II CSK 405/19

Sygn. akt II CSK 405/19

POSTANOWIENIE

Dnia 18 lutego 2020 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Anna Kozłowska

w sprawie z powództwa M. P.
‎przeciwko Zakładowi Opieki Zdrowotnej i Medycyny Pracy "M."

Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w K.
‎o zapłatę,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 18 lutego 2020 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej

od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)
‎z dnia 26 marca 2019 r., sygn. akt I ACa (...)

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 398⁹ § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W świetle tej regulacji, cel wymagania przewidzianego w art. 398⁴ § 2 k.p.c. może być wobec tego osiągnięty tylko przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może rozstrzygnąć w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Jednocześnie przypomnieć należy, że Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową i jego rolą nie jest korygowanie ewentualnych błędów w zakresie stosowania czy wykładni prawa w każdej indywidualnej sprawie.

Skarżący we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powołał  przesłankę z art. 398⁹ § 1 pkt 4 k.p.c. wskazując, że Sąd Apelacyjny dokonał błędnej wykładni przepisów prawa materialnego, skutkującej przyjęciem, że wskutek jego działań jako strony pozwanej, powódka doznała rozstroju zdrowia uzasadniającego przyznanie zadośćuczynienia i odszkodowania oraz, że między  działaniem strony pozwanej a zaistniałą szkodą istnieje związek przyczynowo-skutkowy. Ponadto wskazał, że Sąd Apelacyjny popełnił błąd przy ustalaniu dat początkowych, od których zostały zasądzone odsetki ustawowe i odsetki za opóźnienie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Przesłanka oczywistej zasadności skargi kasacyjnej występuje w sprawie wówczas, gdy mamy do czynienia z łatwo dostrzegalnymi, mogącymi mieć istotny wpływ na wynik sprawy uchybieniami przepisom prawa. Ma to więc miejsce  gdy zaskarżone orzeczenie jest niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami prawa albo wydane zostało w wyniku dostrzegalnej w sposób pewny i niewątpliwy bez potrzeby głębszej analizy jurydycznej błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania prawa (zob.  np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 28 lutego 2011 r., I PK 237/10, 23 listopada 2011 r., III PK 44/11, 24 lutego 2012 r., V CSK 225/11, 13 kwietnia 2016 r., V CSK 622/15). Przytoczone przez skarżącego okoliczności  wskazujące na  takie elementarne błędy orzecznicze powinny prowadzić do jednoznacznego wniosku, że w zasadniczym postępowaniu skarga kasacyjna zostanie rozstrzygnięta na korzyść strony, która ją wniosła (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 20 października 2005 r., II CZ 89/2005, z dnia 10 sierpnia 2006 r., V CSK 2004/06, i z dnia 24 lutego 2006 r., IV CSK 8/06).

Analiza uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie pozwala przyjąć, by była ona - w powyższym rozumieniu - oczywiście uzasadniona. Powołując się na naruszenie wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów skarżący zmierzał do podważenia części ustaleń faktycznych lub podważenia oceny dowodów przez Sądy pierwszej i drugiej instancji, co w postępowaniu kasacyjnym jest niedopuszczalne (art. 398³ § 3 i art. 398¹³ § 2 k.p.c.).

Odnośnie do daty płatności odsetek, należy wskazać, że pozwany nie podnosił tej kwestii w zarzutach apelacyjnych, i w konsekwencji, nie znalazła ona odzwierciedlenia w uzasadnieniu wyroku Sądu Apelacyjnego.

Nie znajdując podstaw do przyjęcia, że przesłanka przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazana przez skarżącego wystąpiła, Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.

jw