II CNP 23/17

Sygn. akt II CNP 23/17

POSTANOWIENIE

Dnia 19 października 2017 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Marian Kocon

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 19 października 2017 r.,

skargi C.S.
‎o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

Sądu Okręgowego w S. z dnia 26 lutego 2015 r.,

sygn. akt II Ca (…), II Cz (…),
‎wydanego w sprawie z powództwa I.K.
‎przeciwko C.S.
‎o zapłatę,

odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 26 lutego 2015 r. Sąd Okręgowy S. zmienił zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego w M., w sprawie z powództwa I.K. przeciwko C.S., o zapłatę.

Pełnomocnik pozwanego wniósł skargę na podstawie art. 424¹ § 1 k.p.c., w  której żądał stwierdzenia niezgodności z prawem tego orzeczenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Orzeczenie niezgodne z prawem w rozumieniu art. 424¹ k.p.c. w związku z  art. 417¹ k.c., to orzeczenie, które jest niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i  niepodlegającymi różnej wykładni i ogólnie przyjętymi standardami rozstrzygnięć. Niezgodność z prawem ma tu charakter kwalifikowany, elementarny i oczywisty.

Analiza sprawy będącej przedmiotem skargi wskazuje wyraźnie, że skarga o  stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest oczywiście bezzasadna. W świetle poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych nie sposób przyjąć, że zachodzą przesłanki z art. 424¹ k.p.c.

Z przytoczonych względów należało orzec, jak w sentencji (art. 424⁹ k.p.c.).

aj