II CSK 344/18

Sygn. akt II CSK 344/18

POSTANOWIENIE

Dnia 10 stycznia 2019 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Maria Szulc

w sprawie z powództwa J. K.
‎przeciwko B. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością

z siedzibą w K.
‎o zapłatę,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 10 stycznia 2019 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej

od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]
‎z dnia 9 listopada 2017 r., sygn. akt I ACa […],

1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2) zasądza na rzecz powoda od pozwanej kwotę 5400,- (pięć tysięcy czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Skarga kasacyjna jest szczególnym środkiem odwoławczym, którego wymogi określa art. 398⁴ § 1 i 2 k.p.c. wskazując na jej cechy konstrukcyjne i nakładając na skarżącego obowiązek zawarcia w skardze wniosku o przyjęcie do rozpoznania oraz jego uzasadnienia.

Sąd Najwyższy w ramach przedsądu bada tylko wskazane w skardze kasacyjnej okoliczności uzasadniające jej przyjęcie do rozpoznania, a nie  podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie, zaś cel wymagania przewidzianego w   art. 398⁴ § 2 k.p.c. może być osiągnięty jedynie przez powołanie i   uzasadnienie    przez    skarżącego istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym. W przypadku powołania we wniosku przesłanki określonej w art. 398⁹ § 1 pkt 1 k.p.c. należy sformułować zagadnienie prawne oraz  przedstawić odrębną, pogłębioną argumentację prawną wskazującą na  zaistnienie powołanej okoliczności uzasadniającej przyjęcie skargi do rozpoznania (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002 r., nr 1, poz. 11, z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01 OSNC 2002 r., nr 12, poz. 151, z dnia 23 listopada 2010 r., II CSK 344/10, nie publ., z dnia 21 maja 2013 r., I CSK 53/13, nie publ.). Powołanie we wniosku przesłanki określonej w punkcie drugim wymaga wskazania, że określony przepis prawa, mimo że budzi poważne wątpliwości, nie doczekał się wykładni, bądź niejednolita jego wykładnia wywołuje rozbieżności w orzecznictwie sądów, które należy przytoczyć (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 października 2002 r., II CZ 102/02, nie publ., z dnia 13 czerwca 2008 r., III CSK 104/08, nie publ.). Dla skutecznego natomiast powołania w skardze przesłanki określonej w art. 398⁹ § 1 pkt 4 k.p.c. konieczne jest wykazanie przez skarżącego kwalifikowanej postaci  naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego mającej charakter  oczywisty, widoczny prima facie przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej.

Uzasadnienie zagadnienie związanego z art. 477 k.c. zostało w przeważającej części związane z własną oceną skarżącej zachowania stron w toku wykonywania przedmiotu umowy i nawiązuje do błędnej, jej zdaniem, wykładni zawartej pomiędzy stronami ugody, co miało doprowadzić do przyjęcia, że druga rata spłaty należności nie była wymagalna w czasie, gdy powód zażądał jej zapłaty. Na etapie badania przesłanek przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania Sąd Najwyższy nie analizuje zasadności podstaw skargi kasacyjnej, nie mniej jednak rozważa, czy pozostają one w związku z przytoczonymi przez skarżącego przesłankami przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, bo z uwagi na zakaz wyjścia poza granice zaskarżenia i podstawy skargi kasacyjnej oraz związanie ustaleniami faktycznymi sądów meriti (art. 398¹³ § 1 i 398¹³ § 2 k.p.c.), do rozstrzygnięcia przesłanek przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej może dojść jedynie wtedy, gdy wskazane przez skarżącego podstawy skargi pozwalają na ich ocenę i sformułowanie odpowiedzi. W podstawach skargi kasacyjnej skarżąca nie zawarła zarzutu naruszenia art. 65 k.c. a więc wszelkie ustalenia i oceny dokonane w zakresie umów zawartych pomiędzy stronami przez Sąd Apelacyjny nie mogą podlegać kontroli kasacyjnej, co czyni zarówno przestawione zagadnienie prawne, jak i konieczność wykładni przepisów prawnych tj. art. 498 w zw. z 488 § 1 k.c. bezprzedmiotowymi. Dodać trzeba, że w obu tych przypadkach brak jest wywodu prawnego abstrahującego od sytuacji prawnej pozwanej, wskazującego na istnienie przesłanek przyjęcia skargi do rozpoznania.

Oczywista zasadność skargi kasacyjnej zachodzi wówczas, gdy z samej jej treści wynika w sposób jednoznaczny, że wskazane w skardze podstawy zasługują  na uwzględnienie. Oznacza to, że z argumentów przedstawionych we  wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania, bez konieczności dokonywania pogłębionej analizy prawnej lub czynności procesowych sądu, wynika jaskrawa sprzeczność wyroku z przepisami prawa niepodlegającymi różnej wykładni i niepozostawiającymi sądowi swobody oceny albo z podstawowymi zasadami orzekania obowiązującymi w demokratycznym państwie prawa. O ile bowiem do  uwzględnienia skargi wystarczy, że jej podstawy są usprawiedliwione, o tyle  do  przyjęcia skargi do rozpoznania niezbędna jest jej oczywista zasadność  w  wyżej przedstawionym rozumieniu. Analiza wniosku nie pozwala  na stwierdzenie, że zachodzi wskazana przesłanka, bo twierdzenia skarżącej w świetle motywów zaskarżonego wyroku nie pozwalają bez dogłębnej oraz szczegółowej analizy całości zgromadzonego w sprawie materiału na przyjęcie, że nastąpiły uchybienia przepisom postępowania o charakterze elementarnym, mającym charakter oczywisty i widoczny prima facie.

Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 398⁹ § 2 k.p.c.). O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i art. 108 § 1 w zw. z art. 391 § 1 i art. 398²¹ k.p.c. oraz § 2 pkt 7 i 10 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. 2015 r., poz. 1804 ze. zm.).

jw