczeń nie satysfakcjonujących stron. Koniecznej selekcji skarg pod kątem realizacji tego celu służy instytucja tzw. przedsądu, ustanowiona w     art. 398⁹ k.p.c., w ramach której Sąd Najwyższy dokonuje wstępnej oceny sprawy przedstawionej mu ze skargą kasacyjną. Zakres przeprowadzanego badania jest ograniczony do kontroli, czy w sprawie ujawniły się przewidziane w art. 398⁹ § 1 pkt 1 - 4 k.p.c. okoliczności przemawiające za przyjęciem skargi do  rozpoznania.

Pełnomocnik powódki M. G. w skardze kasacyjnej wniesionej od wyroku Sądu Okręgowego w Płocku z dnia 9 lipca 2014 r. wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania oparł na przesłankach wskazanych w art. 398⁹ § 1 pkt 1 i 4 k.p.c.

Odnosząc się do przedstawionych w skardze kasacyjnej pytań i abstrahując od samej ich treści wskazać należy, że istotne zagadnienie prawne w rozumieniu art. 398⁹ § 1 pkt 1 k.p.c., to problem o charakterze prawnym powstały na tle konkretnego przepisu prawa, mający charakter rzeczywisty w tym znaczeniu, że jego rozstrzygnięcie stwarza realne i poważne trudności (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 maja 2013 r. IV CSK 53/2013, nie publ.). Jeżeli w  uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący powołuje się na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, powinien to zagadnienie precyzyjnie sformułować i wskazać argumenty, które prowadzą do rozbieżnych ocen (por. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r. II CZ 35/01, OSNC 2002 nr 1, poz. 11).

Rozważenia przedstawione w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, w istocie stanowiące relacje z przebiegu postępowania przed orzekającymi Sądami, przepełnione analizą stanu faktycznego, nie spełniają wymagań występowania w sprawie istotnego zagadnienia prawnego.

Powołując się na przesłankę oczywistej zasadności skargi skarżący powinien wykazać, że popełnione przy ferowaniu zaskarżonego orzeczenia uchybienia w  zakresie stosowania prawa miały charakter kwalifikowany i nie podlegały różnym ocenom, były więc dostrzegalne w sposób oczywisty dla przeciętnego prawnika (por. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2000, V CKN 1780/00, OSNC 2001, nr 3, poz. 52, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia z  22  marca 2001 r., V CZ 131/00, OSNC 2001, nr 10, poz. 156).

Autor skargi kasacyjnej nie przedstawił argumentów, które mogłyby świadczyć o tym, że w sprawie doszło do oczywistego naruszenia prawa, widocznego od razu, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, bez potrzeby głębszej analiz oraz, że w wyniku takiego naruszenia prawa zapadł w  sądzie drugiej instancji wyrok oczywiście wadliwy.

Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do merytorycznego rozpoznania (art. 398⁹ § 2 k.p.c.).

l.n