II CSK 259/17

Sygn. akt II CSK 259/17

POSTANOWIENIE

Dnia 30 października 2017 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Grzegorz Misiurek

w sprawie z powództwa M. P. i J. P.
‎przeciwko P. […] Spółce Akcyjnej z siedzibą w L.
‎o zapłatę,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 30 października 2017 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej powodów

od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]
‎z dnia 7 grudnia 2016 r., sygn. akt I ACa […],

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądza od powodów na rzecz pozwanej kwotę 3.600 (trzy tysiące sześćset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 398⁹ § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje  potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Skarżący oparli wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na jej oczywistej zasadności.

Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem judykatury, odwołanie się do przesłanki oczywistej zasadności skargi kasacyjnej wymaga przedstawienia, w czym wyraża się "oczywista zasadność" skargi oraz argumentacji wykazującej, że istotnie skarga  jest oczywiście uzasadniona. Chodzi tu o wykazanie kwalifikowanej postaci naruszenia prawa materialnego lub procesowego, polegającej na jego oczywistości widocznej prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (zob.  m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 listopada 2011 r., III PK 44/11, nie publ.). Celem sformułowania powyższej przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie jest wykazanie oczywistego naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, lecz sytuacji, w której naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6  listopada 2012 r., III SK 16/12, nie publ.).

Skarżący wskazali, że skarga jest oczywiście uzasadniona z powodu naruszenia prawa materialnego tj. art. 156 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997  r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2016 r., poz. 2147, z późn. zm.; dalej: u.g.n.). W uzasadnieniu wniosku odnieśli się również do nieprawidłowego, w  ich ocenie, zastosowania art. 224 § 1 i 2 k.c. i art. 225 k.c. Jednak treść  uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie przekonuje  o jej oczywistej zasadności. Okoliczności wskazane przez skarżących nie  usprawiedliwiają takiej oceny zaskarżonego orzeczenia.

Wbrew twierdzeniom skarżących w chwili orzekania przez Sąd drugiej instancji operat szacunkowy nie stracił swojej aktualności. Należy przypomnieć, że  biegła w dniu 29 grudnia 2015 r. potwierdziła jego aktualność przed Sądem pierwszej instancji. Zgodnie natomiast z art. 156 ust. 3 u.g.n. operat szacunkowy może być wykorzystywany do celu, dla którego został sporządzony przez okres  12  miesięcy od daty jego sporządzenia, a po upływie tego okresu - w myśl art. 156 ust. 4 u.g.n. - może być wykorzystany po potwierdzeniu jego aktualności przez  rzeczoznawcę majątkowego (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z  dnia  8 grudnia 2010 r., V CSK 171/10, nie publ.).

Sąd Najwyższy nie dopatrzył się rażącego naruszenia powołanych przepisów. Brak zatem podstaw do twierdzenia, że w niniejszej sprawie doszło do  oczywistego naruszenia prawa. Wobec powyższego nie można uznać, że przesłanka przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania została w sposób właściwy wykazana.

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 398⁹ § 2 k.p.c.).

aw

aj