II CSK 417/15

Sygn. akt II CSK 417/15

POSTANOWIENIE

Dnia 22 stycznia 2016 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Krzysztof Strzelczyk

w sprawie z wniosku K. W.
‎przy uczestnictwie V. K.
‎o zniesienie współwłasności,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 22 stycznia 2016 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej uczestniczki postępowania

od postanowienia Sądu Okręgowego w K.
‎z dnia 12 marca 2015 r., sygn. akt II Ca […],

1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,

2) zasądza od uczestniczki na rzecz wnioskodawcy kwotę 1800 (tysiąc osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 398⁹ § 1 k.p.c.). Cel wymagania przewidzianego w art. 398⁴ § 2 k.p.c. może być osiągnięty tylko wtedy, gdy skarżący powoła i uzasadni istnienie przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. Na tych jedynie przesłankach może zostać oparte rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Uczestniczka postępowania V. K. wniosła skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego w K. z dnia 12 marca 2015 r. w sprawie z wniosku K. W. o zniesienie współwłasności.

Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania został oparty na przesłance przewidzianej w art. 398⁹ § 1 pkt 4 k.p.c. W ocenie skarżącej, skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona z uwagi na fakt, że zaskarżone postanowienie zapadło z rażącym naruszeniem art. 210 k.c. polegającym na błędnym przyjęciu, że możliwe jest oddalenie wniosku o zniesienie współwłasności bez zaistnienia przesłanki przedwczesności w aspekcie art. 5 k.c. Ponadto, zdaniem skarżącej, Sąd drugiej instancji nie rozpoznał wszystkich podniesionych w apelacji zarzutów naruszenia prawa procesowego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie Sądu Najwyższego poglądem, jeżeli skarżący powołuje się na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej jako przesłankę wniosku o jej przyjęcie do rozpoznania, powinien w oddzielnym wywodzie prawnym wykazać, że w sprawie doszło do kwalifikowanego, tj. oczywistego naruszenia prawa, widocznego od razu, bez potrzeby głębszej analizy oraz, że w wyniku takiego naruszenia prawa zapadł w Sądzie drugiej instancji wyrok oczywiście wadliwy (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego z 5 października 2007 r., III CSK 216/07, niepubl.; z dnia 20 czerwca 2007 r., II CSK 184/07, niepubl.; z dnia 26 czerwca 2012 r., III CSK 121/12, niepubl.; z dnia 4 grudnia 2012 r., I CSK 302/12, niepubl.; z dnia 11 marca 2014 r., III SK 65/11, niepubl.).

Wbrew twierdzeniom skarżącej, z analizy uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, podlegającemu – poza nieważnością postępowania przed sądem drugiej instancji - ocenie jedynie w kontekście przepisów wymienionych w ramach podstaw zaskarżenia, nie wynika, aby skarga była oczywiście uzasadniona we wskazanym wyżej rozumieniu.

Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy na podstawie art. 398⁹ § 1 i 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Sąd Najwyższy orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego, jak w sentencji pkt 2, na podstawie art. 520 § 3 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. oraz § 8 pkt 6 § 13 ust. 4 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów niepłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z dnia 2013 r. poz. 461; zm.: DZ. U. z dnia 2015 r. poz. 616) (co do wartości przedmiotu zaskarżenia por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 12 lipca 2007 r., III CSK 177/07; z dnia 22 października 2014 r., II CSK 235/14; z dnia 29 maja 2014 r., V CZ 36/14).

l.n