II CSK 33/14

Sygn. akt II CSK 33/14

POSTANOWIENIE

Dnia 4 lipca 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Grzegorz Misiurek

w sprawie z powództwa P. C.
‎przeciwko S. W.
‎o zapłatę,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 4 lipca 2014 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej pozwanego

od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]
‎z dnia 6 czerwca 2013 r., sygn. akt I ACa […],

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Według art. 398⁹ § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Skarżący oparł wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania na przesłance oczywistej zasadności.

Według utrwalonej linii orzeczniczej Sądu Najwyższego, skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona tylko wtedy, gdy wskazana w niej wadliwość zaskarżonego orzeczenia jest dostrzegalna prima facie, bez potrzeby dokonywania głębszej analizy (zob. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 28 lutego 2011  r., I PK 237/10, z dnia 23 listopada 2011 r., III PK 44/11, z dnia 24 lutego 2012 r., V CSK 225/11, nie publ.).

W niniejszej sprawie nie ma podstaw do stwierdzenia takiego naruszenia powoływanych w skardze przepisów, ponieważ skarżący kwestionuje ustalenia stanu faktycznego dokonane przez sądy orzekające w sprawie, zgodnie z którymi winę za niedojście do skutku umowy przyrzeczonej ponoszą obie strony. Na mocy art. 398³ § 3 podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów. Obustronne zawinienie przyczyn niezawarcia umowy przyrzeczonej jest przesłanką do zwrotu zadatku (zob. m.in. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 21 maja 2005 r., V CK 577/04, PUG 2006, nr 8, s. 32, z dnia 29 stycznia 1997 r., I CKU 64/96, Prok. i Pr. 1997, nr 5, s. 32).

Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 398⁹ § 2 k.p.c.).

[aw]