II CNP 75/11

postanowienie SN – Sąd Najwyższy z dnia 2012-03-08

Dane orzeczenia

SygnaturaII CNP 75/11
Data orzeczenia2012-03-08
Rodzaj orzeczeniapostanowienie SN
SądSąd Najwyższy
WydziałIzba Cywilna Wydział II
SędziowiePrezes SN Tadeusz Ereciński, Prezes SN Tadeusz Ereciński (przewodniczący), Prezes SN Tadeusz Ereciński (sprawozdawca)

Pełna treść orzeczenia

Sygn. akt II CNP 75/11 POSTANOWIENIE Dnia 8 marca 2012 r. Sąd Najwyższy w składzie : Prezes SN Tadeusz Ereciński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 8 marca 2012 r., skargi A. J. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 24 maja 2011 r., wydanego w sprawie z powództwa Gminy Miasto K. przeciwko A. J. o zapłatę, odrzuca skargę. Uzasadnienie Wyrokiem z dnia 24 maja 2011 r. Sąd Okręgowy w K. oddalił apelację pozwanej od wyroku Sądu Rejonowego w K. z dnia 9 marca 2011 r. W skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia pozwana wnosiła o stwierdzenie niezgodności z prawem zaskarżonego orzeczenia. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia powinna zawierać uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy (art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.). Wymaganie uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody polega na przedstawieniu wyodrębnionego wywodu przekonującego, że szkoda została wyrządzona oraz określającego czas jej powstania, postać i związek przyczynowy z wydaniem orzeczenia niezgodnego z prawem; niezbędne jest również uwiarygodnienie tego oświadczenia przez powołanie i przedstawienie dowodów lub co najmniej ich surogatów (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 31 stycznia 2006 r., IV CNP 38/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 141, z dnia 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05, nie publ., z dnia 23 września 2005 r., III CNP 5/05, nie publ., z dnia 22 listopada 2005 r., I CNP 19/05, nie publ., z dnia 28 listopada 2006 r., III CNP 55/06, nie publ. i z dnia 25 lipca 2006 r., III CNP 40/06, nie publ.). Skarżąca tego obowiązku nie spełniła. Wskazała jedynie, że zasądzone przez Sądy obu instancji opłaty za użytkowanie wieczyste w kwocie 14 889,55 zł stanowią jedną ze szkód jakie pozwana poniosła przez uniemożliwienie jej korzystania z gruntu jako użytkownik wieczysty, co nie jest uprawdopodobnieniem wyrządzonej szkody. Zgodnie z art. 4248 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy odrzuca na posiedzeniu niejawnym m.in. skargę niespełniającą wymagań określonych w art. 4245 § 1 k.p.c. Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu. jw

Zapytaj AI o to orzeczenie

Pytanie 1/2 (bez konta)