II CSK 272/15

Sygn. akt II CSK 272/15

POSTANOWIENIE

Dnia 9 grudnia 2015 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Krzysztof Pietrzykowski

w sprawie z powództwa M.

Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w M.
‎przeciwko T. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością

w G.
‎o zapłatę,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 9 grudnia 2015 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej

od wyroku Sądu Apelacyjnego w Szczecinie
‎z dnia 13 listopada 2014 r., sygn. akt I ACa 319/14,

1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2. zasądza od powódki na rzecz pozwanej kwotę 3600 (trzy tysiące sześćset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 398⁹ § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W niniejszej sprawie powód wniósł skargę kasacyjną, a jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania wskazał na występowanie na jej tle dwóch istotnych zagadnień prawnych. Pierwsze z nich ma dotyczyć zakresu pactum de forma: czy zastrzeżenie formy co do zmiany umowy obejmuje zlecenie dodatkowych prac. Kwestia ta nie budzi wątpliwości - prace dodatkowe mają charakter akcesoryjny względem prac głównych, zatem ich zlecenie jednoznacznie stanowi zmianę umowy głównej przez rozszerzenie obowiązków obu jej stron. Zupełnie wyjątkowo ad casum, gdyby przemawiał za tym charakter prac dodatkowych, można by je uznać za odrębne. Kwestia ta nie wymaga zatem wyjaśnienia przez Sąd Najwyższy. Drugie zagadnienie dotyczy tego, jakie są konsekwencje zastrzeżenia w umowie między przedsiębiorcami formy pisemnej bez wskazania sankcji za jej naruszenie, skoro z art. 74 § 3 k.c. wynika, że sankcja zastrzeżenia formy pisemnej dla celów dowodowych nie znajduje zastosowania. Kwestia ta nie wymaga jednak wyjaśnienia na tle tej sprawy. Spór między stronami dotyczy bowiem wynagrodzenia za roboty dodatkowe. Tymczasem w odniesieniu do zmiany umowy, skoro co do zasady tak trzeba traktować rozszerzenie zakresu świadczeń stron, a nie jako samodzielny stosunek prawny, strony wyraźnie przewidziały sankcję dla niezachowania formy pisemnej - ad solemnitatem.

W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie nie została wykazana żadna z okoliczności wskazanych w art. 398⁹ § 1 k.p.c., dlatego Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania.