II CSK 409/16

Sygn. akt II CSK 409/16

POSTANOWIENIE

Dnia 27 grudnia 2016 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Barbara Myszka

w sprawie z powództwa E. Spółki z ograniczoną

odpowiedzialnością w G.
‎przeciwko Gminie Miasta K.
‎o zapłatę,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 27 grudnia 2016 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej

od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)
‎z dnia 18 lutego 2016 r., sygn. akt I ACa (...),

1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,

2. zasądza od powódki na rzecz pozwanej kwotę 3600 zł (trzy tysiące sześćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 398⁹ § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli:

1.w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne,

2.istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów,

3.zachodzi nieważność postępowania lub

4.skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Przytoczony przepis pozwala Sądowi Najwyższemu na wstępną, merytoryczną ocenę wniesionej skargi kasacyjnej i zbadanie, czy za jej rozpoznaniem przemawia interes społeczny, skarga kasacyjna bowiem jest środkiem prawnym funkcjonującym przede wszystkim w interesie publicznym, który z kolei przemawia za skoncentrowaniem się Sądu Najwyższego na sprawach najpoważniejszych i precedensowych.

Powódka złożyła skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 18 lutego 2016 r., oddalającego jej apelację od wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 3 lipca 2015 r., którym Sąd Okręgowy oddalił powództwo o zasądzenie od pozwanej Gminy Miasta K. kwoty 117 755,28 zł z odsetkami tytułem wynagrodzenia za wykonane roboty budowlane. Powołując się na naruszenie art. 647¹ § 2 w związku z art. 60 i  65 § 1 k.c. oraz art. 647¹ § 5 k.c., wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i  przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca powołała się na przesłankę wskazaną w art. 398⁹ § 1 pkt 1 k.p.c. Twierdziła, że w sprawie występują istotne zagadnienia prawne, które ujęła w  czterech pytaniach, zawierających opis sytuacji i oczekiwanie zajęcia stanowiska w kwestii wyrażenia przez inwestora zgody na zawarcie przez wykonawcę umowy o  roboty budowlane z podwykonawcą.

Analiza wywodów zawartych w uzasadnieniu skargi kasacyjnej prowadzi do wniosku, że skarżąca nie przytoczyła argumentów, świadczących o występowaniu w niniejszej sprawie przesłanki, o której mowa w art. 398⁹ § 1 pkt 1 k.p.c. W  powołanym przepisie chodzi o zagadnienie prawne obejmujące poważną wątpliwość prawną, nierozwiązane dotąd w orzecznictwie sądowym, którego wyjaśnienie jest potrzebne do rozstrzygnięcia sprawy. Skarżący wnosząc o  przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania ze względu na występujące w  sprawie istotne zagadnienie prawne powinien sformułować to zagadnienie, wskazać na wyłaniające się poważne wątpliwości interpretacyjne, przytoczyć argumenty prowadzące do rozbieżnych ocen i wykazać, że wyjaśnienie przedstawionego zagadnienia będzie miało znaczenie zarówno dla praktyki sądowej, jak i dla rozstrzygnięcia skargi kasacyjnej. Chodzi przy tym wyłącznie o  poważne wątpliwości, wykraczające poza poziom zwykłych wątpliwości prawnych, które powstają niemal w każdym procesie decyzyjnym.

Skarżąca ograniczyła się do sformułowania pytań, które – w jej ocenie – można zakwalifikować jako istotne zagadnienia prawne. Uszło uwagi skarżącej, że problem wykładni art. 647¹ k.c. nie stanowi w orzecznictwie Sądu Najwyższego novum, był już bowiem wielokrotnie przedmiotem rozważań. Przykładowo tylko można tu wskazać na uchwałę składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 29 kwietnia 2008 r., III CZP 6/08 (OSNC 2008, nr 11, poz. 121), uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 17 lutego 2016 r., III CZP 108/15 (Biul. SN 2016, nr 2, s. 7) oraz wyroki Sądu Najwyższego z dnia 30 maja 2006 r., IV CSK 61/06 (OSNC 2007, nr 3, poz. 44), z dnia 20 czerwca 2007 r., II CSK 108/07 (Biul. SN 2007, nr 11, s.  14), z dnia 9 kwietnia 2008 r., V CSK 492/07 (nie publ.), z dnia 23 kwietnia 2008  r., III CSK 287/07 (nie publ.), z dnia 26 czerwca 2008 r., II CSK 80/08 (M.  Prawn. 2008, nr 22, s. 1215), z dnia 3 października 2008 r., I CSK 123/08 (M.  Prawn. 2014, nr 24, s. 1310), z dnia 11 grudnia 2008 r., IV CSK 323/08 (nie publ.), z dnia 20 stycznia 2009 r., II CSK 417/08 (nie publ.), z dnia 2 lipca 2009 r., V  CSK 24/09 (nie publ.), z dnia 6 października 2010 r., II CSK 210/10 (OSNC 2011, nr 5, poz. 59), z dnia 4 lutego 2011 r., III CSK 152/10 (nie publ.), z dnia 5 września 2012 r., IV CSK 91/12 (nie publ.), z dnia 27 czerwca 2013 r., III CSK 298/12 (nie  publ.), z dnia 16 kwietnia 2014 r., V CSK 296/13 (M. Prawn. 2014, nr 24, s.  1310), z  dnia 6 lutego 2015 r., II CSK 327/14 (nie publ.), z dnia 27 maja 2015 r., II  CSK 483/14 (nie publ.), z dnia 18 czerwca 2015 r., III CSK 370/14 (nie publ.), z  dnia 19  czerwca 2015 r., IV CSK 580/14 (nie publ.) i z dnia 20 sierpnia 2015 r., II  CSK 551/14 (nie publ.).

Wywody skarżącej nie zawierają argumentów jurydycznych przekonujących o potrzebie zajęcia przez Sąd Najwyższy po raz kolejny stanowiska w kwestii wykładni oraz stosowania art. 647¹ k.c. Świadczą natomiast o tym, że skarżącej chodzi wyłącznie o poddanie zaskarżonego wyroku kontroli kasacyjnej. Konkludując trzeba stwierdzić, że w sprawie nie zachodzi wskazana przez skarżącą przesłanka określona w art. 398⁹ § 1 pkt 1 k.p.c. ani brana pod rozwagę z urzędu nieważność postępowania.

Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 398⁹ § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego zgodnie z art. 98 § 1 i 3 oraz art. 99 w związku z art. 391 § 1 i art. 398²¹ k.p.c. oraz z § 2 pkt 6 i § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.) w związku z § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1667).

db