II CSK 385/16

Sygn. akt II CSK 385/16

POSTANOWIENIE

Dnia 21 grudnia 2016 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Krzysztof Strzelczyk

w sprawie z wniosku R. W. i J. W.
‎przy uczestnictwie P. Spółki Akcyjnej

w K. Gminy S.
‎o ustanowienie służebności przesyłu,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 21 grudnia 2016 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawców

od postanowienia Sądu Okręgowego w G.
‎z dnia 9 lutego 2016 r., sygn. akt V Ca (…),

1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,

2) zasądza od wnioskodawców na rzecz uczestnika P. Spółki Akcyjnej w K. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 398⁹ § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

W sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek uzasadniających przyjęcie wniesionej skargi kasacyjnej do rozpoznania. Skarżący opierają wniosek o przyjęcie skargi na występowaniu wielu wymienionych w nim zagadnień prawnych związanych z zasiedzeniem służebności odpowiadającej swej treścią służebności przesyłu.

Stanowiska skarżących nie sposób jednak podzielić. Mimo, że podkreślili w skardze, iż powołane przez nich zagadnienia wywołują także wątpliwości w orzecznictwie, to nie wykazali w żaden sposób tych wątpliwości czy rozbieżności  orzeczniczych. W szczególności w orzecznictwie Sądu Najwyższego nie budzi wątpliwości dopuszczalność zasiedzenia służebności także w okresie, w  którym  kodeks cywilny wyraźnie nie regulował takiej instytucji (uchwała SN z 8 października 2008 r., III CZP 89/08, Biuletyn SN 2008, nr 10, poz. 7). Nie  budzi  także wątpliwości sama możliwość doliczenia przez posiadacza czasu posiadania  przez jego poprzednika prawnego (uchwała SN z 23 maja 2013 r., III  CZP 18/13, OSNC 2013, nr 12, poz. 139). Skarżący nie dostrzega także, że  nie może być  uznane za istotne zagadnienie dotyczące potrzeby wskazania nieruchomości  władnącej w razie uwzględnienia zarzutu zasiedzenia służebności, gdyż w  przypadku służebności przesyłu nie chodzi o przynależność urządzeń do  innego gruntu ale do określonego przedsiębiorstwa przesyłowego.

Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 398⁹ § 1 k.p.c. a contrario).

O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 520 § 2 w zw. z art. 13 § 2, art. 108 § 1 w zw. z art. 391 § 1 i art. 398²¹ k.p.c.

jw