Sygn. akt II CSK 3/14
POSTANOWIENIE
Dnia 30 czerwca 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
Prezes SN Tadeusz Ereciński
w sprawie z powództwa K. P. i W. P.
przeciwko Spółdzielni Mieszkaniowej "P." w K.
o zapłatę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 30 czerwca 2014 r.,
na skutek skargi kasacyjnej powodów
od wyroku Sądu Apelacyjnego
z dnia 2 sierpnia 2013 r.,
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania oraz
zasądza od powodów solidarnie na rzecz strony pozwanej kwotę
1 800 (jeden tysiąc osiemset) zł z tytułu kosztów postępowania
kasacyjnego.
2
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 3989
§ 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną
do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność
postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania
przewidzianego w art. 3984
§ 1 pkt 3 k.p.c. może być zatem osiągnięty tylko przez
powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym,
które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia
jej do rozpoznania. Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć
rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do
rozpoznania.
Sąd Najwyższy, rozpoznając nadzwyczajny środek zaskarżenia, jakim jest
skarga kasacyjna, nie jest trzecią instancją sądową, lecz działa w interesie
publicznym, wyjaśniając istotne zagadnienia prawne, dokonując wykładni
przepisów budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności
w orzecznictwie sądów, bądź usuwając z obrotu prawnego orzeczenia wydane
w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwe. Dlatego też
nie każda skarga kasacyjna może być przyjęta do rozpoznania.
W niniejszej sprawie nie występuje wskazane we wniosku istotne
zagadnienie prawne. Zagadnieniem takim w rozumieniu art. 3989
§ 1 pkt 1 k.p.c.
jest zagadnienie nowe, nierozwiązane dotąd w orzecznictwie, którego
rozstrzygnięcie może przyczynić się do rozwoju prawa, takim zaś niewątpliwie nie
jest wskazana w skardze kasacyjnej kwestia wykładni art. 378 § 1 k.p.c., który był
już wielokrotnie wykładany w orzecznictwie Sądu Najwyższego oraz jest
szczegółowo komentowany w piśmiennictwie.
Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania oparty został
również na przesłance wskazanej w art. 3989
§ 1 pkt 4 k.p.c. Szczegółowa analiza
uzasadnienia wniosku nie pozwala jednak na stwierdzenie, że skarga powinna
być przyjęta do rozpoznania. Oczywista zasadność skargi kasacyjnej oznacza,
że dla przeciętnego prawnika podstawy wskazane w skardze prima facie
3
zasługują na uwzględnienie. Sytuacja taka w szczególności istnieje wtedy, gdy
bez wątpienia wystąpiły uchybienia, na które powołuje się skarżący, lub gdy jest
pewne, że miały one wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia albo też
podniesione zarzuty oczywiście uzasadniają wniesiony środek zaskarżenia.
Pamiętać przy tym trzeba, że oczywiste jest to, co jest widoczne bez potrzeby
głębszej analizy, czy przeprowadzenia dłuższych badań lub dociekań. Skarżący
musi zatem wykazać, że wyrok zapadł z oczywistym, rażącym naruszeniem
przepisów prawa lub podstawowych zasad obowiązujących w praworządnym
państwie, widocznym na pierwszy rzut oka, bez konieczności przeprowadzenia
bardziej szczegółowej analizy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia
18 czerwca 2008 r., III CSK 110/08, nie publ.).
Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do
rozpoznania (art. 3989
§ 2 k.p.c.). O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd
Najwyższy orzekł na podstawie art. 108 § 1 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821
k.p.c.
