II CSK 210/14

Sygn. akt II CSK 210/14

POSTANOWIENIE

Dnia 16 października 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Marian Kocon

w sprawie z wniosku Uniwersytetu […] w P.
‎przy uczestnictwie Skarbu Państwa - Prezydenta Miasta P., Szpitala […] w P. oraz Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej […] w P. […]
‎o zasiedzenie,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 16 października 2014 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy

od postanowienia Sądu Okręgowego w P.
‎z dnia 23 sierpnia 2013 r., sygn. akt XV Ca […],

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; nie obciąża skarżącego kosztami postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 23 sierpnia 2013 r. Sąd Okręgowy w P. oddalił apelację wnioskodawcy Uniwersytetu […] w P. od postanowienia Sądu Rejonowego w P., w  sprawie przy udziale Skarbu Państwa - Prezydenta Miasta P., Szpitala […] w P., Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej […] w P. […], o zasiedzenie.

Wnioskodawca wniósł skargę kasacyjną, w której żądał uchylenia zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania sądowi II instancji, ewentualnie uchylenia zaskarżonego postanowienia i  uwzględnienie apelacji. Jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania wskazał, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne oraz zachodzi potrzeba wykładni przepisów prawnych.

Określone w art. 398⁴ § 2 k.p.c. wymaganie uzasadnienia wniosku o  przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania zostaje spełnione, jeśli skarżący wykaże, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w  art. 398⁴ § 2 k.p.c. może być zatem osiągnięty jedynie przez powołanie i  uzasadnienie istnienia takich przesłanek, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

We wniesionej skardze kasacyjnej wniosek o przyjęcie do rozpoznania oparty został na art. 398⁹ § 1 pkt 1 i 2 k.p.c. Szczegółowa analiza uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie pozwala na stwierdzenie, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne oraz zachodzi potrzeba wykładni przepisów prawnych. W sprawie nie zachodzi nieważność postępowania, którą Sąd Najwyższy bierze pod rozwagę - w granicach zaskarżenia - z urzędu (art. 398¹³ § 1 k.p.c.).

Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 398⁹ § 2 k.p.c.).