II CSK 215/17

Sygn. akt II CSK 215/17

POSTANOWIENIE

Dnia 13 października 2017 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Kazimierz Zawada

w sprawie z powództwa I. Spółki Akcyjnej w K.
‎przeciwko M. K. i A. K.
‎o zapłatę,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 13 października 2017 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej pozwanych

od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)
‎z dnia 9 lutego 2017 r., sygn. akt I ACa (…),

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i nie obciąża pozwanych kosztami zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym.

UZASADNIENIE

Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 398⁹ § 1 k.p.c.). Tak ujęta instytucja tzw. przedsądu jest zgodna z normami konstytucyjnymi, a także ze sformułowanymi przez Radę Europy zaleceniami wprowadzenia środków eliminujących dostęp do sądu najwyższego szczebla.

Pozwani w skardze kasacyjnej zarzucili wyrokowi Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 9 lutego 2016 r. naruszenie przepisów art. 118 i 123 k.c. oraz art. 233 k.p.c.

Wniosek o przyjęcie do rozpoznania wniesionej skargi kasacyjnej uzasadnili:

- oczywistą jej zasadnością ze względu na niewyjaśnienie przez Sąd Apelacyjny wątpliwości w zakresie skutków przedawnienia roszczenia ze stosunku podstawowego w kontekście daty wypełnienia weksla i daty złożenia pozwu;

- występowaniem istotnych zagadnień prawnych dotyczących odziaływania wypełnienia weksla in blanco w czasie biegu terminu przedawnienia roszczenia ze stosunku podstawowego na to roszczenie i na roszczenie wekslowe.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Żadna z powołanych przez skarżących przesłanek przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie jest spełniona. Kwestie wzajemnej relacji roszczenia wekslowego i roszczenia ze stosunku podstawowego oraz przedawnienia roszczenia wekslowego i przedawnienia roszczenia ze stosunku podstawowego, jak też wpływu uzupełnienia weksla in blanco przed upływem terminu przedawnienia roszczenia ze stosunku podstawowego na możliwość dochodzenia zapłaty na podstawie uzupełnionego weksla była już wielokrotnie przedmiotem wyjaśnień w orzecznictwie Sądu Najwyższego (zob. np. orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 19 listopada 2004 r., V CK 228/04, 14 lutego 2008 r., II CSK 522/07, 15 maja 2008 r., I CSK 548/07, 19 listopada 2015 r., IV CSK 788/14, i 6 kwietnia 2017 r., III CZP 117/16). Poglądy wyrażone w zaskarżonym wyroku są zgodne z tymi wyjaśnieniami. Skarżący nie przedstawili wystarczających argumentów przemawiających za potrzebą ponownego zajęcia stanowiska przez Sąd Najwyższy we wskazanych przez nich kwestiach. Tym bardziej nie może być mowy o oczywistej zasadności wniesionej przez nich skargi kasacyjnej w rozumieniu art. 398⁹ § 1 pkt 4 k.p.c.

Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 398⁹ § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, a o kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnął zgodnie z art. 102 w związku z art. 391 § 1 i art. 398²¹ k.p.c.

jw