II CSK 256/16

Sygn. akt II CSK 256/16

POSTANOWIENIE

Dnia 5 grudnia 2016 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Antoni Górski

w sprawie z powództwa Gminy Miasto S.
‎przeciwko J. S.
‎o zapłatę,

oraz z powództwa wzajemnego J. S.

przeciwko Gminie Miasto S.

o zapłatę,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 5 grudnia 2016 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej powódki - pozwanej wzajemnej

oraz skargi kasacyjnej pozwanego - powoda wzajemnego

od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)
‎z dnia 3 grudnia 2015 r., sygn. akt I ACa (…),

1. Przyjmuje do rozpoznania skargę kasacyjną Gminy Miasta S.

2. Odmawia przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej J. S. i zasądza od niego na rzecz Gminy Miasta S. 7200 (siedem tysięcy dwieście) zł kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Skarga kasacyjna została ukształtowana w przepisach kodeksu postępowania cywilnego jako nadzwyczajny środek zaskarżenia, nakierowany na ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa, jednolitości orzecznictwa oraz prawidłowej wykładni, a także w celu usunięcia z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwych, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia orzeczeń umożliwiający rozpoznanie sprawy w kolejnej instancji sądowej. Koniecznej selekcji skarg pod kątem realizacji tego celu służy instytucja tzw. przedsądu, ustanowiona w art. 398⁹ k.p.c., w ramach której Sąd Najwyższy dokonuje wstępnej oceny skargi kasacyjnej. Ten etap postępowania przed Sądem Najwyższym jest ograniczony - co należy podkreślić - wyłącznie do zbadania przesłanek przewidzianych w art. 398⁹ § 1 pkt 1 - 4 k.p.c., nie zaś merytorycznej oceny skargi kasacyjnej. W razie spełnienia co najmniej jednej z tych przesłanek, przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest usprawiedliwione.

Pełnomocnik pozwanego - powoda wzajemnego J.K.S. w skardze kasacyjnej wniesionej od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 3 grudnia 2015 r. wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania oparł na przesłance wskazanej w art. 398⁹ § 1 pkt 4 k.p.c.

W uzasadnieniu skarżący wskazał, że Sąd Apelacyjny ustalił wartość poniesionych nakładów na kwotę 878.809,46 zł, pomijając w obliczeniach nakłady poczynione na piwnicę zamykające się w kwocie 224.279 zł.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego ugruntowany jest pogląd, że uzasadnienie oczywistej zasadności skargi kasacyjnej jako przesłanki jej przyjęcia do rozpoznania wymaga powołania się na kwalifikowaną postać naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego i przeprowadzania wywodu zmierzającego do wykazania tych wadliwości. Oczywistość naruszenia  ma miejsce wówczas, gdy jest ono widoczne prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, bez potrzeby badania szczegółów czy dokonywania pogłębionej analizy tekstu wchodzących w grę przepisów i doszukiwania się ich znaczenia.

O przyjęciu skargi kasacyjnej do rozpoznania nie decyduje przy tym  samo   oczywiste naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub  procesowego przez sąd, który wydał zaskarżone orzeczenie, lecz sytuacja, w   której   naruszenie  to  spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia. Sam   zarzut naruszenia (nawet oczywistego) określonego przepisu  (przepisów) nie prowadzi wprost do oceny, że skarga kasacyjna jest  oczywiście   uzasadniona (por.   orzecznictwo przytoczone w motywach postanowienia Sądu  Najwyższego z 6 listopada 2012 r., III SK 16/12, Lex nr 1232793). Mimo bowiem nawet oczywistego naruszenia prawa, wyrok może być prawidłowy (postanowienie SN z dnia 7 grudnia 2011 r., V CSK 113/11, nie publ.).

Skarżący nie wykazał, że Sąd drugiej instancji dopuścił się oczywistego naruszenia prawa w powyższym rozumieniu oraz że zaskarżony wyrok jest oczywiście wadliwy. Argumentacja zawarta we wniosku stanowi polemikę z oceną materiału dowodowego dokonaną przez Sąd Apelacyjny, co jest niedopuszczalne na tym etapie postępowania (art. 398³ § 3 k.p.c.). Dokonując oceny nakładów, Sąd Apelacyjny oparł się na opinii biegłej z zakresu budownictwa, która wskazała, że  wartość nieruchomości według stanu i cen z dnia 16 czerwca 2010 r. odpowiadała kwocie 805,944 zł (t. VII, k. 1282). Biegła nie uwzględniła nakładów na  pomieszczenie piwnicy o powierzchni użytkowej 80 m², które wykonano niezgodnie z projektem (t. VII, k. 1362). Sąd I instancji uwzględnił jednak wartość nakładów dokonanych na to pomieszczenie, wskazując że zwiększa ono wartość nieruchomości o około 224.279 zł. Z kolei Sąd Apelacyjny nie podzielił stanowiska Sądu Okręgowego i przyjął za podstawę rozstrzygnięcia kwotę wyliczoną przez biegłą (t. VII, k. 1282).

Podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące ustalania faktów lub oceny dowodów (art. 398³ § 3 k.p.c.). Ocena wiarygodności opinii sporządzonej przez biegłego należy do sądu rozpoznającego sprawę (art. 233 § 1 k.p.c.) i nie mieści się w ramach kognicji Sądu Najwyższego w postępowaniu kasacyjnym (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 lutego 2014 r., V CSK 125/13, nie publ.).

W konkluzji należy stwierdzić, że powołana we wniosku przesłanka nie została wykazana. Okoliczności sprawy nie wskazują także na występowanie innych przesłanek przedsądu (art. 398⁹ § 1 pkt 1-4 k.p.c.).

Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do merytorycznego rozpoznania (art. 398⁹ § 2 k.p.c.).

Na wniosek powoda - pozwanego wzajemnego zawarty w odpowiedzi na skargę kasacyjną Sąd Najwyższy orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego na podstawie § 2 pkt 7 w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r., poz. 1804).

jw