II CSK 117/16

Sygn. akt II CSK 117/16

POSTANOWIENIE

Dnia 28 września 2016 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Henryk Pietrzkowski

w sprawie z wniosku E. P.
‎przy uczestnictwie J. P., X. P., Y. P.

i D. H.
‎o stwierdzenie nabycia spadku po J. P. P.,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 28 września 2016 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej uczestniczki postępowania D. H.

od postanowienia Sądu Rejonowego w Ł.

z dnia 24 stycznia 2014r., sygn. akt II Ns (…)

oraz postanowienia Sądu Okręgowego w Ł.
‎z dnia 2 października 2014 r., sygn. akt III Ca (…),

odrzuca skargę kasacyjną w części zaskarżającej postanowienie Sądu Rejonowego w Ł. z dnia 24 stycznia 2014r., sygn. akt II Ns (…) oraz odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej w pozostałym zakresie.

UZASADNIENIE

Skarga kasacyjna uczestniczki postępowania D. H. podlegała  odrzuceniu w części, w której jej pełnomocnik zaskarżył postanowienie  Sądu Rejonowego w Ł. z dnia 24  stycznia  2014 r. Zgodnie  z  art. 398¹ § 1 k.p.c. skarga kasacyjna przysługuje  m.in.  od  wydanego   przez   sąd  drugiej   instancji prawomocnego wyroku (postanowienia rozstrzygającego sprawę). Jest to więc nadzwyczajny środek zaskarżenia przysługujący od orzeczeń prawomocnych. Z treści skargi wynika, że  została wniesiona zarówno od orzeczenia sądu pierwszej, jak i drugiej  instancji.  Sporządzony w ten sposób środek  zaskarżenia podlegał więc - jako niedopuszczalny - odrzuceniu w części zaskarżającej orzeczenie Sądu pierwszej instancji.

W pozostałym zakresie należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, ponieważ nie wykazana została żadna z przesłanek przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, o których mowa w art. 398⁹ § 1 pkt 1 - 4 k.p.c.

Odnosząc się - tylko ubocznie ze względu na ograniczenia wynikające z przedsądowego etapu postępowania - do podstaw skargi Sąd Najwyższy stwierdził, że skarga kasacyjna uczestniczki została oparta na niedopuszczalnych w postępowaniu kasacyjnym zarzutach dotyczących ustalenia faktów oraz oceny dowodów (art. 398³ § 3 k.p.c.), skoro podniesiony został zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. „przez nieuzasadnioną odmowę wiarygodności D. H. i A. H.”. Zarzut naruszenia art. 232 k.p.c. „polegający na odmowie dopuszczenia i przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków J. G. i J. N. …” był natomiast skierowany przeciwko orzeczeniu sądu pierwszej instancji, a zatem nie poddawał się kontroli kasacyjnej. W konsekwencji zarzut naruszenia art. 710 k.c. należało ocenić jako oparty na hipotetycznym - postulowanym przez pełnomocnika a nie ustalonym przez Sądy orzekające - stanie faktycznym.

Z przytoczonych względów należało - w omawianym zakresie - odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do merytorycznego rozpoznania (art. 398⁹ § 2 k.p.c.).

jw