Sąd Najwyższy
postanowienie SN z dnia 2016-09-29
Odpowiedź z cytowanymi przepisami i sygnaturami orzeczeń, bez zakładania konta.
Częste pytania:
Sprawdź, co z tego orzeczenia wynika dla Twojego stanu faktycznego.
Zapytaj za darmoTreść przepisu, jego omówienie i inne orzeczenia, które go stosują.
Sygn. akt II CSK 130/16
POSTANOWIENIE
Dnia 29 września 2016 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Kazimierz Zawada
w sprawie z powództwa P. Spółki
z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K.
przeciwko Gminie K.
o zapłatę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 29 września 2016 r.,
na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej
od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)
z dnia 21 września 2015 r., sygn. akt I ACa (…),
1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,
2) zasądza od strony pozwanej na rzecz strony powodowej kwotę 1800 (tysiąc osiemset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Według art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przepis ten pozostaje w zgodzie z zaleceniami Rady Europy, dopuszczającymi wprowadzanie środków ograniczających dostęp do sądu najwyższego szczebla.
Strona pozwana zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi Sądu Apelacyjnego z dnia 21 września 2015 r. naruszenie art. 6471 § 2 w związku z art. 6471 § 5 i art. 60 k.c. oraz naruszenie art. 65 i 6 w związku z art. 6471 § 2 k.c. przez ich błędną wykładnię, a wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania uzasadniła występowaniem w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, dotyczącego ustalenia, jak w świetle art. 6471 § 2 k.c. należy interpretować „bierność inwestora”, która nie może być uznana za zgodę wyrażoną w sposób milczący, pod kątem możliwości jej uznania za zgodę wyrażoną w sposób dorozumiany, oraz potrzebą wykładni art. 6471 § 2 i 5 k.c.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest objęte podstawami kasacyjnymi doniosłe z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy zagadnienie nierozwiązane dotąd w orzecznictwie, którego wyjaśnienie może się przyczynić do rozwoju prawa.
Kwestia podniesiona w skardze kasacyjnej przez stronę pozwaną nie jest takim zagadnieniem. Była ona już przedmiotem wyjaśnień Sądu Najwyższego, w szczególności w niedawnej uchwale z dnia 17 lutego 2016 r., III CZP 108/15. Rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonym wyroku pozostaje w zgodzie z tymi wyjaśnieniami. Tym samym nie było też potrzeby ponownego podjęcia przez Sąd Najwyższy wykładni art. 6471 § 2 i 5 k.c. na potrzeby rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.
Z przedstawionych przyczyn, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej strony pozwanej do rozpoznania, a o kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnął zgodnie z art. 98 w związku z art. 108 § 1 i art. 39821 k.p.c. oraz § 6 pkt 6 i § 12 ust. 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowione z urzędu (Dz.U.2013.490), a także § 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U.2015.1804).
jw
