II CSK 395/16

Sygn. akt II CSK 395/16

POSTANOWIENIE

Dnia 21 grudnia 2016 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Kazimierz Zawada

w sprawie z powództwa Przedsiębiorstwa Handlowego "S."

Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w S.
‎przeciwko J. S.
‎o zapłatę,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 21 grudnia 2016 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej pozwanego

od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)
‎z dnia 19 listopada 2015 r., sygn. akt I ACa (…),

1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,

2) zasądza od pozwanego na rzecz strony powodowej kwotę 3600 (trzy tysiące sześćset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Według art. 398⁹ § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przepis ten pozostaje w zgodzie z zaleceniami Rady Europy, dopuszczającymi wprowadzanie środków ograniczających dostęp do sądu najwyższego szczebla.

Pozwany w skardze kasacyjnej zarzucił zaskarżonemu wyrokowi Sądu Apelacyjnego z dnia 19 listopada 2015 r. naruszenie art. 177 § 1 pkt 1 i art. 278 k.p.c. oraz art. 65 i 568 § 2 k.c.

Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania pozwany uzasadnił potrzebą wykładni wywołującego jego zdaniem rozbieżności w orzecznictwie sądów przepisu art. 278 k.p.c., stanowiącego, że w wypadkach wymagających wiadomości specjalnych sąd po wysłuchaniu wniosków stron co do liczby biegłych i ich wyboru może wezwać jednego lub kilku biegłych w celu zasięgnięcia ich opinii.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Nie zachodzi potrzeba wykładni art. 278 k.p.c. wskazana przez skarżącego. Dopuszczenie dowodu z opinii biegłego - jak i każdego innego dowodu - zależy od  okoliczności konkretnej sprawy. Podane w skardze przykłady mające potwierdzać rozbieżną wykładnię art. 278 k.p.c. w orzecznictwie nie są w  istocie wyrazem różnej wykładni tego przepisu przez sądy, lecz odbiciem odmiennych sytuacji, w których rozpatrywana jest potrzeba posłużenia się tym lub ewentualnie innym środkiem dowodowym. Jeżeli zaś skarżący powołuje się we wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania na przewidzianą w art. art. 398⁹ § 1 pkt 2 k.p.c. przesłankę w postaci rozbieżności w orzecznictwie sądów, powinien przedstawić występujące w judykaturze różne interpretacje na tle zbliżonych stanów faktycznych (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 stycznia 2015 r., V CSK  353/14).

Mając to na względzie, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej  pozwanego do rozpoznania, a o kosztach postępowania kasacyjnego  rozstrzygnął  zgodnie z art. 98 w związku z art. 108 § 1 i art. 398²¹ k.p.c. oraz § 2 pkt  6 i § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U.2015.1800) i § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. 2016.1668).

jw